Mam 56 lat i nigdy nie byłam zamężna. Nie, nie jestem starą panną. Mam wspaniałą córkę, która jest mężatką, zna pięć języków i pracuje w dużej firmie IT. Ale męża nigdy nie miałam. A niestety, moja córka nie poznała swojego biologicznego ojca. Nawet nie wiemy, czy jeszcze żyje.
To było młodzieńcze zauroczenie. Przyjechał do Polski z Włoch na wymianę studencką, uczył się polskiego. Poznaliśmy się przypadkiem na jakimś wydarzeniu w mojej szkole językowej.
Dawniej młodzi ludzie szybko się zaprzyjaźniali, zwłaszcza studenci. Przynajmniej teraz tak się wydaje.
Bardzo mnie cieszyło, że jest Włochem. Do dziś, bez względu na wszystko, kocham Włochy. Z córką zwiedziłyśmy cały „but” – od Wenecji po Apulię.
Nie będę rozwodzić się nad naszym romansem. W gruncie rzeczy nawet go nie było. Dużo spacerowaliśmy po Warszawie. Pokazywałam mu moje rodzinne miasto, a on delikatnie obejmował mnie w talii.
Wszystko stało się szybko, spontanicznie i zwyczajnie. Gdy zorientowałam się, że jestem w ciąży, mojego przystojnego bruneta Leo z Terraciny już nie było w kraju.
Mama bardzo mnie wtedy wsparła, powiedziała, że nie mamy prawa odbierać życia, bo jest ono darem z góry. A tata wręcz się ucieszył, mimo że miałam zaledwie 21 lat.
Miałyśmy z córką wielkie szczęście do rodziców, a ona do dziadków. Niestety, ich już z nami nie ma, ale zawsze będziemy o nich pamiętać.
No cóż, wspomnienia przyszły same. A teraz o teraźniejszości. Nie wiem nawet, po co piszę te słowa, ale często czytam komentarze.
Wielu opisuje podobne sytuacje, czasem trafia się ciekawa myśl.
Tak czy inaczej, pół roku temu poznałam mężczyznę. Zabawne, że nasza znajomość zaczęła się od kłótni. Stałyśmy w kolejce do kasy, on za mną.
Gdy sprzedawca skanował moje zakupy, przypomniałam sobie, że zapomniałam kawy. Sklep jest maleńki, kawa niemal na wyciągnięcie ręki, ale i tak trzeba na to chwilę. Ten mężczyzna w okrągłych okularach tak się na mnie wściekł, że myślałam, iż zaraz mnie uderzy.
Nie wdawałam się w dyskusję. Cicho zapłaciłam i wyszłam. Nagle słyszę szybkie kroki za sobą. Odwracam się, a to on, ten cham. Tylko teraz ma uśmiech na twarzy, a w ręce trzyma czekoladę.
Podbiega, przeprasza za swoje zachowanie. Mówi, że ostatnio dużo pracował, nerwy ma w strzępach.
Uśmiechnęłam się. I tak się poznaliśmy.
Okazało się, że jesteśmy niemal sąsiadami. Jest po rozwodzie, ma dwoje dorosłych dzieci, własne mieszkanie. Pracuje w jednym z muzeów w naszym mieście.
Jest naprawdę mądry, inteligentny i porządny człowiek. Po pół roku znajomości oświadczył się i zaproponował, żebyśmy zamieszkali razem.
Zgodziłam się. Nie wiem dlaczego. Może chcę zamknąć pewien rozdział i zostać żoną. A może po prostu znudziła mi się samotność. Córka jest już dorosła – ma swoje życie i rodzinę, tylko wnuków jakoś nie mogę się doczekać.
Albo chcę coś sobie udowodnić. Pewnie to już nieistotne.
Ale jest jeden problem. Gdy tylko wniosek o ślub trafił do USC, a mój przyszły mąż się do mnie wprowadził, poczułam dziwne napięcie.
Zrozumcie, żyłam sama przez wiele lat. Mam swoje przyzwyczajenia i, jak się okazało, nie chcę ich zmieniać.
Na przykład mój przyszły mąż okropnie chrapie. A to problem. I tak źle sypiam, a przy jego chrapaniu nie mam szans na sen. Potrzebuję absolutnej ciszy, tylko wtedy się wysypiam.
Nie odkłada butów do szafy, gdy wraca do domu, nie gasi światła, gdy wychodzi z pokoju.
Wiem, że brzmi to jak marudzenie. Ale naprawdę przywykłam do pewnych zasad.
Rano muszę w ciszy wypić kawę i przeczytać wiadomości na tablecie. Teraz muszę je czytać na głos i z nim omawiać. Czuję, jakby ktoś zabierał moją przestrzeń.
Nie podoba mi się, że w domu chodzi jak włóczęga, choć do pracy ubiera się jak model z wybiegu.
Może do tego wszystkiego przywyknę. I do brudnych skarpet na podłodze, i do długich pouczających rozmów. A jeśli nie?
