No problem, here’s the culturally adapted version in Polish:
—
„Mamo, czyś ty oszalała?! Jakie swaty?!” – krzyknęła Kasia do słuchawki, ledwo nie upuszczając telefonu. „Przecież mówiłam ci, że z Marcinem tylko się spotykamy!”
„A co, spotykacie się, więc to nic poważnego?” – głos matki brzmiał stanowczo i nie wróżył nic dobrego. „Kasiu, masz już dwadzieścia siedem lat! Inne w twoim wieku dawno wyszukane, dzieci rodzą, a ty wciąż się bawisz! Jego rodzice to porządni ludzie, pracowici, mają trzecie pokoje na Łódź Kaliska…”
„Mamo!” – Kasia zamknęła oczy, próbując powstrzymać ból głowy. „Posłuchaj mnie uważnie. NIE jestem gotowa wyjść za mąż. NIE chcę o tym rozmawiać z obcymi ludźmi. I w ogóle, powinnaś była się ze mną skonsultować!”
„Za późno na konsultacje” – matka wyraźnie się złościła. „Już do nich zadzwoniłam, przyjadą jutro rano. Marcin wie, przy okazji. W czwartek z nim rozmawiałam, zgodził się.”
Kasia powoli opadła na kanapę. Marcin się zgodził… Oczywiście, co on miał do stracenia? Mieszka spokojnie u rodziców, do pracy chodzi co drugi dzień, a tu taka okazja – gotowa panna młoda z własnym mieszkaniem i pensją.
„Mamo, może ich odwołaliśmy? Powiemy, że zachorowałam…”
„Kasiuniu” – głos matki niespodziewanie zmiękczał, prawie błagalny. „No zrozum, córeczko. Tak bardzo chcę wnuczków! A nagle coś mi się stanie, a ty zostaniesz sama? Marcin to dobry chłopak, nie pije, nie pali…”
„Nie pije?” – prychnęła Kasia. „Przecież przedwczoraj ledwo na nogach stał!”
„No, może, był imieniny!” – szybko zignorowała matka. „Dobrze, skarbie, przyjdź jutro przed dziesiątą. Kupiłam już kurczaka, tort zamówię…”
Rozłączyła się. Kasia jeszcze minutę siedziała, wpatrzona w ścianę, aż wstała i zaczęła chodzi po pokoju. Musiał coś wymyślić, ale co? Zabić Marcina? Mamę? A może uciec do koleżanki na działkę i siedzieć tam do poniedziałku?
Telefon znów zadzwonił.
„Kaś, to ja” – Marcin brzmiał przepraszająco. „Słuchaj, twoja mama do mnie dzwoniła…”
„Ty draniu!” – wydęła Kasia. „Mogłeś mnie uprzedzić!”
„No myślałem, że żartuje! Serio! Kto teraz aranżuje ślub przez swaty? Myślałem, że tak tylko pogada i zapomni…”
„A kiedy zrozumiałeś, że nie żartuje?”
„Jak moi rodzice zaczęli tort wybierać” – przyznał się. „Kaś, a może po prostu się w to pobawimy? Posłuchamy ich, porozmawiamy, uspokoją się…”
„Mar, ty rozumiesz, że po tym cyrku mama mnie pod lufę przywiedzie do ołtarza? Pewnie już sukienkę przegląda!”
„No i co?” – w jego głosie pojawił się dziwny ton. „A co, ja nie jestem dla ciebie dobry?”
Kasia zamilkła. I tu właśnie był problem. Marcin jej się podobał, nawet bardzo. Wysoki, przystojny, miły. Ale było w nim coś… niedopowiedzianego. Nie potrafił sam podejmować decyzji. Zawsze pytał mamę, nawet co do koszuli na randkę. A teraz i ślub nie był jego pomysłem.
„Słuchaj, Mar” – zaczęła ostrożnie. „A TY chcesz się ożenić? Ze mną, mam na myśli?”
„Oczywiście, że tak!” – odpowiedział za szybko. „Znacz… tak ogólnie… przecież się znamy…”
„To nie jest odpowiedź” – zmęczonym głosie stwierdziła Kasia. „Dobrze, zobaczymy się jutro.”
Cały wieczór przebierała się, wybierając między jedną sukienką a drugą. Zbyt elegancka – pomyślą, że się zgadza. Zbyt zwykła – mama będzie czytała wykłady o tym, jak powinno się wyglądać przy poważnych rozmowach. Ostatecznie wybrała granatowy kostium – elegancko, ale schludnie.
Rano Kasia obudziła się z postanowieniem, żeby to wszystko odwołać. Zadzwoni do mamy, powie, że zachorowała, albo, że pilny wyjazd służbowy… Ale telefon milczał, a gdy wykręciła numer mamy – nikt nie odbierał. Pewnie już na targu, kupuje smakościki na stół.
O wpół do dziesiątej stała przed rodzinnym domem, nie mogąc się zmienić, żeby wejść. Sąsiadka podlewała kwiaty na balkonie i ciekawsko spoglądała w dół.
„Kasiu!” – dobiegło z góry. „Wchodź już, czego stoisz!”
Mama powitała ją w odświętnym fartuchu i z tajemniczą miną.
„No i dobrze, że wcześnie przyszłaś! Pomóż nakryć. Patrz, jaką kolorową śledzików kupiłam, będzie pod pierzynką! I kawiorka jest, nie czerwona, ale też dobra…”
„Mamo…” – próbowała wtrącić Kasia, ale matka już ciągnęła ją do kuchni.
„A kostiumik ładny! Poważny, biznesowy. To, czego trzeba! Rodzice Marcina lubią, jak dziewczyna skromnie się ubiera…”
„Skąd wiesz, co lubią?”
„Już się znamy!” – oznajmiła dumna. „Poznałyśmy się, jak Marcinowi zaświadczenie do lekarza nosiłam. Grażyna, jego mama – taka sympatyczna kobieta! Gadłyśmy z nią pół godziny, ona mi o tobie wszystko opowiedziała…”
„O mnie? Co o mnie?”
„No, że ładna, pracowita, mieszkanko swoje masz… Bardzo się cieszą, że Marcin taką pannę znalazł!”
Kasia poczuła, jak coś w środku wrze. Czyli już o niej mówią jak o przyszłej żonie! A jej zdania nikt nie pytał!
„Mamo, posłuchaj mnie” – złapała matkę za ramiona. „Nie jestem gotowa wyjść za mąż. Rozumiesz? Nie chcę jeszcze!”
„Nie chcesz?” – zmarszczyła brwi matka. „A to po co się z chłopakiem umiejacie? Dla zabawy? Tak się nie robi, Kasiu! Faceta się albo puszcza, albo za niego wychodzi!”
„Ale my tylko chodzimy! Poznajemy się!”
„Pół roku chodzicie, czego jeszcze poznawać?!” – machnęła rękami. „Za moich czasów w miesicu się decydowali!”
Dzwonek do drzwi przerwał kłótnię. Mama zdjęła fartuch, poprawiła włosy i ruszyła do przedpojcia. Kasia została w kuchni, łapiąc się blatu.
„Proszę, proszę!” – głos matki brzmiał wyjatkowo gościnnie. „A to Kasia już jest!”
Do kuchni wszedł Marcin z rodzicami.Kasia spojrzała na Marcina, który niepewnie się uśmiechał, i nagle zrozumiała, że w tym całym zamieszaniu chodzi tak naprawdę o to, że wszyscy po prostu chcą ich szczęścia – nawet jeśli czasem idą o krok za daleko.
