Oślepiający promień słońca przebił się przez zasłony, oświetlając napięte twarze przy stole, ale nawet on nie zdołał rozproszyć chłodu, który zawisł w przestronnym salonie.
— Chcielibyśmy z Jolą zamieszkać tu na jakiś czas — mówił Krzysztof stanowczo, starając się ukryć drżenie w głosie. — To pomoże nam zebrać na własne mieszkanie.
Jolanta, siedząca obok, nerwowo skubała brzeg obrusa. Naprzeciw nich Elżbieta Janowska, matka Krzysztofa, zastygła z nożem w ręce, jakby zamierzała przeciąć nie chleb, ale sam pomysł. Wiktor, ojciec, zamyślony sączył herbatę, unikając spojrzeń.
— Zamieszkać? Tu? — Elżbieta powoli odłożyła nóż. — Z tą… twoją żoną?
— Tak, mamo, z moją żoną — podkreślił Krzysztof. — Mamy dość wynajmowania. To tymczasowe, dopóki nie uzbieramy na kredyt.
— Miejsce się znajdzie — niespodziewanie wsparł go Wiktor, odstawiając filiżankę. — Dwa pokoje stoją puste. Czemu nie pomóc dzieciom?
Elżbieta rzuciła mężowi spojrzenie pełne wyrzutu:
— A mnie ktoś zapytał? Mam znosić obcą kobietę w moim domu?
— Jola nie jest obca — Krzysztof poczuł, jak w środku gotuje się gniew. — To moja rodzina.
— Rodzina! — parsknęła matka. — To kaprys, Krzysiu. Widzę ją na wylot. Myślisz, że cię kocha? Chodzi jej o nasze mieszkanie, twoje pieniądze, twoją część!
Krzysztof zacisnął pięści. Ta rozmowa powtarzała się po raz kolejny. Od pierwszego dnia, gdy poznał Jolę, matka nie znosiła jej — bez powodu, bez wyjaśnień. Może chodziło o to, że Jola stała się kimś, kto zaburzył porządek, w którym Krzysztof był całkowicie pod kontrolą matki.
— Mamo — Krzysztof starał się mówić spokojnie — jedna trzecia tego mieszkania należy do mnie. Według testamentu babci. Mam prawo tu mieszkać.
Elżbieta zbladła:
— Grozisz mi? Własnej matce? To ona ci to podpowiedziała, co? Nauczyła szantażować!
— Dość, Elu — wtrącił się Wiktor, podnosząc głos. — Krzysiek ma rację. To też jego dom.
— To niech mieszka w swojej części! — Elżbieta zerwała. — W schowku! Albo na balkonie!
Krzysztof powoli wstał, jego cierpliwość się wyczerpała:
— Dobrze. Jeśli nie po dobroci, sprzedam mój udział. I uwierz mi, znajdę takich sąsiadów, że pożałujesz. Wyobrażasz sobie życie obok miłośników ostrych metalowych koncertów albo hodowców węży?
— Nie odważysz się — syknęła Elżbieta.
— Masz tydzień na decyzję — Krzysztof skierował się do drzwi. — Potem dzwonię do agenta nieruchomości.
W przedpokoju zatrzymał się, próbując opanować drżenie. Nigdy wcześniej nie rzucał matce takiego wyzwania. Ale dla Joli, dla ich przyszłości, był gotów na wszystko.
Wrócili do wynajmowanego mieszkania. Jolanta spojrzała na niego z niepokojem.
— Jak poszło? — zapytała, choć po jego posępnej minie znała odpowiedź.
— Jak zwykle — westchnął, opadając na kanapę. — Tata po naszej stronie, mama przeciw. Ale dałem jej do zrozumienia: albo mieszkamy u nich, albo sprzedaję mój udział.
Jola zmarszczyła brwi:
— Krzysiu, może nie warto? Damy radę…
— Nie — odciął stanowczo. — Nie ustąpię. Musi cię zaakceptować.
Minął tydzień bez odpowiedzi. Ósmego dnia Krzysztof zadzwonił do agenta:
— Chcę sprzedać mój udział. Szybko i tanio.
Po trzech dniach do rodziców zawitali pierwsi „nabywcy” — dwóch mężczyzn z tatuażami i zapachem wczorajszej imprezy. Wiktor przywitał ich z uśmiechem:
— Proszę, niech się rozglądają! Udział w dobrym mieszkaniu, ścisłe centrum!
— A gdzie nasza część? — burknął jeden, lustrując salon. — Gdzie spać? W łazience?
— To kwestia prawna — mrugnął Wiktor. — Formalnie całe mieszkanie jest współwłasnością.
Elżbieta, usłyszawszy hałas, wyszła z sypialni:
— Co to za towarzystwo? — Jej głos drżał z oburzenia.
— Potencjalni kupcy, kochanie — spokojnie odparł mąż. — Interesują się częścią Krzysia.
— Wynocha! — wrzasnęła. — Nikt nie będzie mieszkał w moim domu!
Następnego dnia przyszli inni — para o ekscentrycznym wyglądzie, opowiadająca o swojej kolekcji tropikalnych chrząszczy. Elżbieta zbladła, słysząc o „nieszkodliwych pająkach wielkości dłoni”. Trzecia wizyta była jeszcze gorsza — mężczyzna, który przedstawił się jako miłośnik nocnych medytacji z bębnami.
Czwartego dnia Elżbieta nie wytrzymała i zadzwoniła do syna:
— Naprawdę chcesz sprzedać mieszkanie jakimś świrom?
— Ostrzegałem — odpowiedział chłodno. — Miałaś szansę.
— Dobrze — wycedziła. — Niech twoja Jola się wprowadza. Ale będą zasady!
Wieczorem Krzysztof przyjechał sam, by omówić warunki. Jolanta została w domu — nie chciał, by znosiła kolejne upokorzenia.
— Mów swoje warunki — rzucił, patrząc matce w oczy.
— Żadnych jej rzeczy w salonie ani kuchni — zaczęła Elżbieta. — Jak gotuje, to sprząta. I zero gości!
— A teraz moje warunki — Krzysztof skrzyżował ręce. — Zajmujemy sypialnię i gabinet. Korzystamy z całego mieszkania jak równi. I najważniejsze — przestajesz ją obrażać. Jeden numer, a sprzedaję mój udział. Bez dyskusji.
Elżbieta zaciElżbieta zacisnęła usta, lecz w końcu skinęła głową, a po roku wspólnego mieszkania, ku zaskoczeniu wszystkich, pierwsza podała Joli pierogi własnego wyrobu, mrucząc pod nosem: “No dobra, może jednak nie taka z ciebie obca”.
