— Zupełnie się zbabiałaś. Przytyłaś. Nie chcę szukać innej, i nikogo nie mam na boku, przysięgam.
— Ale tak dalej być nie może. Chcę podziwiać swoją ukochaną kobietę. A tobą, niestety, podziwiać nie mogę. Nudzisz mnie — oświadczył mąż.
Magda szybko mrugała, próbując powstrzymać łzy. I to miała być nagroda za prawie piętnaście lat wspólnego życia!
— I co proponujesz? — spytała. — Rozwód?
— Myślę, że to będzie najlepsze rozwiązanie…
— A dzieci?
— Będę im pomagał. Zabierać na weekendy.
— Tak po prostu! — warknęła Magda i otarła łzy. — Znudziła ci się żona, i jesteś gotów porzucić dzieci! Zostać niedzielnym tatą! Ani wstydu, ani sumienia…
Magda i Krzysiek poznali się na weselu. Jej kuzynka wychodziła za mąż, a wśród gości ze strony pana młodego był Krzysiek. Mimo dziesięcioletniej różnicy wieku, Magda od razu wiedziała, że to jej przeznaczenie. Inteligentny, galowy, wykształcony — jak książę z bajki.
— Ech, gdzie tobie do takiego, Magduś! — mówiła matka. — Głupiutka jesteś. I wygląd taki szarawy. A Krzyś chłop przystojny.
Magda wtedy dąsała się i demonstracyjnie odwracała, by nie patrzeć matce w oczy. Dopiero później, gdy dorosła, zrozumiała, że przez takie słowa i stosunek matki wiele poszło nie tak. Od dzieciństwa podkopano jej poczucie własnej wartości…
Ale w młodości Magda się nad tym nie zastanawiała. Miewała motyle w brzuchu na samą myśl o Krzysiu. Znali się zaledwie pół roku i wzięli ślub. Magda ledwo skończyła dwadzieścia lat.
— Rzuci cię, nie miej wątpliwości! — powtarzała matka. — Szkoda twojego czasu. Za wysoko mierzysz. A ty ledwo technikum skończyłaś. I to jeszcze jakie — krawieckie… W moich czasach każda taką szkołę kończyła. To nawet nie zawód!
— Dzięki, mamo, za miłe słowa — odpowiedziała Magda z przekąsem. — Ale jestem mężatką i sama decyduję, co robię.
Przez kilka lat żyli jak na wakacjach — często wyjeżdżali, w weekendy jeździli za miasto lub do teatru. Magda szyła czasem coś dla przyjemności, bo Krzysiek dobrze zarabiał. Potem urodziła się Zosia, i Magda całkiem oddała się macierzyństwu. Z radością poświęciła się córce — rozwojowe zajęcia, potem łyżwy. Nie chciała oddać Zosi do przedszkola, więc sama się nią zajmowała. Mimo braku czasu znajdowała chwilę na bieganie i sport.
— Szczęściarz z ciebie, Krzysiek! — mówili jego krewni. — Jaką masz piękną żonę! Dom jak marzenie. Może czas na drugie dziecko?
— Na pewno! — uśmiechał się Krzysiek i czule spoglądał na żonę.
Ale “drugie” nie przyszło łatwo.
— No widzisz jaka jesteś! — drwiła matka, dzwoniąc do Magdy. — Nawet syna nie potrafisz urodzić.
— Dzięki za wsparcie! I tak już płaczę prawie codziennie.
Próbowali parę lat, w końcu pogodzili się z losem — jedna Zosia. Córka szybko zaczęła odnosić sukcesy w łyżwiarstwie, co stało się dla Magdy pociechą. Wozila ją na zawody, sama szyła stroje. Zosia nie miała jeszcze dziewięciu lat, a trener wróżył jej wielką karierę.
Krzysiek też uwielbiał córkę. Żona i dziecko były jego dumą. Magda z roku na rok wyglądała lepiej, bo nauczyła się podkreślać urodę, a mąż zarabiał na jej drobne przyjemności.
Wszystko się zmieniło, gdy Magda zaszła w ciążę. Radość była ogromna — tyle lat nie wychodziło, a tu niespodzianka!
Ale ciąża była ciężka — Magdę często bolało, były zagrożenia, ostatnie miesiące spędziła w szpitalu. Poród też był trudny — ledwo przeżyła. Synek, upragniony Jasio, urodził się zdrowy, ale Magda długo dochodziła do siebie. Krzysiek początkowo krzątał się koło żony, ale później przestał — musiał zajmować się córką i synkiem.
Magdzie zajęło prawie dwa lata, by wrócić do formy. Figura już nie była taka jak dawniej. W trzydziestce czuła się jak emerytka. A w głowie dźwięczały słowa matki: “Teraz mąż na ciebie nawet nie spojrzy”.
Ale Krzysiek wciąż nazywał ją najpiękniejszą kobietą. Magda jeszcze bardziej oddała się dzieciom — Jasio chodził na pływanie i robotykę, Zosia jeździła na zawody.
Zosia stawała się znaną sportsmenką — rosły koszty i wysiłek. Magda dźwigała to wszystko, przy okazji zajmując się synkiem. Spadała na nią większość obowiązków, a dla siebie miała już tylko chwilę. Przytyła, zrezygnowała z modnych ubrań i kosmetyczki. Ale poświęcenie dla córki przynosiło efekty — Zosia coraz częściej wracała ze złotem.
Pewnego dnia Krzysiek spojrzał na żonę i rzucił:
— Poddałaś się. Z piętnaście kilo pewnie przytyłaś.
— Może i dwadzieścia! — prychnęła Magda. — Nic dziwnego. Nie mam osiemnastu lat i czasu na siłownię.
— To znajdź czas. Chcę mieć ładną żonę.
— Ty też nie wyglądasz już jak model — Magda wskazała na jego łysinę i brzuch.
Z początku złościła się, potem żartowała, ale gdy mąż coraz częściej narzekał, że jest zaniedbana — zaczęła się naprawdę denerwować.
Aż w końcu padły te słowa:
— To nie powód, by rozbijać rodzinę — powiedziała Magda. — Pomyśl o dzieciach.
— Może damy radę… — zamyślił się Krzysiek. I Magda złapała się tej myśli jak tonąca brzytwy.
“Będę znów piękna”, myślała. “Nie wrócę do osiemnastu lat, ale spróbuję”.
Sięgnęła po drakońską dietę — liczyła każdą kalorię, raz w tygodniu jadła tylko pół grejpfruta. Waga spadała, ale Magda nie ustawała. Znalazła czas na kosmetyczkę, modne ubrania kupowała online, czekając na Zosię z treningu.
Powoli wracała do dawnej wagi. Od męża dostała tylko krótkie “dobrze”. Ale rozmowy o rozwodzie ustały. Magda uznała to za dobry znak.
— Mamo, ty nic nie jesz! — zauważyła Zosia, patrząc na pół grejpfruta.
— Dorosniesz, zrozumiesz. Chcę być szczupMagda powoli uśmiechnęła się do córki i odłożyła grejpfruta, w końcu rozumiejąc, że prawdziwe szczęście nie tkwi w wadze ani w opinii byłego męża, ale w błysku dumy w oczach dziecka, które widzi w niej swoją bohaterkę.
