“Mamo, nie mogę już tak dalej żyć” — Ewa stała przy oknie, wpatrując się w szare niebo zasnute ciężkimi chmurami.
“Co znaczy nie możesz? Dwadzieścia dwa lata mogłaś, a teraz nagle nie możesz?” — Wanda Piotrowska załamała ręce, jej pomarszczona twarz wykrzywiła się z oburzenia. “Zwariowałaś na starość? O czym ty myślisz?”
Ewa gorzko się uśmiechnęła. O czym myśli? O nieprzespanych nocach, gdy czekała na męża z “spotkań biznesowych”. O pogardliwych spojrzeniach, którymi obdarzał ją przy obiedzie. O tym, jak nazywał ją “starą pierdołą” przed przyjaciółmi, a potem się śmiał — no bo przecież trzeba mieć poczucie humoru.
“Myślę o tym, że chcę wreszcie żyć dla siebie” — odpowiedziała cicho.
“Dla siebie?” — matka parsknęła krótkim śmiechem. “A o mnie pomyślałaś? Gdzie ja się podzieję? Za moją emeryturę to nawet chleba nie kupię! Krzysztof nas obie utrzymuje, nawiasem mówiąc.”
Ewa poczuła, jak w gardle zawiązuje się jej gul. Zawsze tak samo — tylko spróbuje powiedzieć coś o sobie, a matka od razu wystawia rachunek. Dług, obowiązki, poczucie winy — wieczne kajdany, które ciągnęła przez całe życie.
“Znalazłam pracę, mamo. Jako księgowa w prywatnej firmie.”
“Co?!” — Wanda Piotrowska osunęła się na krzesło, przyciskając dłoń do piersi. “Więc dlatego chodziłaś na te kursy? Przygotowywałaś się? Za moimi plecami wszystko postanowiłaś?”
“Nie muszę…”
“Musisz!” — matka podniosła głos. “Wychowałam cię, noce nieprzespane! Oddałam ci życie! A teraz chcesz wszystko zrujnować? Przez co? Przez swoje kaprysy?”
W przedpokoju zatrzasnęły się drzwi — wrócił Krzysztof. Jego ciężkie kroki zabrzmiały jak wyrok. Ewa zacisnęła pięści, czując, jak paznokcie wbijają się jej w dłonie.
“O czym się spieramy, panie?” — jego głos, jak zawsze, był słodki jak miód, gdy byli w pobliżu inni. “Wando Piotrow— Będzie dobrze, mamo — szepnęła Ewa, czując, że po raz pierwszy od lat ich serca biły w jednym rytmie.
