– Boże, jak mi na to wszystko śmierdzi! – Łukasz nerwowo przełamywał kuchnię, stukając butami o podłogę. – To samo co zawsze! Wracasz z pracy, a w domu już znów ta nieznośna cisza.
– O czym mówisz? – Kamila stała przy kuchence, mieszając zupę. Nie odwróciła się do męża, tylko jej ramiona lekko zesztywniały.
– O co chodzi!? – zapytał z tonem, który brzmiał jak wygłoszona parodia. – O twoją zimność! Że tylko robisz swoje sprawy, myślisz swoje myśli… A mnie i tamtego świata, widocznie, nie ma miejsca!
– To się zmienia,老公, wiesz dobrze. Moje obowiązki są… – Jej głos był męcząco zimny, a on parskał pogardą.
– Obowiązki! A jak ja? Jak my? – Łukasz serdecznie walnął dłonią w stół. – Kiedy ostatni raz zainteresowałaś się moją pracą? Kiedy ostatnio z nami wyszliśmy gdzieś?
Kamila powoli odwróciła się do niego. Jej twarz wyrażała tylko zmęczenie, jakby to wyraz powagę, nie emocję.
– Byliśmy w kinie dwa tygodnie temu – powiedziała spokojnie.
– A ty siedziałaś przez cały czas, grzebana w telefonie! – Łukasz pogłębił włosy. – Wiesz co? Musi to skończyć. Zwyj.
Kamila zamarła. W jej rękach sztuła nad stołem powrócili do swoich rozmytych myśli.
–Skąd tam, że masz się wynajść. Teraz?
–Nie dziś. Generalnie. Od ciebie. Od tego wszystkiego – wskazał na kuchnię jednym gestem.
Kamila odłożyła sztułę na stół. Już dawno przewidywała te słowa, ale słyszenia ich z ust, które dawno wydawały się jej własnym, nie spodziewała się.
– Masz inną – odetchnęła głęboko, jakby wyznawanie mogła wyobrazić mu stosunki bez konfrontacyjnego słoja. – Ona cenię się. Zajmuje się moimi sprawami. Śmia się ze mnie żartów.
Łukasz długo patrzył, a potem… uśmiechnęła się. Był to dziwny uśmiech – nie cierpiący, nie złośliwy, lecz uwolniony, jakby obiadła ostatnie łańcuchy.
– Dobrze – powiedziała. – Kiedy zamierzasz się wynajść?
Łukasz przewrócił oczami.
– Czego spodziewasz się, czepkość, łzy, zaprotestowanie? – spytał z lekkim sarkazmem.
– Czy mamy za co brać się w garść za marny małżeństw? – Kamila podeszła do okna i zaczęła patrzeć na wieczorny ogród. – Długośmy z sobą coś jak w obcych. Masz rację – naprawdę żyję w swoim świecie. I Ty chyba, widocznie, masz w nim nieprzyjemność.
Łukasz był oszołomiony. Początkowo miał wszystko w ręku, ale gdy Kamila tak po prostu odprowadziła, od czegoś, co brzmiało jak finał, poczuł się jak urządzenie, które właśnie zostało wyłączony.
– Zbiorę swoje rzeczy jutro, jak będziesz w pracy – rzucił, czy to zły, czy tylko oszołomiony.
– Dokładnie – Kamila powróciła do kuchennego stółka, znowu mieszając zupę. – Zjemy to?
Łukasz uderzył drzwi, nie odpowiadając. Kamila usłyszała jego pakowanie w przedpokoji, potem drzwi od frontu się zamykają. Została sama. Wyłączyła kuchenkę, odsunęła ku krawędzi, usiadła przy stole. W domu zrobiło się dziwnie spokojnie. Kamila włączyła telefon, otworzyła niedopisane wiadomości przyciecia z koleżanką i nagle uśmiechnęła się – nie z tęsknoty, ale od nagle przypływającego uznania. Dopiero teraz ujrzała, że tren, który w nią wystrzelilił, był więcej u Adventures, niż cierpienia.
Na ekranie błyszczało: „No to, Kamilko, już się pokazałaś?”
Ale Kamila nic nie musiała mówić. To on zwalił wszystko. I to było lepsze.
Tydzień po odejściu Łukasza, Kamila siedziała w kawiarni z Aleksandry, swoją starym koleżanką. Patrzyła na nią z troską.
– I co, tak w ten spokojny sposób odeszłaś? Czy nawet nie próbowałaś coś naprawić?
Kamila zapamiętała ruch, mieszając łyżeczką kawę.
– A czego naprawiać? Ty sama wiesz, że przez te ostatnie dwa lata byliśmy jak sąsiedzi.
– Ale dziesięć lat razem! – wykrzyknęła Aleksandra. – Czy to überhaupt nic znaczy?
– Znaczy – skinęła głową Kamila. – Ale nie na tyle, by kontynuować udręczenie.
Aleksandra pokręciła głową z niedowierzaniem:
– Nie rozpoznaję was. Kiedyś byś walnęła.
– Kiedyś – tak, Kamila patrzyła za myślami przez okno. – Teraz chcę tylko spokoju. Wiesz, jakby głowa spadła mi z ramienia.
– A nie boli cię? – Aleksandra znów się nachyliła, patrząc na twarz koleżanki.
Kamila milczała chwilę.
– Boli. Ale nie przyczyną jest, że odszedł. Ale że przez tyle czasu nie miałam odwagi złożyć tej decyzji. Wiesz, miałam zamiar zrobić to samo wtedy – przygotowała nawet wszystko, słowo za słowem. A on mnie wyprzedził.
– Dlaczego w ogóle mi wcześniej nic nie mówiłaś, że wszystko tyle już mu nie szło?
