**Dzienniki Walerii Nowak**
Stanęłam w progu klatki schodowej i złapałam oddech. Torby z zakupami ciążyły w rękach, a wejście na piąte piętro bez windy stawało się coraz trudniejsze. Siedemdziesiąt trzy lata to nie żarty, choć nigdy się do tego nie przyznałam.
„Ciociu Walerio!” – usłyszałam głos z dołu. „Zaczekaj, pomogę ci!”
Obróciłam się i zobaczyłam sąsiada z trzeciego piętra – młodego chłopaka, chyba Jakuba, który pracował jako programista. Zawsze w słuchawkach, ale uprzejmy.
„Nie trzeba, sama dam radę” – odcięłam, przyciskając torby do siebie.
„Ależ ciociu, to dla mnie żaden problem. I tak wracam do domu.”
Jakub sięgnął po jedną z toreb, lecz gwałtownie cofnęłam dłoń.
„Powiedziałam – nie trzeba! Nie jestem jeszcze rozklekotana.”
Zastygł na schodach, wyraźnie zakłopotany.
„No… dobrze. Jak pani woli.”
Wyprzedził mnie i zniknął za rogiem klatki. Spojrzałam za nim kąśliwie. Znalazł się pomocnik! Pewnie będzie później opowiadać, jak to stara baba z piątego ledwo dźwiga siatki.
Wchodziłam powoli, odpoczywając co półpiętro. Torby były naprawdę ciężkie – kupiłam zapasy na cały tydzień, by nie biegać do sklepu co chwilę. Ale przyznać się do tego? Nigdy.
Wreszcie dotarłam do drzwi. Klucze, oczywiście, spoczywały na dnie torebki. Gdy ich szukałam, jedna torba wyślizgnęła mi się z ręki. Jabłka potoczyły się po podłodze.
„Psiakrew” – mruknęłam pod nosem.
Drzwi obok uchylono.
„Walerii? Wszystko w porządku?” – wyjrzała sąsiadka, Barbara, emerytka z czwartego piętra.
„Wszystko gra” – burknęłam, zbierając owoce. „Torba się podarła.”
„Ojej, pomogę ci!” – Barbara wyskoczyła w kapciach. „Same niosłaś zakupy? Mogłaś zadzwonić, poszłabym z tobą.”
„Nie potrzebuję pomocy” – wyprostowałam się sztywno, przyciskając jabłka do piersi. „Poradzę sobie.”
„Czemu taka dumna?” – sąsiadka rozłożyła ręce. „Jesteśmy przecież sąsiadkami, powinniśmy sobie pomagać.”
„Nie chcę twojej troski!” – prawie krzyknęłam. „Zajmij się swoimi sprawami!”
Szybko otworzyłam drzwi i zatrzasnęłam je za sobą, zostawiając Barbarę na korytarzu z obrażoną miną.
W mieszkaniu było cicho i chłodno. Postawiłam torby na stół w kuchni i osunęłam się na krzesło. Dłonie drżały ze zmęczenia i irytacji.
Czego oni wszyscy ode mnie chcą? Dlaczego nie mogą dać mi spokoju? Przez tyle lat żyłam sama i dawałam radę. A teraz każdy chce wpychać się z „pomocą”.
Rozpakowywałam zakupy: chleb, mleko, wędlina, konserwy. Brakowało tylko na mięso, ale to nic. Ważne, że nikt nie powie, iż nie potrafię się utrzymać.
