Kasia przyszła w gości do przyjaciółki. Znajomość od czasów studiów. Były urodziny. I wszystko było wspaniale, cudnie, po prostu idealne. Duże mieszkanie, cztery prostronne pokoje. W salone nakryty stół: ile tam przysmaków! Ser płynie złocistymi łezkami, prawdziwy dobry ser z dziurkami. Wyborna kiełbasa, ziarnista, z białymi kropelkami tłuszczu. I pieczona ryba. I mięso z rożna – nową piekarnik wypróbowali! I małosolne pomidory, i chrupiąca kapusta z czosnkiem. I słodkości, i ciasta… Nie stół, a holenderski martwa natura.
I goście tacy mili. Krewni i współpracownicy. Wszyscy szczerze gratulują, wznoszą toasty. Muzyka cicho gra w tle. Na półkach porcelanowe figurki, w oknach piękne firany, na podłodze miękki kwiecisty dywan, który tłumi dźwięki… Wszyscy jedli z apetytem.
Mąż przyjaciółki podarował żonie elegancki pierścionek z brylancikiem. Wszak okazja – pięćdziesięciolecie! Dzieci serdecznie życzyły mamusi. Wnuczek ucałował babcię… I dla wszystkich starczyło miejsca. I wszyscy byli zadowoleni i szczęśliwi.
A potem nawet tańczyli. Gospodarze specjalnie opróżnili jeden pokój do tańca. I lekko rozgrzani jedzeniem oraz drinkami goście wirowali w rytm pięknych piosenek z ich młodości. I Kasię też zaprosił do tańca bardzo przystojny mężczyzna, kolega męża solenizantki.
Kasia tańczyła. Zarumieniła się, włosy się rozpuściły – tańczyła pięknie. Jak za dawnych lat. A mężczyzna uśmiechał się, mówił komplementy. Nic więcej. Ale było miło. Po prostu przyjemnie słuchać miłych słów.
A potem Kasia spojrzała na zegarek i oprzytła. Trzeba wracać do domu. Nie iść, biec. Już późno. Teściowej trzeba podać leki, umyć ją, mąż sam nie da rady. I trzeba ugotować obiad na jutro, jutro Kasia idzie do pracy po południu, ale rano czeka mnóstwo spraw. Potem wróci mąż, on też ma dużo na głowie. Gdy w domu jest chory, obowiązków nie brakuje. I nigdy się nie kończą.
A pieniędzy brak. Mąż stracił pracę, wydawnictwo upadło. Na razie znalazł coś tymczasowego za niewielkie pieniądze. Trzeba spłacać kredyt, bo biznes syna splajtował. I jechać do synowej do szpitala, ona z maluszkiem już dwa tygodnie leży.
Teściowa zostanie z opiekunką. A wiecie, ile trzeba płacić opiekunce za godzinę? Właśnie. Potrzebne są pieniądze. I jeszcze w nocy trzeba posiedzieć przy komputerze, popracować, żeby potem opiekunka mogła przesiedzieć z chorą…
Te myśli nagle wdarły się do głowy. Kasia szybko się ubrała – nikt jej nie zatrzymywał. Impreza trwała dalej. Przyjaciółka przytuliła ją na pożegnanie. Zawsze pomagała! Ale ma swoje życie, swoje święto. Swojego męża. Swoje dzieci. A Kasia musi wracać do domu. Do swojego życia.
I Kasia wyszła na przystanek pod chłodnym, trzeźwiącym deszczem. I przez moment przyszła myśl: wrócić. Wrócić do ciepła, tam, gdzie stół nakryty, gdzie gra muzyka, gdzie wszyscy tacy życzliwi i serdeczni.
Gdzie można rozmawiać nie o chorobach i pieniądzach, nie o nieszczęściach i problemach – można mówić o filmach. Wspominać zabawne historie z młodości. Śmiać się z dowcipów. Albo tańczyć powolny taniec z sympatycznym mężczyzną przy cichej, nastrojowej muzyce…
Ale Kasia jechała zimnym autobusem do domu. A potem weszła do swojego małego mieszkania – powitał ją zapach choroby. Choć się sprząta i myje, ten zapach nie znika. Zapach nieszczęścia – trudno go opisać. Ale jest. I przypalonej kaszy, znów ktoś nie dopilnował. Potem trudno będzie odKasia spojrzała na swoją rodzinę – na męża, który właśnie poprawiał kołdrę chorej teściowej, i uśmiechnęła się, bo choć życie bywa ciężkie, to właśnie tam, w tym małym mieszkaniu, czekało na nią prawdziwe szczęście.
