**22 maja 2023**
Zawsze myślałem, że miłość to coś trwałego. A jednak…
– Czemu dziś taka cicha i zamyślona? – zapytał Krzysztof żonę, siedząc przy kuchennym stole późnym wieczorem.
Anna, jego żona, bez słowa podała mu podgrzany obiad.
– Znowu wracasz tak późno? – wyszeptała cicho.
– Miałem nadgodziny… premia będzie pod koniec kwartału.
Krzysztof, trzydziestopięcioletni bankowiec, postawny i dobrze trzymający się mężczyzna, ledwo wszedł do domu. Czekała na niego rodzina: żona i trzy córki – sześcioletnia Hania, czteroletnia Zosia i roczna Marysia. Od dwóch lat unikał powrotów – zostawał po godzinach, wałęsał się po Warszawie… a do mieszkania wracał dopiero w nocy. Już nie mógł znieść dziecięcych wrzasków, chaosu, pieluch, body… Płaczu w środku nocy i żony, która – wiecznie zajęta dziećmi – wyglądała jak cień dawnej siebie: w starym dresie, z niedbale związanymi włosami, zmęczona, z sińcami pod oczami.
Gdy siedem lat temu poślubił pełną życia piękność z działu kadr, czy mógł przypuszczać, że małżeństwo stanie się takim ciężarem? Takim rozczarowaniem? Pierwsze lata były dobre: urodziła się Hania. Starał się pomagać w domu, by Anna mogła choć w weekendy wyjść do fryzjera czy na manicure. Minął rok – i znowu ciąża. Uznali, że lepiej od razu „odbębnić” drugie dziecko i skończyć temat. Zosia była niespokojnym niemowlakiem: przez pół roku wrzeszczała w nocy, a on przychodził do pracy niewyspany, z przekrwionymi oczami. Potem się uspokoiła… życie znów stało się znośne. Dziewczynki poszły do przedszkola, Anna wróciła do pracy. I wtedy – niespodzianka: kolejna ciąża.
Sprzeciwiał się. Ale Anna urządziła scenę, płacząc krokodylimi łzami. – Gdzie będziemy trzymać jeszcze jedno? – przekonywał. – Już mamy dwójkę maluchów… Są teraz nowoczesne metody, zapłacę za zabieg.
Nie ustąpiła. Uległ – licząc, że wreszcie urodzi się syn.
Ciąża była trudna, Anna często leżała w szpitalu. Został sam z dwójką: przedszkole, spacery, pranie, sprzątanie… Pomocy nie miał – jej rodzice mieszkali na drugim końcu Polski, a jego matka, schorowana i starsza, sama potrzebowała wsparcia.
Marysia też była „trudna” – płakała w nocy, uspokajała się tylko na rękach u Anny.
Z czasem zaczął unikać domu.
*Co widziałem przez te siedem lat? Na początku chodziliśmy do kina, kawiarni, nawet jeździliśmy nad morze… A potem? Dzieci, płacz, pieluchy…* – kotłowało mu się w głowie.
Nie pragnął już żMinęły trzy lata, a on wciąż żałował, że tamtego wieczoru nie wrócił do domu, by przytulić Anię i zobaczyć, jak śpią ich córki.
