– A ty się do czego wtrącasz? – krzyczała Aneta, wymachując rękami. – To moja córka, nie twoja!
– Chciałam tylko pomóc – cicho odpowiedziała Krystyna, stojąc przy kuchence z patelnią w dłoni. – Ola ma gorączkę, jest bardzo chora…
– Pomóc! – przedrzeźniła Aneta. – Chcesz udowodnić, jaka jesteś wspaniałą macochą, żeby tatuś się rozczulił?
– Aneta, przestań – próbował interweniować Marek, ale córka nawet na niego nie spojrzała.
– A ty się nie odzywaj! Zawsze ją bronisz! – Wskazała palcem na Krystynę. – Nie jesteś mi matką i nigdy nie będziesz! Wymieniłeś własną córkę na tę… na tę…
Aneta nie dokończyła, odwróciła się i wybiegła z kuchni. Drzwi jej pokoju zatrzasnęły się z hukiem, aż zatrzęsły się szyby w szafce.
Krystyna odłożyła patelnię na stół i opadła na krzesło. Dłonie się trzęsły, w oczach miała łzy.
– Nie przejmuj się – Marek podszedł do żony i położył rękę na jej ramieniu. – Jest wściekła z powodu studiów. Nie dostała się na dzienne, a teraz złości się na cały świat.
– Marku, ona ma rację – szepnęła Krystyna. – Naprawdę nie jestem jej matką. I nigdy nią nie będę.
– Głupoty mówisz. Czas wszystko ułoży.
Krystyna gorzko się uśmiechnęła. Czas. Byli małżeństwem od czterech lat, a relacje z Anetą tylko się pogarszały. Najpierw dziewczyna była zimna i zdystansowana. Potem zaczęły się przytyki, złośliwe uwagi. Teraz była otwarta wojna.
– Może nie powinnam była proponować opłacenia jej studiów? – zapytała Krystyna.
– Dlaczego? Chciałaś dobrze.
– Ale ona odebrała to jako próbę kupienia jej sobie.
Marek westchnął i usiadł obok żony.
– Krysiu, wiem, że ci ciężko. Ale Aneta straciła matkę w wieku czternastu lat. Boi się, że ktoś zajmie jej miejsce.
– Ja nie próbuję zająć miejsca jej matki. Chcę tylko, żebyśmy żyli w zgodzie.
– Wiem. I ona też kiedyś to zrozumie.
Krystyna skinęła głową, ale w głębi duszy wątpiła. Każdy dzień w tym domu był próbą. Aneta jakby specjalnie szukała powodów do kłótni – to obiad był nie tak przyrządzony, to rzeczy postawione nie na swoim miejscu, to rozmowa przez telefon zbyt głośna.
Z pokoju Anety dobiegała głośna muzyka. Sąsiedzi już nie raz narzekali, ale dziewczyna ignorowała uwagi.
– Powiedz jej, żeby ściszyła muzykę – poprosiła Krystyna.
– Powiedz sama. Musicie się nauczyć rozmawiać.
– Po tym, co się stało?
– Tym bardziej. Nie można pozwolić, by konflikt się przeciągał.
Niechętnie Krystyna wstała i podeszła do pokoju pasierbicy. Zapukała.
– Aneta, mogę wejść?
Muzyka stała się jeszcze głośniejsza. Krystyna zapukała ponownie, mocniej.
– Anetko, musimy porozmawiać.
Drzwi gwałtownie się otworzyły. Na progu stała dziewczyna z oczami czerwonymi od płaczu.
– Czego chcesz?
– Ścisz tę muzykę. Sąsiedzi skarżą się.
– A mnie sąsiedzi nie obchodzą!
– Anetko, rozumiem, że jesteś zdenerwowana…
– Nic nie rozumiesz! – wybuchnęła dziewczyna. – Myślisz, że jak zaproponowałaś kasę, to mam cię za to kochać? Nigdy!
– Nie oczekuję, żebyś mnie kochała. Chcę tylko, żebyśmy przestali się kłócić.
– Nie chcesz się kłócić? To wynoś się stąd. To nasz dom, mój i taty. A ty tu jesteś niepotrzebna.
Słowa zabolały Krystynę. Próbowała zachować spokój.
– Anetko, twój tata mnie kocha. Ja też go kocham. Jesteśmy rodziną.
– Nie! – krzyknęła dziewczyna. – My z tatą jesteśmy rodziną! A ty tu tylko mieszkasz! Myślisz, że nie wiem, że wyszłaś za niego przez mieszkanie?
Krystyna zbladła.
– Kto ci tak powiedział?
– Babcia. Mama taty. Mówi, że jesteś łowczynią posagów. Że specjalnie się do niego zbliżyłaś, gdy dowiedziałaś się, że jest wdowcem z trzypokojowym mieszkaniem.
– To nieprawda…
– Prawda! – Aneta przysunęła się do macochy, oczy błyszczały ze złości. – Miałaś czterdzieści lat, mieszkałaś w kawalerce. A tu taka okazja – facet z kawalerką w centrum! Oczywiście, że go złapałaś!
Każde słowo było jak policzek. Krystyna czuła, jak płoną jej policzki.
– Kocham twojego ojca…
– Tak, na pewno. Kochasz jego mieszkanie i wypłatę. A jego samego tylko tolerujesz.
– Dosyć! – nie wytrzymała Krystyna. – Nie masz prawa tak mówić!
– Mam! To mój dom! A ty tu jesteś nikim!
Drzwi zatrzasnęły się przed nosem Krystyny. Muzyka zagrzmiała jeszcze głośniej.
Stała na korytarzu, trzęsąc się z oburzenia. Słowa Anety trafiły w najczulszy punkt. Tak, poznała Marka, gdy miała czterdzieści lat. Tak, mieszkała w kawalerce i marzyła o własnym mieszkaniu. Ale wyszła za mąż z miłości, nie dla pieniędzy.
Marek znalazł ją w łazience, gdzie próbowała się uspokoić.
– Co się stało? Aneta wrzeszczy jak opętana.
– Powiedziała, że wyszłam za ciebie przez mieszkanie.
Marek zmarszczył brwi.
– Skąd ona to wzięła?
– Od twojej teściowej. Okazuje się, że babcia ją tym karmi.
– Rozumiem – Marek zaciął pięści. – Zosia zawsze mnie nie lubiła. A po naszym ślubie stała się jeszcze gorsza.
– Może powinnam stąd wyjechać? – cicho zapytała Krystyna. – Widzisz, jak Aneta cierpi. Nie chcę niszczyć waszej relacji.
– Nigdzie nie jedziesz – stanowczo powiedział mąż. – Jesteś moją żoną. Jeśli ktoś ma z tym problem, to jego sprawa.
– Ale Aneta…
– Aneta musi zrozumieć, że świat nie kręci się wokół niej. Że ludzie mają prawo do szczęścia.
Krystyna przytuliła się do męża. W jego ramionach czuła się bezpiecznie. Ale gdy zostawała sama z Anetą, znów zaczynały się problemy.
Następnego dnia dziewczyna demonstracyjnie nie przyszła na śniadanie. Potem z hukiem zatrzasnęła drzwi,Z czasem, gdy Aneta zrozumiała, że miłość jej ojca jest wystarczająco duża, by objąć ich obie, a Krystyna przestała szukać akceptacji na siłę, w domu z nowym rokiem zagościł spokój i ciepło, którego tak bardzo wszystkim brakowało.
