— O co znowu chodzi?! — wykrzyknęła Weronika, stojąc na środku salonu z rękami na biodrach.
Jej głos drżał z irytacji. Obrzuciła pokój wzrokiem, jakby spodziewała się, że ściany albo kanapa udzielą jej odpowiedzi.
— Znowu?! Trzeci raz w tym miesiącu! Kiedy się to skończy?!
Na sofie, wygodnie rozwalony, siedział Krzysztof. W jednej ręce trzymał telefon, w drugiej — pilot od telewizora. Spojrzał na żonę leniwie, z tym swoim typowym, nieco znudzonym wyrazem twarzy, który zawsze pojawiał się, gdy chodziło o jego matkę.
— Co „znowu”? — zapytał, przeciągając słowa. — Nie rób od razu dramatu. Dopiero wróciłem, chcę odpocząć.
— Dramatu?! — Weronika podeszła bliżej, jej głos stał się wyższy. — Nazywasz to dramatem? Pięć tysięcy złotych! Tak po prostu! Bez pytania, bez tłumaczeń! Nawet nie spytałeś, po co jej te pieniądze! Po prostu przelałeś!
Krzysztof odłożył telefon, westchnął cicho. Wyglądał bardziej na zmęczonego niż zaskoczonego.
— No i co? To moja mama. Potrzebowała — pomogłem. Jaki problem?
Weronika podeszła jeszcze bliżej, policzki miała czerwone z emocji.
— Problem w tym, że oszczędzamy na domek! Tak ustaliliśmy! Każda złotówka miała iść na nasz wspólny projekt! A ty co miesiąc wysyłasz kasę w siną dal! Raz leki, raz remont, teraz jakieś „niespodziewane wydatki”! Może i nowy telefon sobie wymyśliła?!
Krzysztof przetarł oczy, znów westchnął.
— Stara już jest, Weronika. Trudno jej samodzielnie ogarnąć. Czasem łatwiej pomóc niż się tłumaczyć.
— Stara?! Sześćdziesiąt pięć lat to nie starość! Biega więcej niż ty! Teatry, kluby, wycieczki! A my? Mamy rezygnować z naszych planów przez jej zachcianki?
— Weronika! — głos Krzysztofa po raz pierwszy zabrzmiał ostro. — Nie mów tak o mojej matce. Ona nas wychowała.
— *Ciebie* wychowała, Krzysztofie, nie mnie. I tak, jestem jej wdzięczna. Ale to nie znaczy, że może ciągle żądać pieniędzy! Żyjemy z jednej pensji. Moje projekty freelancerskie są niestabilne. Wiesz o tym!
I wiedziała. Po tym, jak agencja reklamowa, w której Weronika pracowała jako dyrektor kreatywny, padła, musiała przejść na freelancing. Praca była, ale dochód raz duży, raz mały. Ich budżet był kruchy jak lód. Każda nieplanowana wydatka — uderzenie młotem.
Marzyli o domku. Ta myśl żyła w nich od trzech lat — drewniany domek za miastem, taras opleciony bluszczem, grill z przyjaciółmi, wieczory przy ognisku. Ale za każdym razem, gdy suma zbliżała się do wymarzonej kwoty, pojawiała się przeszkoda: remont u teściowej, leczenie zębów, nowe tapety, nowy sprzęt… I znowu musieli zaczynać od zera.
— Po prostu jestem zmęczona — cicho powiedziała Weronika, patrząc przez okno. — Zmęczona bycią drugą po kimś. Zmęczona tym, że my oszczędzamy, a twoja mama żyje pełną gębą.
Krzysztof podszedł, ale nie przytulił jej.
— Jest chora, Weronika. Potrzebuje wsparcia.
— Na co jest chora? Na brak urlopu? Kiedykolwiek sprawdziłeś, na co wydaje te pieniądze? Lata nad morze, kupuje ciuchy, je w restauracjach, a my od dziesięciu lat nie byliśmy na wakacjach!
— Przestań — powiedział stanowczo, choć jego głos znów stał się obojętny. — Nie chcę o tym rozmawiać.
— Oczywiście, że nie chcesz! — Weronika odwróciła się gwałtownie. — Nigdy nie chcesz rozmawiać, gdy chodzi o twoją matkę. Dla ciebie to święta, a ja jestem wredną jędzą, która jej życzy źle. Ale ja nie życzę jej źle! Chcę sprawiedliwości! I chcę naszego domku!
Krzysztof zamilkł. Jego ramiona się zgarbiły, wzrok utkwił w podłodze. Weronika znała ten wzrok. Nie zamierzał dyskutować. Po prostu będzie milczał, jak zawsze. I za parę godzin wyjdzie, jakby nic się nie stało.
— Dobra… — mruknął. — Idę spać.
I wyszedł, zostawiając ją samą na środku pokoju.
Weronika została przy oknie, wpatrując się w ciemne niebo. Gwiazdy mrugały chłodno, obojętnie. Wiedziała: dopóki Krzysztof sam nie podejmie decyzji, nic się nie zmieni. Za bardzo przywykł do bycia synem, by stać się mężem. I za bardzo kochał swoją matkę, by usłyszeć żonę.
***
Poranek przyniósł kawę, poranny jogging i ciężką mgłę zmęczenia. Weronika wybiegła na świeże powietrze, mając nadzieję, że ruch oczyści jej głowę. Czasem biegała, by zapomnieć, czasem — by zrozumieć. Dziś było to drugie.
Gdy wróciła, Krzysztof szykował się już do pracy. Jego twarz była odrobinę złagodzona, ale nie do końca.
— Słuchaj, Weronika — zaczął, prostując krawat — pogadam z mamą. Obiecuję.
Weronika zatrzymała się, wpatrując się w niego.
— O *czym* zamierzasz z nią pogadać? Żeby przestała wydawać nasze pieniądze? Przecież wiesz, że to bez sensu. Ona umie się tłumaczyć lepiej niż niejedyn polityk.
— Spróbuję — wciąż unikał jej wzroku. — Może tym razem to naprawdę coś ważnego. Po prostu nie spytałem.
— Oczywiście. Zawsze ważne. Zwłaszcza gdy chodzi o jej zachcianki. — Weronika westchnęła, czując, jak w środku rośnie ta znajoma, gryząca rezygnacja.
— Dobra, muszę lecieć. Pogadamy wieczorem. — Szybko pocałował ją w czoło i wyszedł.
W mieszkaniu zapanowała cisza. Gęsta i duszna.
***
Poznali się na imprezie u wspólnego znajomego. Wtedy wszystko było inne. Krzysztof był czuły, pewny siebie, trochę romantyczny. Weronika pełna energii, pomysłów i wiary w miłość. Uzupełniali się jak dzień i noc.
Z Ireną Kazimierą (bo tak miała na imię teściowa) poznała się jeszcze przed ślubem. Kobieta była stanowcza, ale inteligentna, z bystrym spojrzeniem i głosem, który potrafił przycisnąć do ziemi jedną intonacją.
— Mam nadzieję, że uszczęśliwisz mojego syna — powiedziała wtedy„Może i tak będzie,” pomyślała Weronika, patrząc, jak Krzysztof zapina płaszcz, ale w głębi duszy już wiedziała – ich domek nad jeziorem będzie miał pokój gościnny, a w nim Irena Kazimiera z kotem Puszkiem, bo życie lubi ironiczne zakończenia.
