Warszawa, zawsze w deszczu. Stanisław wrzeszczał z salonu:
— Jadziu! Jadziu, gdzie się włóczysz?! Chodź tu szybko! Ważna sprawa!
— Idę już, idę! — odparłam, wycierając ręce o fartuch. — Co się stało? Pali się?
— Ależ skąd! Lepiej! O wiele lepiej! — Mąż podbiegł, gdy weszłam, złapał mnie za łokcie. — Słuchnij… Pamiętasz Kowalczyka? Moje starego szefa? No, tego, co poszedł na emeryturę?
— Pamiętam, oczywiście. Co z nim? — Zaniepokoiłam się. Kiedy Staś był taki podniecony, zwykle wiązało się to z kłopotami.
— Dzwonił właśnie! Wyobraź sobie, sprzedaje mieszkanie na Starym Mieście! Trzypokojowe! A oferuje nam! Za pół darmo, Jadziu! Mówi, oddadzą za pół ceny, bo kiedyś mu pomogłem. Pamiętasz, jak urządziłem jego siostrzeńca w pracy?
Powoli opadłam na fotel. Myśli wirowały jak liście w jesiennej burzy.
— Stasiu, jakie mieszkanie? Co ty mówisz? My nie mamy takich pieniędzy!
— A to właśnie sedno! — Stanisław przysiadł na podłokietniku, mówił szybko, podniecony. — Kowalczyk mówi, że w ratach! Małymi kwotami płacić, nie śpieszy mu się. Sam wyjeżdża do córki na wieś, miejskie mieszkanie mu niepotrzebne. Jadziu, ty rozumiesz? Ciągle się tłoczymy w tej kawalerce w Podkowie, a tu taka szansa!
— Stasiu, zaczekaj… — Przetarłam skronie. — Po co nam trzypokojowe? Dzieci dorosły, żyją osobno. To nam wystarczy z nawiązką.
— Jak to po co?! — Zerwał się, zaczął chodzić po pokoju. — Jadziu, przecież jesteś rozsądną kobietą! Wnuki będą przyjeżdżać, gdzie się podzieją? A jak się zestarzejemy, może dzieci do nas wrócą, by się nami zaopiekować. Albo wynajmiemy opiekunkę, też potrzebuje pokoju!
Patrzyłam na męża w milczeniu. Trzydzieści lat razem, a on wciąż marzyciel. Zawsze mu się wydaje, że wielkie szczęście chodzi tuż obok, tylko trzeba łapać oburącz.
— A ile pieniędzy potrzeba? — spytałam ostrożnie.
— No, pierwsza rata niewielka, ze trzy tysiące. Potem miesięcznie po pięćset będziemy oddawać.
— Trzy tysiące?! — Omal nie podskoczyłam. — Stasiu, zwariowałeś? Skąd weźmiemy takie pieniądze?!
— A tu, Jadziu, wszystko obmyśliłem. — Stanisław usiadł obok, wziął mnie za ręce. — Pamiętasz pierścień po babci? Ten z brylantem? Wyceniali w kantorze, wart ze cztery tysiące. Sprzedamy – i starczy!
Szybko wyrwałam dłonie.
— Pierścień?! Stanisławie, czyś ty oszalał?! To pamiątka po matce! Dała ci go na łożu śmierci!
— No i co? — Wzruszył ramionami. — Mama chciała, żebyśmy żyli dobrze. To będziemy! W dużym mieszkaniu, w śródmieściu!
— A jeśli nie podołamy ratom? Jeśli coś się stanie? Zachorujemy, stracisz pracę?
— Nic się nie stanie! — Machnął ręką. — Jadziu, to szansa! Rozumiesz? Takie okazje raz w życiu się trafiają!
Wstałam, podeszłam do okna. Za szybą deszcz, po szybach mętne strugi. Zupełnie jak moje myśli – zmieszane, niepojęte.
— Stasiu, a z dziećmi rozmawiałeś? Co powiedzą?
— A co powiedzą? Ucieszą się! Wyobrażasz minę Zosi? A Łukasz będzie dumny – rodzice w centrum!
Zosia, starsza, pracowała jako nauczycielka. Zawsze zapracowana, zmęczona. Łukasz, młodszy, po wojsku wyjechał do Gdańska, rzadko dzwonił. Czy ucieszyliby się z nowego mieszkania? Wątpiłam.
— Posłuchaj — powiedziałam plecami do niego — może się nie spieszyć? Pomyślimy, poradzimy się…
— Z kim się radzić?! — Stanisław rozłożył ręce. — Jadziu, Kowalczyk jutro leci do córki! Dziś trzeba zdecydować! Inaczej kupi ktoś inny!
— A czemu proponuje akurat nam? — spytałam nagle. — Czyżby innych znajomych nie miał?
— No… Mówi, że jesteśmy solidni. Sprawdzili się.
Coś w głosie męża zmusiło mnie do odwrócenia się. Stanisław unikał wzroku, bawił się brzegiem serwety.
— Stasiu, mówisz mi całą prawdę?
— Ależ tak! Co miałbym ukrywać?
— Nie wiem. Ale czuję, że coś przemilczasz.
Milczał chwilę, wreszcie ciężko westchnął.
— Dobrze. Jest mały problemik. Mieszkanie… no, nie jest w idealnym stanie. Potrzebny remont. Poważny remont.
— Jak poważny?
— No, hydraulika do wymiany, instalacja elektryczna. Może podłogi. I tapety, oczywiście…
— Stasiu! — Znów opadłam na fotel. — To znowu pieniądze! Niemałe!
— Ale potem będziemy jak u Pana Boga za piecem! — zaperzył się. — Jadziu, całe życie marzyłem o takim mieszkaniu! W centrum, z wysokimi sufitami, sztukaterią! Jak w starych
Zamiast radości odczuwaliśmy tylko pustkę, gdy w tej nieogrzanej, obcej przestrzeni zrozumieliśmy, że nasz wielki sen o centrum miasta był tylko złudzeniem, za które zapłaciliśmy ciepłem naszego dawnego życia.
