– Nie potrzebuję takiej córki! – krzyczała Weronika Nowak, wymachując pomiętą kartką. – Hańbisz całą rodzinę! Jak ja ludziom spojrzę w oczy?
– Mamo, uspokój się, proszę – błagała Kasia, stojąc w drzwiach kuchni z oczami czerwonymi od płaczu. – Porozmawiajmy spokojnie.
– O czym tu rozmawiać? – głos matki stawał się coraz wyższy. – Studia porzuciłaś, porządnej pracy znaleźć nie możesz, a teraz jeszcze to! Z kimś się tam związałaś, wstyd na całą dzielnicę!
Sąsiadka ciocia Hela z naprzeciwka ostrożnie wyjrzała na korytarz, usłyszawszy podniesione głosy. Weronika dostrzegła ten ciekawski wzrok i wpadła w jeszcze większą wściekłość.
– Widzisz? Już wszyscy sąsiedzi wiedzą! – cisnęła papier na stół. – Dwadzieścia pięć lat cię wychowywałam, wszystko co najlepsze oddawałam, a ty mi się tak odwdzięczasz!
Kasia podniosła upuszczony arkusz i wygładziła go drżącymi dłońmi. To było ich wspólne oświadczenie o zawarciu związku małżeńskiego.
– Mamo, ale ja jestem szczęśliwa – próbowała wytłumaczyć. – Adam to dobry człowiek, on mnie kocha…
– Dobry? – Weronika parsknęła śmiechem, ale brzmiał on złośliwie i gorzko. – Po rozwodzie, z dzieckiem, bez stałej posady, starszy o dziesięć lat! To zwykły utrzymanek!
– To nieprawda! Adaś pracuje, ma swój warsztat samochodowy…
– Warszt (shortened from warsztat)! – prychnęła matka. – Chyba chcesz powiedzieć – szopa! I co, zamierzasz całe życie wąchać benzynę i smary?
Kasia opadła na krzesło, czując jak uginają się pod nią nogi. Kilka dni przygotowywała się do tej rozmowy, powtarzała słowa, liczyła na zrozumienie. Ale wszystko potoczyło się zupełnie inaczej.
– Mamo, już nie jestem dzieckiem. Mam dwadzieścia pięć lat.
– Właśnie! – wykrzyknęła Weronika. – W twoim wieku ja już byłam zamężna z twoim ojcem, pracowałam w fabryce, dostawaliśmy mieszkanie od zakładu. A ty co? Włóczysz się nie wiadomo gdzie, nie wiadomo z kim!
– Tata też cie zostawił – cicho powiedziała Kasia i natychmiast pożałowała tych słów.
Twarz matki zrobiła się biała ze złości.
– Jak śmiesz! Twój ojciec zginął w wypadku! Nie zostawił nas!
– Przepraszam, nie to chciałam powiedzieć…
– Właśnie to! – Weronika przemierzała kuchnię niczym tygrys w klatce. – Chcesz powtórzyć mój los? Zostać samą z dziećmi na garnuszku? Ten twój Adam już jedną rodzinę rozbił rozstawiając kobiety!
– Rozwiedli się za obopólną zgodą. Po prostu im nie wyszło.
– Tak, “nie wyszło”! – Matka usiadła naprzeciw córki i wpiła się w nią wzrokiem. – A z tobą niby “wyjdzie”? Zdajesz sobie sprawę w co się pakujesz? Ma dziecko z poprzedniego małżeństwa! Alimenty płacić musi! A tobie co zostanie?
Kasia milczała, pocierając skronie. Głowa pękała jej od krzyku, a w piersi czuła tępy ból. Tak marzyła, że powie mamie o swoim szczęściu, że razem będą szykować się do ślubu, wybierać suknię…
– I w ogóle – ciągnęła Weronika – gdzieś go znalazła? W jakiejś melinie?
– Na urodzinach u Magdy Kowalskiej. Pamiętasz, opowiadałam?
– Magda Kowalska! – Matka załamała ręce. – Ta dziurawa skarpeta? Co to już trzeci raz za mąż idzie? Grzeczne masz znajomości!
– Mamo, co Magda do tego? Adaś tam był przypadkiem, kolega go wziął…
– Przypadkiem! Tacy faceci nigdzie nie bywają przypadkiem. Celowo szukają prostodusznych jak ty.
Kasia zerwała się z krzesła.
– Dosyć! Nawet go nie znasz, a już osądzasz!
– Po co mi go znać? – Weronika też wstała. – Po twoim wyglądzie wszystko wiem. Chodzisz jak struta, schudłaś, pod oczami sińce. To ma być twoje szczęście?
– Schudłam, bo się denerwuję. Wiedziałam, że będziesz przeciw.
– Oczywiście, że przeciw! Nie po to cię sama stawiałam na nogi, żebyś oddała życie pierwszemu lepszemu!
W przedpokoju rozległ się dzwonek do drzwi. Kasia i matka zamilkły, nasłuchując.
– To on? – syknęła Weronika.
– Tak, umówiliśmy się, że przyjdzie.
– Nigdy! Nie wpuścię go do mojego domu!
– Mamo, proszę! Chociaż go poznaj. Może zmienisz zdanie.
– Ani mowy!
Dzwonek powtórzył się, bardziej stanowczy.
– Kasiu, to ja – rozległ się męski głos zza drzwi.
Kasia spojrzała na matkę błagalnie.
– Mamo, no proszę.
Walentyna Nowak położyła się z powrotem na poduszkę, lecz ciężar na sercu nie pozwalał zasnąć.
Przez resztę nocy wzdychała cicho, wpatrzona w sufit, czując, jak macierzyński niepokój ściska jej gardło jak dławiąca obręcz, i myśl o Krzysztofie budziła w niej głuchy niepokój graniczący z przeczuciem, że może jednak popełnia błąd, zgadzając się na ten związek.
