— Ty jesteś Ewa? Żona Sławomira?
— Tak… A ty kim jesteś?
— To nie ma znaczenia. Ważne, po co przyszłam! Pakuj swoje rzeczy i wynoś się z tego mieszkania. Ja i Sławomir kochamy się, a on wprowadza się do mnie. Sam tak postanowił!
Ewa osłupiała wpatrywała się w kobietę, która pojawiła się na progu jej mieszkania w sobotni poranek. Efektowna brunetka około trzydziestki promieniowała agresywną pewnością siebie. Drogie paznokcie, wyrazisty makijaż, skórzana kurtka z ćwiekami – wszystko krzyczało o chęci zrobienia wrażenia.
— Przepraszam, co?..
— Nie udawaj głupiej! — nieznajoma postąpiła krok naprzód. — Sławomir jest zmęczony twoim despotyzmem. Codziennie mówi, jak go nie rozumiesz, jak dusisz wszystkie jego pomysły na biznes! Już dawno podjął decyzję.
Mówiła coś jeszcze, ale Ewa już tego nie słyszała. W uszach szumiało. Sławomir? Ten sam, który wczoraj jadł kolację w tej kuchni, błagał o pieniądze na nowy projekt i całował ją na dobranoc, zapewniając, jaka jest wspaniała?
— Wejdź — jej własny głos wydał się obcy. — Chyba mamy coś do omówienia.
Jej świat zawalił się i złożył na nowo. Ból był ogromny, ale… to było słuszne.
— Nazywam się Kinga — rzuciła brunetka wyzywająco, przekraczając próg. — I nie przyszłam dyskutować, tylko cię stąd wyrzucić.
Ewa w milczeniu weszła do kuchni. Po raz pierwszy w pięciu latach małżeństwa czuła tak przerażającą jasność myśli. *Jak mogłam być aż tak ślepa?* A może nie ślepa? Po prostu patrzyła przez różowe okulary, a przez nie wszystko wygląda inaczej. Szkoda tylko, że różowe okulary tłuką się szkłem do środka.
W pamięci pojawiły się fragmenty przeszłości. Oto ona, świetna agentka nieruchomości z własnym mieszkaniem. Oto on, Sławomir, z filiżanką kawy i rozbrajającym uśmiechem w kawiarni. Wytarty portfel, nienajdroższy garnitur, ale wielkie plany: *”Teraz to tylko przejściowe trudności, ale to się zmieni. Zobaczysz, jeszcze pokażę, na co mnie stać!”*
Oto ona topnieje od jego zalotów. Kwiaty, może i tanie, ale codziennie. Romansowe spacery. Oświadczyny po trzech miesiącach. A potem, zaraz po ślubie: *”Kochanie, pożyczysz mi pięć tysięcy? Muszę pilnie zainwestować w projekt, to nasza szansa!”* Pożyczyła. Potem znowu i znowu. Przez lata wierzyła w jego „wielkie plany”, sama kręcąc się jak wiewiórka w kołowrotku. A on, jak się okazało, układał życie z kimś innym.
W kuchni zapanowała cisza.
— Niezły układ — zauważyła Kinga, obrzucając pomieszczenie właścicielskim wzrokiem. — Sławuś mówił, że sam wybrał to mieszkanie. Ma nienaganny gust.
— Zaczekaj chwilę — Ewa wyszła do przedpokoju i wróciła ze skórzaną teczką. — Chcę ci coś pokazać. Umowę kupna-sprzedaży, akt własności. Zwróć uwagę na datę. Trzy lata przed poznaniem Sławomira. I na nazwisko właścicielki.
Kinga nerwowo oblizała usta. Jej pewność siebie topniała.
— Ale on mówił… że ma własną agencję nieruchomości…
Ewa otworzyła laptop i zalogowała się do bankowości:
— A to mój dochód. Jestem główną agentką w dużej firmie.
Na ekranie wyświetliło się pokaźne saldo. Kinga osunęła się na krzesło.
— Zgadnij, on też ciągnął od ciebie pieniądze? Opowiadał o swoich „genialnych inwestycjach”?
— Wpłaciłam prawie dwieście tysięcy — wykrztusiła Kinga. — Obiecywał, że za miesiąc będzie zysk…
— Wszystko się uda! — rozległ się głos Sławomira w progu. — Pieniądze wrócą z nawiązką, przecież obiecałem!
Do kuchni wszedł Sławomir w drogim kaszmirowym swetrze — prezentSławomir zmierzył je zmieszanym spojrzeniem, po czym jego twarz rozjaśnił ten sam pewny siebie uśmiech: “Dziewczyny, wszystko da się jeszcze naprawić, potrzebuję tylko jednej szansy”.
