**Historia pewnej teściowej.** – Nie uwierzycie, kogo właśnie poznałam!
Marta wpadła do domu, szybko umyła ręce i od razu pobiegła do kuchni. Rodzice już siedzieli przy stole.
Dziewczyna przeprosiła za spóźnienie i zaczęła z przejęciem opowiadać o swojej niesamowitej nowinie. „Nie uwierzycie, kogo właśnie poznałam! Mój brat znalazł sobie dziewczynę. Śliczna, wesoła, rudowłosa – jak małe słoneczko. Ma na imię Ola. Pracuje na myjni, gdzie myjemy samochód. Tam się poznali. Chyba jest między nimi coś poważnego. No super, prawda?” – paplała bez przerwy Marta. Jej ojciec, Wojciech Kowalski, podniósł wzrok znad talerza i z zadowoloną miną stwierdził, że to dobrze, bo już zaczynał wątpić w orientację syna. Matka Marty, Krystyna Kowalska, oburzyła się na słowa męża i zmartwiła, że syn znalazł sobie dziewczynę na myjni.
„A co tam może za dziewczyna pracować? Taka, którą nigdzie indziej nie przyjęli. Żadnego wykształcenia, maniery kiepskie, zero wychowania. I w ogóle wszystkie takie… nieatrakcyjne. Jednym słowem – myjniarki. Żadna z nich nie jest godna naszego syna” – nie mogła się uspokoić Krystyna. Wojciech nie zgodził się z żoną i stanął w obronie dziewczyny: „No co ty, dlaczego od razu tak? Ludzie są różni. Może studiuje zaocznie i tylko dorabia?
Praca nie hańbi. Znaczy, że zna wartość pieniądza. Nie będzie naszemu synowi wyciągać grosza, skoro sama zarabia. A tobie od razu wszystko nie pasuje. Nawet jej nie widziałaś! Może jest śliczna i sympatyczna. Nie wydaje mi się, żeby nasz Bartek wybrał byle kogo.” Ale Krystyna była zawzięta i nie ustępowała: „Pójdę i zobaczę tę „piękność”. Zobaczę, jak omamiła naszego syna. Zrobię tak, że ją zwolnią – nie ma co się patrzeć na zaradnych chłopaków. Niech szuka sobie kogoś na swoim poziomie.”
Następnego dnia Krystyna rzeczywiście poszła na myjnię. Od progu urządziła awanturę. Krzyczała, żeby zawołali tę Olę, która uwiesza się jej synowi na szyi. Domagała się, by ją zwolnili za romansowanie z klientami. Ale dziewczyna o imieniu Zosia, która wyszła jej naprzeciw, powiedziała, że nie zna takiej pracownicy – może pracuje na innej zmianie – i zaproponowała, by przyszła jutro. Krystyna oczywiście chciała od razu upokorzyć „niestosowną” Olę i z hańbą wyrzucić z myjni. Ale nic nie poradzi – musiała wracać do domu z kwitkiem, jak to mówią. Obiecała jednak, że wróci następnego dnia.
Zosia podeszła do Oli i powiedziała, że nie powinna wdawać się z klientami, bo za to rzeczywiście można stracić pracę – nawet w umowie to jest. Ale Ola odparła, że z Bartkiem są razem od roku. Ona zresztą początkowo nie chciała się z nim umawiać, ale on nie dawał za wygraną. Teraz chce przedstawić ją rodzicom, ale ona wciąż to odkłada – najpierw chce skończyć studia, znaleźć porządną pracę, a dopiero potem ich poznać.
A na razie potrzebuje tej roboty, bo studiuje i mieszka w akademiku, a nie chce ciągnąć pieniędzy od rodziców. Zosia obiecała, że nie powie o incydencie kierownikowi, ale Ola musi poprosić narzeczonego, żeby rozmówił się z matką i nie urządzała więcej awantur na myjni.
Wieczorem Bartek wrócił do domu i już od progu zaczął rozmowę surowym tonem: „Czego ty w ogóle chcesz, mamo? Chcesz, żebym się z Olą pokłócił? To praca tymczasowa! Każda praca jest szanowana. Nawet jej nie znasz! To dobra i mądra dziewczyna. Kocham ją. Jeśli jeszcze raz pokażesz się na myjni, wyprowadzam się z domu, zabieram Olę i wynajmiemy mieszkanie. Wtedy w ogóle nas nie zobaczysz. Nie wtrącaj się w nasz związek. Chcę się z nią ożenić. I to moje ostatnie słowo.” Krystyna nic nie odpowiedziała. Znała charakter syna – nie rzuca słów na wiatr. Jeśli coś postanowił, to zrobi. Nie chciała go stracić, więc postanowiła więcej nie pokazywać się na myjni.
Minęły dwa lata, a Bartek i Ola wzięli ślub. Rodzina pana młodego zachwycała się uroczystością. Krystyna dumnie przyznała, że w organizacji wesela pomagała synowa, Ola. Okazała się piękną i bardzo inteligentną dziewczyną – skończyła studia z wyróżnieniem, dostała pracę w firmie i zarabia nie mniej niż jej syn. A na dodatek spodziewają się dziecka – Ola jest w trzecim miesiącu. Bartek ledwo ją namówił do ślubu, bo wolała najpierw pomieszkać na kocią łapę. Dobrze, że Krystyna wtedy posłuchała syna i nie wtrącała się w sprawy młodych.
Wojciech podszedł do żony i zaprosił ją do tańca. Szepnął jej do ucha, że tak jak ich syn, i jemu trafiła się wspaniała kobieta. Dołączyli do młodych i zatańczyli wspólnego walca.
A co wy myślicie? Czy matka powinna wybierać synowi żonę?