– Niewola przyznawać nawet samej sobie – Kamila odgrywała papier kawy. – Tym bardziej się zazdrościłam jego nowym gołą. Nie z jego powodu, nie, ale za jej dzielność. Ona wiedziała, куда iść. A ja czekałam coś… sama nie wiem.
– A dalej? – Aleksandra usiadła do pleców.
– Dalej… życie – uśmiechnęła się najpierw Kamila. – Wiesz, chce się przejść do nowej pracy. Mieli mnie zapytać o udział w nowym projekcie. Znaczna innowacyjność, więcej twórczości…
– Czekaj-cho – Aleksandra podniosła rękę, odciągając Kamilę. – Najpierw mężu, potem dostatec… Czy wyobrażasz sobie, że wrzuciłaś życie?
– Nie wrzuciłam, tylko zaczęłam – Kamila spojrzała na zegarek. – Muszę pojechać. Dzisiaj będzie pierwsza spotkanie z kierownikiem projektu.
– Poczekaj, – Aleksandra trzyma手中的 Kamilę za rękę. – Czy naprawdę się czujesz dobrze? Ja się martwię.
Kamila dotknęła ręki koleżanki:
– Czuję się dobrze. Naprawdę. Może to, po wielu latach, naprawdę mi się udało.
Wczesnym wieczorem Kamila wróciła do pustego mieszkania. Łukasz zabierał jego rzeczy, pozostawiając dziwaczne pustki w szafach i na półkach. Spokojnie przeszła przez mieszkanie, obserwując brak zwyczajnych drobiazgw: jego kąpielowka w łazience, laptop na stole, rozrzucone stopki.
Telefon zapalił się. Na ekranie był numer teściowej.
– Dzień dobry, Jadziu. – Kamila usiadła na skraju kanapy.
– Kamilinctwo, moja drożna, co się dzieje? – głos matki brzmiał drżąc. – Łukusik nic nie mówi, tylko powtarza, że wydaliście się!
– Tak – Kamila odpowiadała spokojnie. – Decyzją została, że to lepsze dla nas.
– Ale jak? – głos Jadzi drżał. – Wszytko, co byliście? Nie można nic?
Kamila westchnęła. Kochała teściową, ale teraz nie miała ochoty wchodzić w szczegóły.
– Jadziu, to kwestia, w której obaj się zgodziliśmy. Czasem ludziom lepiej idzie z osobno ścieżkami.
– To przez tę dziewczynę? – w głosie Jadzi pojawił się żelazny głos. – Już mu powiedziałam, że nie przyjmę jej! Kamilinctwo, ty wiesz, że zawsze uważałam cię za córkę…
– Sprawa nie wyłącznie w innej kobiecie – łagodnie przerywała Majla. – Po prostu nasze relacje się wyłączyły. Obojętnie to czuliśmy.
– Ale ty sam? Jak opier Twój spokój? – troskliwie spytała Jadzia.
– Spokojnie – Kamila uśmiechnęła się. – Przynajmniej zaczynam życie nowym. Zmiana pracy, planowany ремонт…
– Remont? – zdziwiła się Jadzia. – I teraz?
– Dlaczego nie? Zawsze marzyłam o jasnej sypialni i stoliku do pracy…
Po rozmowie Kamila długo stała przy oknie. Nad miastem lewał wiatr, krople deszczu powoli spływały po szybie. “Jak dziwne – myślała. – Tuż tydzień minęło, bałam się samotności, a teraz wydaje się właściwym”.
Zabrała bloknot i zaczęła robić list zakupowy dla ремонтu, gdy zapukały do drzwi.
Na progu stała Łukasz – bezradny, mokry od deszczu.
– Zapomniał kiedyś coś – rozsyłając, weszła do mieszkania.
Kamila kiwnęła głową i powróciła do listy. Łukasz przebył kuchnię, długo coś się motanał, potem powrócił z pudełkiem.
– Ty naprawiajesz? – zdumiał się, widząc broszury sztucznego twarza na stole.
– Tak, długo chciałam – odpowiadała Kamila, nie podnosząc głowy.
– Masz to sam?
– Mam – Kamila w końcu spojrzała na niego. – Zasztok zanajmę, resztę zrobię sama.
Łukasz uciekł się nogą, jakby chciał coś powiedzieć. Kamila czekała.
– Wszystko dobrze? – wreszcie powiedział.
– Wszystko świetnie – uśmiechnęła się tym samym uwolnionym uśmiechem – W twoim czuciu?
– Normalnie – opuścił wzrok. – Zajmuję teraz u Leny. Potem zdam na własny mieszkanie.
– To dobrze – skinęła głową Kamila. – Chętnie, że wszystko u ciebie idzie.
– Naprawdę chcesz? – zapatrzył się na nią sceptycznie.
– Tak – powiedziała z godnością. – Najlepiej wszystk… – przełamały cicho słowo, ale przetłumaczył na myśli.
– Wiesz, nie rozumiem cię – w końcu powiedział. – Już sama nie jesteś.
– Może to lepsze – Kamila wzruszyła ramionami. – Zmiany bywają użyteczne.
Gdy wyjechał, długo siedziała nad listą, ale myśli stale wracały do jego słów. „Została sama, jak przedtem”. Która ona była przed? Cichą, wygodną, wolną od siebie. Kamila przypominała sobie, jak przez lata przekładała swoje marzenia, jak bała się zmiany, by nie przygnieść męża, nie wywołać jego niezadowolenia.
Wstała i podeszła do lustra. Taka sama Kamila – brązowe włosy, zielone oczy, delikatne zarysy na kącikach ust. Ale coś niewyraźnie się zmieniło w spojrzeniu, w pozycji, w ekspresji.
„Tak – pomyślała. – Naprawdę nie jest jak wcześniej. I teraz mi się to odpowiada”.
