Weronika Nowak siedziała przy kuchennym stole, przeglądając zdjęcia w telefonie. Czterdzieści lat – okrągła rocznica. Chciała zorganizować prawdziwe przyjęcie, zaprosić przyjaciół, kolegów z pracy, może nawet zamówić tort w cukierni. Po raz pierwszy od dawna miała ochotę świętować urodziny na całego.
— Weronika, ty chyba zupełnie zwariowałaś? — głos Teodory Piotrownej przeciął ciszę mieszkania jak nóż. Teściowa stanęła w progu kuchni, trzymając w rękach bukiet kwiatów z własnego ogródka.
— Dzień dobry, Teodoro Piotrowno — Weronika nie podniosła wzroku znad telefonu. — Proszę wejść, herbata stoi na kuchence.
— Jaka herbata! Wytłumacz mi, co za bzdury opowiadałaś Jackowi o tych urodzinach? Czterdzieści lat to zła wróżba!
Weronika powoli odłożyła telefon i spojrzała na teściową. Teodora Piotrowna stała w swoim zwykłym szarym swetrze, który nosiła już od dziesięciu lat, i patrzyła na synową, jakby ta zaproponowała tańczenie nago na Rynku Głównym.
— To moje urodziny i mam prawo zdecydować, jak je spędzę — spokojnie odparła Weronika.
— Masz prawo! — załamała ręce Teodora Piotrowna. — Czterdziestki się nie obchodzi! To pech, wszyscy to wiedzą. Moja babcia mawiała: jak obchodzisz czterdziestkę, życie się sypie.
Weronika uśmiechnęła się lekko:
— Pani babcia pewnie wiele rzeczy mawiała. Ale czasy się zmieniły.
— Czasy, czasy… — Teodora Piotrowna podeszła do kuchenki, nalała sobie herbatę do ulubionego kubka — tego samego, którego Weronika nie znosiła, bo teściowa przyniosła go z domu i wstawiła do ich szafki bez pytania. — A wiesz, że sąsiadka Bożena obchodziła czterdziestkę w zeszłym roku? Miesiąc później mąż jej umarł.
— Teodoro Piotrowno — Weronika wstała i podeszła do okna — Bożena straciła męża, bo pił jak świnia przez dwadzieścia lat. A nie dlatego, że świętowała urodziny.
— Zawsze musisz być mądrzejsza! — głos teściowej stał się piskliwy. — Nie po to wychowałam syna, żeby trafił na taką… taką nowoczesną.
Słowo „nowoczesna” Teodora Piotrowna wypowiedziała tak, jakby to było najgorsze obelgi.
Weronika odwróciła się do niej:
— A co właściwie jest złego w tym, że jestem nowoczesna? Pracuję, zarabiam, prowadzę dom…
— Prowadzisz dom! — prychnęła teściowa. — Wczoraj przyszłam, a u was kurz na półkach, koszula Jacka nie wyprasowana wisi, a ty siedzisz przy komputerze i coś stukasz.
— Pracuję. Zdalnie. To się nazywa kariera.
— Kariera… — Teodora Piotrowna wypiła łyk herbaty. — A rodzina? A dom? A gdzie wnuki?
To pytanie o wnuki pojawiało się za każdym razem, gdy teściowa przychodziła w odwiedziny. A przychodziła często — prawie codziennie. Miała własny klucz do ich mieszkania, który Jacek dał jej „na wszelki wypadek” jeszcze w pierwszym roku małżeństwa. Wypadek, widocznie, zdarzył się raz i na zawsze.
— Teodoro Piotrowno, staramy się z Jackiem — Weronika usiadła z powrotem przy stole. — Ale na razie nam tak dobrze.
— Dobrze! W twoim wieku to już czas pomyśleć. Czterdzieści lat na karku, a ty się tylko bawisz.
— Właśnie dlatego chcę obchodzić te urodziny. Pięknie, z przyjaciółmi, z dobrym jedzeniem.
Teodora Piotrowna postawiła kubek z taką siłą, że herbata rozchlapWeronika wzięła głęboki oddech i powiedziała: “Te urodziny będą dokładnie takie, jakie sobie wymarzyłam – i to moja ostatnia słowo w tej sprawie”.
