Pół roku temu teściowa wprowadziła się do nas. Ma swój własny dom, jest w stanie o siebie zadbać, ale przekonała syna, że potrzebuje pomocy. Mówi, że boi się samotności, więc w pośpiechu sprowadził ją do naszej dwupokojowej kawalerki w Krakowie.
Jadwiga Nowak to kobieta o trudnym charakterze. Zawsze musi być w centrum uwagi, bez względu na koszty. Dopóki żył jej mąż, nie wtrącała się w nasze sprawy. Byłam wdzięczna, bo przez lata małżeństwa nigdy nie było nam po drodze.
— Kochanie, przed przyjściem męża zawsze trzeba wyglądać jak dziewczyna z obrazka — mawiała. — Nawet w moim wieku nie pozwalałam sobie na taką niedbałość. A to mięso… powinnabyś się zapisać na kurs gotowania, skoro matka cię nie nauczyła.
Takie uwagi leciały jak z rękawa. W jej oczak wszystko robiła perfekcyjnie, podczas gdy ja miałam „ręce znad Wisły”. Kiedy widywałyśmy się tylko przy okazji rodzinnych spotkań, znosiłam to w milczeniu. Teraz, gdy muszę słuchać jej codziennie, znalezienie cierpliwości graniczy z cudem.
Teść odszedł rok temu. Wiedzieliśmy, że to nieuniknione — od lat zmagał się z chorobą. Po jego śmierci teściowa wyglądała jak cień człowieka. Nie jadła, nie piła, chodziła po domu jak duch. Przez pierwszy miesiąc baliśmy się ją zostawić samą.
Ale z czasem otrząsnęła się i wróciła do swoich dawnych zwyczajów. Zaczęła znów strofować mnie przy każdej okazji. Powinnam była uznać to za dobry znak — wróciła do formy. Niestety, moja ulga trwała krótko. Wkrótce zaczęła namawiać syna, że nie da rady żyć sama.
— Czuję się samotna i opuszczona. Boję się zostawać w domu, a i serce znów zaczyna dokuczać. Może zamieszkalibyśmy razem? — zawodziała.
Mąż nie był zachwycony tym pomysłem, ale uległ. Ciągłe telefony i opowieści o jej niedoli w końcu go przekonały. Tylko ja stałam twardo na swoim — nie chciałam żyć pod jednym dachem z teściową za żadne skarby. Proponowała, byśmy przenieśli się do niej, bo jej dom był większy. Być może, ale tam na pewno nie byłabym gospodynią. A nasze mieszkanie w samym centrum było wygodne — blisko do pracy i do parku.
Wiedziałam, że nie wolno mi ustąpić. Na jej terenie pożarłaby mnie żywcem. Mąż próbował mnie zrozumieć, ale… matka to matka. Obiecał, że zrobi wszystko, by jej pobyt u nas był tymczasowy. Mówił, że będzie pilnował, by nie dokuczała mi zbytnio.
Minęło pół roku. Nasze małżeństwo jest w ruinie — coraz częściej myślimy o rozwodzie. Stałam się nerwowa i rozdrażniona, bo kręcę się wokół teściowej jak służąca.
Herbata musi być podana o czasie, spacer o wyznaczonej porze, serial włączony na czas… A potem jeszcze lament, że nikt się nią nie interesuje. Jeśli coś pójdzie nie po jej myśli, zaraz mdleje z „atakiem serca” i woła karetkę.
Chcieliśmy z mężem wyjechać nad Bałtyk, ale rozpętała histerię, że ją porzucamy. „Zabierzcie mnie ze sobą!” — ryczała. Tylko co za urlop by to był? Mąż wzrusza tylko ramionami, a ja widzę, że moja cierpliwość się kończy. Jeśli jego matka jest dla niego ważniejsza niż ja — cóż, niech sobie zostanie z nią na zawsze.
