Na rogu ulicy Dąbrowskiego, w Poznaniu, stał manekin w witrynie sklepu odzieżowego. Zawsze ubrany tak samo: biała koszula, szare spodnie i przekrzywiony beret, którego nikt nigdy nie poprawiał. Był zapomnianym manekinem. Stał tam już ponad dziesięć lat. Tak nieruchomy, tak wtopiony w krajobraz, że wielu myślało, iż już go nie widzi. Ale miejscowi sprzedawcy zdążyli go polubić. Każdego ranka, otwierając sklepy, mówili mu: „Dzień dobry, Panie Julianie” – tak go bowiem ochrzcili. To był żart, rytuał, mały gest na początek dnia. Piekarz, właściciel księgarni, pani z kwiaciarni… wszyscy witali się z manekinem. A on, oczywiście, nigdy nie odpowiadał. Aż pewnego dnia odpowiedział.
Był poniedziałek. Witryna zaparowała od nocnej wilgoci. Gdy przechodnie zatrzymali się przed manekinem i powiedzieli: „Dzień dobry, Panie Julianie”… manekin się uśmiechnął. Poruszył się. I cicho odpowiedział: „Dzień dobry, młodzi ludzie”. Wszystkim krew ścięła się w żyłach. To nie był manekin. To był człowiek. Naprawdę nazywał się Julian. Miał 74 lata. Od miesięcy pracował jako nocny stróż w sklepie. Stracił dom, rodzina była daleko, nie miał dokąd pójść. Więc nocami spał w magazynie. Rankami, gdy sklep się otwierał, stawał nieruchomo za szybą, udając manekina. Nie robił tego dla żartu. Robił to, bo mówił, że tam, za szybą, czuł się mniej samotny.
„Lubię patrzeć na ludzi, widzieć, jak zaczynają dzień. A przynajmniej tutaj… nikt mnie nie ignoruje”.
Historia wyszła na jaw, gdy pewien młody człowiek nagrał scenę i wrzucił do internetu. Stała się viralem. Tysiące osób komentowały: „Czasem myślimy, że nikt nas nie widzi… ale zawsze ktoś patrzy z drugiej strony szyby”.
Dziś Pan Julian już nie udaje manekina. Dostał pracę w sklepie jako gospodarz. Siedzi na krześle obok witryny, uśmiecha się do przechodniów, a każdego ranka odpowiada tym, którzy mówią: „Dzień dobry, Panie Julianie”. Odpowiada zdaniem, które na zawsze zostało w pamięci całej okolicy: „Dzień dobry… i dziękuję, że mnie pan widzi”.
