Słuchaj, kochanie, jak to mówią, nie każda Kinga to gdańszczanka, nie każdy Jan – zegarmistrz. Świętych na tym padole niewielu. To też nie osądzaj, tylko lepiej w głąb serca zajrzyj. Czy aby sama byłaś wzorową żoną dla swego Janka? – babcia zmrużyła oczy, jakby znała odpowiedź.
– Babciu, Janek odszedł do mojej przyjaciółki! Gdzie tu sprawiedliwość? Mam milczeć? – denerwowałam się.
– W każdym razie, nie leć do pracy Janka, skarżąc się szefowi, że cię zdradza. Tylko się skompromitujesz. Znamy to… Oszukane żony biegały w płaczu do związków zawodowych. Ale miłość nie słucha rozkazów i zakazy jej niestraszne. Nie pomoże to, córeńko. Pogódź się. Czas wszystko pokaże – babcia mówiła spokojnie. Moje wieści o niewiernym mężu i zdradzieckiej przyjaciółce wcale jej nie wzruszyły. Jakby to była codzienność.
Hm, “pogódź się”, łatwo powiedzieć. Ta przyjaciółka, Kinga, okazała się wyrachowaną jędzą, wężem podszczutym. Swego męża pochowała, po mojego się wzięła. Nie uda się, nie oddam! Zdarzało się, że Janek spoglądał na Kingę. Pamiętam, całą ekipą szliśmy do sauny. Janek nie mógł oderwać wzroku od Kingi. Oblizywał się jak kot przed śmietaną. Wzrokiem obejmował i całował przyjaciółkę owiniętą białym ręcznikiem. Jakoś nie zwracałam uwagi na te półsłówka. Kinga, bez wątpienia, była piękna, delikatna, ciepła. I co z tego? Z Jankiem przeżyliśmy szesnaście lat, mamy syna Dawida. Wierzyłam silnie, że nasza rodzina jest trwała i żadna nieczysta siła jej nie zburzy. Kinga z Jerzym nie mieli dzieci. Wiem, Kinga bardzo to przeżywała. O Jerzym nie powiem, on głównie milczał w tej kwestii. Myślę, że męsko to znosił. Przyjaźniliśmy się rodzinnie. Często jeździliśmy za miasto, razem spędzaliśmy urlopy. Bawiliśmy się, jak umieliśmy. Tak, widać, wszystko ma swój czas. Bieda przycupnęła pod progiem.
– Daria, Jerzego zabrała “Karetka”. Zawał! Chryste, mówiłam mu przecież: – Weźmy dziecko z domu dziecka! Nie, tylko milczał i chmurniał. No i teraz nie wiem, co się stanie. Wyjdzie z tego? – Nieszczęsna Kinga ryczała wniebogłosy.
– Uspokój się, Kinga. Wszystko się ułoży! Zobaczysz. Jerzy jest silny – szczerze pocieszałam przyjaciółkę.
– Ech, Daria! Jak żyć bez Jerzego, nie pojmuję! On moim całym światem. I pocieszy, i doda otuchy. A ja sama? – szlochała Kinga.
– Nie grzeb go przed czasem, Kinga. Ogarnij się. Nie załamuj się. Makijaż, manicure, uczesanie… Uśmiechnij się i ruszaj do męża w szpitalu! Jerzy znów się w tobie zakocha i szybciej wróci do zdrowia…
Wtedy wszystko się dobrze skończyło. Jerzego wyleczyli, postawili na nogi. Życie wróciło na dawne tory. Wkrótce Jerzy i Kinga adoptowali trzyletnią dziewczynkę, Darię. Rodzina była w siódmym niebie.
– Teraz można spokojnie umierać! – rzekł nagle Jerzy przy weselnym stole.
– Co ty? Teraz dopiero trzeba żyć, córkę wychowywać – zdziwiliśmy się jego słowom.
– Mam na myśli, że nie zmarnowało się życia. Choć jedną dziecięcą duszę ogrzało, przygarnęło. Żonę moją Kingę mam za ostoję. Ona da radę z córeczką. Pozwalam jej wyjść za mąż, gdyby coś… – Jerzy mówił z nieutulonym smutkiem w oczach.
– Oj, Jerzy, nie wymyślaj! No to kochani, za nasze rodzinne szczęście! – wzniósł toast mój Janek. I tak zapomnieliśmy o zwierzeniu Jerzego. Do czasu…
Anioł śmierci, niczym kulawy osioł, staje u każdego progu. Pielęgnacji Jerzy nie ustrzegł. Drugi rozległy zawał nie dał mu szans. Jerzy śpi snem wiecznym.
Została Kinga z przybraną córeczką. Oplała męża, jak przystało, i odzyskała siły. Trzydziestka jej wówczas stuknęła. Przyjaciółka całkiem zmieniła styl. Z blondynki stała się gorącą brunetką, odnowiła garderobę i częściej się uśmiechała. Nadal spotykaliśmy się przy stole. Mój Janek za każdym razem nie mógł się doczekać widoku Kingi. Przy niej Janek tryskał dowcipami, śmiał się nie w porę, starał się przypodobać młodej wdowie. A córeczki Kingi z rąk nie wypuszczał. Te manewry męża bagatelizowałam. Myślałam, że po prostu chce pomóc, wspierać w ciężkim czasie wdowę po przyjacielu. A to ci los…
Zaprosiła nas Kinga z mężem na urodziny córeczki. Darii stuknęło dziesięć lat. Za stołem śmialiśmy się, życząc solenizantce dorastania i posłuszeństwa.
– Tatusiu, kiedy wreszcie zamieszkasz z nami na stałe? – to
A ja zostałam przy moim warszawskim mieszkaniu, gdzie w ciszy popołudni parzę herbatę i odkrywam, że nawet w samotności może być dziwny spokój, jak ten po długim, zmęczonym wietrze co przegnał burzę, ale zostawił cichą, czystą pogodę.
MIŁOŚĆ NIE ZNA GRANIC
