Z Kamilą w małżeństwie żyliśmy dziesięć lat. Pracowaliśmy razem w laboratorium, więc spędzaliśmy ze sobą mnóstwo czasu. Kiedy powiedziała mi, że jest w ciąży, byłem w siódmym niebie z radości. Tak bardzo marzyłem o dziecku, że trudno było opisać słowami moje szczęście.
Niestety, moja żona była prawdziwą karierowiczką. Nie marzyła o macierzyństwie. Kamila pragnęła stanowiska kierowniczego i finansowego dostatku. Kiedy w ciąży źle się poczuła, musiała odsunąć się od ukochanej pracy. Wtedy zrozumiała, że dziecko przekreśli jej karierę.
Córeczka przyszła na świat dokładnie w terminie. Żonę od razu dopadła depresja poporodowa. Nienawidziła dziecka. Chciała je zostawić w szpitalu i wymazać z pamięci. Kamila krzyczała na całe oddział, że przez córkę straciła cały rok i wypadła z obiegu.
Jak to mówią — im dalej w las, tym więcej drzew. Kiedy dostałem awans, żona wpadła we wściekłość. W ogóle nie podchodziła do córki, nawet jej nie karmiła. Musiałem wynająć psychologa, bo wiedziałem, że to się źle skończy. Leki uspokajające pomagały, ale tylko na chwilę. Żona oskarżała mnie, że marnuje młode lata, a ja kosztem jej kariery wspinam się po szczeblach. Co więcej, Kamila powtarzała, że to stanowisko powinno być jej, a nie mnie.
Gdy wysłano mnie do Niemiec otwierać nowy oddział, zaproponowałem wspólny wyjazd. Ale Kamila odmówiła. Złożyła pozew o rozwód i odeszła. Wyjechałem za granicę z córeczką. Potem dołączyła moja mama, żeby pomóc w opiece nad malutką. Kamila wróciła na poprzednią pracę i do dziś próbuje wszystkim udowodnić, że bardziej zasługuje na moje stanowisko.
Tak, jest inteligentna i odpowiedzialna, ale rodzina to nie jej domena. Zrozumie, że szczęście nie leży w karierze, ale będzie już za późno.
