Dziś znów ta rozmowa… „Mamo, na pewno przyjedziecie dłużej niż trzy dni? No, Leno, czemu milczysz?”
„Zofio Stefanowna, jeszcze raz wszystkiego najlepszego! Dbaj o siebie! Gdy wszystko ustalimy z Włodzimierzem, zaraz dzwonimy.” Szybko odłożyłam słuchawkę.
Brr, masz to… Rozmowa niby miła, teściowa wyjątkowo uprzejma, okazja radosna – jej osiemdziesięciolecie. A jednak przez cały telefon tylko myślałam, żeby się skończył.
Wcale nie miałam ochoty spędzać naszego długo wyczekiwanego urlopu, wreszcie wspólnego z mężem, u teściowej. Świat jest pełen miejsc, gdzie nasza piątka mogłaby świetnie wypocząć. Próbowałam delikatnie zasugerować Włodkowi: Może w tym roku wybrać coś innego niż działka Zofii Stefanownej? Ale on nieugięty. Tak go wychowano. Starszych trzeba kochać i szanować. Nie wypada nie ucieszyć rodziców przyjazdem. Niemoralne.
* * *
„Lena, rodziców widzę raz do roku. Chcesz, żebyśmy nawet na urlopie przestali jeździć? Dzieci zapomną, że mają drugą babcię i dziadka w innym mieście!”
„Miły… Jak ci to ująć… Nigdy nie przyszło ci do głowy, że te przyjazdy to spełnianie wyłącznie twojej potrzeby?”
„Co masz na myśli?” Włodek zmarszczył brwi, spojrzał zaskoczony.
„To, że twoi rodzice przywykli żyć z dala od ciebie, od naszej rodziny. Nie potrzebują nas. Nie cierpią z powodu braku wnuków. Zadowoleni w swoim świecie.”
„Lena, co ty mówisz? Skąd takie myśli?”
„Stąd, że w wiadomościach twoja mama pytonie mnie tylko o jedno: wysłanie zdjęć starszaków lub filmiku najmłodszego. Nigdy nie spyta, jak się uczą, czy nie chorują. Potrzebuje wnuków tylko po to, żeby pokazać ich zdjęcia sąsiadce albo koleżankom. Ładna obrazkowa historia. Reszta jej nie dotyczy. Nasze problemy, kłopoty? Obchodzą ją zero.”
„Tu się nie zgadzam. Mieszkamy daleko. Nie mają możliwości posiedzieć z Jackiem czy odebrać Tomka i Daniela ze szkoły. Gdybyśmy mieszkali bliżej, wszystko wyglądałoby inaczej.”
„Wiesz co, Włodek… Moja mama też mieszka w innym mieście. I jakoś zawsze znajduje sposób, żeby przyjechać, gdy trudna sytuacja. Jak ta kreskówkowa wiewiórka – niezawodna. Pamiętasz, ile razy w zeszłym roku brała urlop albo L4, kupowała bilet w pociągu i pędziła do nas, gdy potrzebowaliśmy pomocy? U twoich rodziców takiej skwapliwości nie widziałam.”
„Tak, Lena, twoja mama jest złota. Nigdy tego nie negowałem. Jestem Barbarze Grzegorzównie ogromnie wdzięczny. Nasza podpora.”
„I słusznie. Kiedy przyjeżdżamy i do niej, stara się spędzać z chłopakami każdą chwilę. Spaceruje, jeździ na rowerach, pluska się w rzece, gra w berka czy piłkę. Bardzo ich kocha, a oni odwzajemniają to uczucie. Tak powinno być w rodzinie. Ciepło, troska, miłość.”
„Lena, czego ode mnie chcesz? Ludzie są różni. Twoja mama to wulkan energii. Wiecznie młoda dusza. Moji rodzice są starsi, inaczej natury. Wiec co? Wcale do nich nie jeździć?”
Zacisnęłam na chwilę usta, powstrzymując się, by się nie wygadać. Ale nie tym razem.
„Ja tam źle się czuję. I dzieciom też. Nieswojo, niewygodnie. Nie umiem tego ubrać w słowa.”
„Jak to? Dlaczego? Rodzice mają piękną działkę, oddzielne pokoje dla wszystkich, czysto, wygodnie, komfortowo. Czego więcej do szczęścia?”
„Włodek, znasz przysłowie: ‘Miękko ścielą, ale twardo spać’. Ono oddaje dokładnie mój stan, gdy jestem u twojej mamy.”
„Niespodzianka. To dlaczego wcześniej milczałaś? Zawsze myślałem, że i tobie, i dzieciom jest tam dobrze. Urlop u rodziców wydawał mi się idealny: odwiedzić starych, a wam zapewnić wypoczynek. Więc co jest nie tak?”
„No wszystko. Od pierwszej minuty, gdy tylko pakujemy się do ich domu, niszczymy ten ich uporządkowany, cichy świat, do którego przywykli.”
„Nigdy nie zauważyłem. Chyba ci się przewidziało, Lena. Robisz się przewrażliwiona.”
„Włodek, ty tam zawsze jesteś zajęty: pracą w ogródku, naprawami dla taty. Rzadko jesteś z nami. A ja doskonale widzę i słyszę, co się dzieje naprawdę. Te cięte uwagi matki, niemiłe spojrzenia ojca. Myślisz, że to dla mnie przyjemne? Jesteśmy małżeństwem dziesięć lat, a mam wrażenie, że Zofia Stefanowna do dziś nie może się pogodzić z tym, że to ja zostałam twoją żoną. Może nie jest zadowolona, że w ogóle masz teraz nas.”
„Co ty wygadujesz, Lena!” Mąż już nerwowo przebierał palcami po blacie.
„Proponuję tak: Jedziemy do twoich rodziców. Ale bądź czujny. Obserwuj uważnie, co dzieje się w ich domu. Domyślę się reszty. Może przestaniesz się na mnie złościć i myśleć, że czepiam się bezzasadnie.”
Postanowiliśmy.
* * *
Kolejne dni spakowałam całe nasze życie do walizek. Włodek chodził mroczniejszy niż chmura gradowa. Pewnie zraniłam jego słowami.
Droga do rodziców męża zajmowała jakieś cztery godziny. Starałam
Szli naprzód, nie oglądając się za siebie, wiedząc, że od teraz ich wakacje będą naprawdę ich.
