– Mamo, otwórz drzwi! Mamo, proszę! – pięści syna waliły w metalową powierzchnię z taką siłą, że zdawało się, iż zaraz wyrwą je z zawiasów. – Wiem, że jesteś w domu! Samochodu na podwórku nie ma, więc nigdzie nie pojechałaś!
Halina Stanisławowa siedziała w fotelu tyłem do drzwi wejściowych, kurczowo ściskając w dłoniach filiżankę ostudzonej herbaty. Ręce drżały jej tak mocno, że porcelana dzwoniła o spodek.
– Mamo, co się dzieje? – głos Krzysztofa brzmiał coraz bardziej zdesperowany. – Sąsiedzi mówią, że od tygodnia nikogo nie wpuszczasz! Nawet Kingi nie wpuściłaś!
Na dźwięk imienia synowej Halina Stanisławowa mimowolnie się skrzywiła. Kinga. Jego ukochana Kingusia, dla której gotów był na wszystko. Nawet na to, co wydarzyło się w zeszły czwartek.
– Mamo, wezwę ślusarza! – zagroził Krzysztof. – Otworzymy zamek!
– Nie waż się! – krzyknęła wreszcie Halina Stanisławowa, nie odwracając się. – Nie waż się mnie dotykać!
– Mamo, ale dlaczego? Co się stało? Porozmawiaj ze mną!
Halina Stanisławowa zamknęła oczy, próbując zebrać myśli. Jak wytłumaczyć synowi to, co usłyszała? Jak opowiedzieć o tym, co przypadkiem podsłuchała w korytarzu przychodni?
– Mamo, błagam – głos Krzysztofa stał się cichszy, błagalny. – Martwię się o ciebie. Kinga też się martwi.
Kinga się martwi. Oczywiście, martwi. Pewnie boi się, że plany się posypią.
– Idź sobie, Krzysztof. Idź i nie wracaj.
– Mamo, jesteś chora? Masz gorączkę? Może wezwę lekarza?
– Nie potrzebuję lekarza. Potrzebuję, żebyś dał mi spokój.
Halina Stanisławowa wstała z fotela i podeszła do okna. Na podwórku stał Krzysztof, rozmawiając przez telefon. Pewnie dzwoni do swojej Kingi, opowiada, że matka znowu kaprysi.
Syn podniósł głowę i zobaczył ją w oknie. Pomachał ręką, pokazując, że wraca na górę. Halina Stanisławowa odeszła od okna i znów usiadła w fotelu.
Po chwili znów rozległo się pukanie.
– Mamo, to ja z Kingą. Otwórz, proszę.
Halina Stanisławowa zaciśniła zęby. Więc przyprowadził ją. Swoją żonę, która tak troskliwie planowała przyszłość.
– Halino Stanisławo – zabrzmiał miękki głos synowej – to Kinga. Otwórzcie, proszę. Krzysztof bardzo się martwi.
Jaka aktorka. Nawet głos zmienia, gdy trzeba.
– Przynieśliśmy wam zakupy – ciągnęła Kinga. – Mleko, chleb, wasze ulubione pierniczki.
Pierniczki. Halina Stanisławowa gorzko się uśmiechnęła. Miesiąc temu Kinga odkryła, że teściowa lubi pierniczki z makiem, i od tamtej pory ciągle je kupowała. Taka troskliwa synowa.
– Halino Stanisławo, powiedzcie coś – głos Kingi stał się zaniepokojony. – Naprawdę się martwimy.
– Martwicie się – powtórzyła Halina Stanisławowa, ale tak cicho, że za drzwiami nie usłyszeli.
– Mamo, nie odejdę stąd, dopóki nie otworzysz! – oświadczył Krzysztof. – Będę stał całą noc!
Halina Stanisławowa wiedziała, że syn nie żartuje. Zawsze był uparty, od dzieciństwa. Jeśli coś postanowił, dopiął swego.
– Dobrze – powiedziała w końcu. – Ale tylko ty. Sam.
– Co? – nie zrozumiał Krzysztof.
– Kinga niech idzie do domu. Porozmawiam tylko z tobą.
Halina Stanisławowa usłyszała, jak szeptem coś do siebie mówią.
– Mamo, ale dlaczego? Kinga też się martwi.
– Bo tak mówię. Albo ty sam, albo nikt.
Ponownie szepty, potem głos Kingi:
– Dobrze, Halino Stanisławo. Pójdę do domu. Krzysztof, zadzwoń, gdy coś ustalicie.
Halina Stanisławowa czekała, aż kroki Kingi ucichną na schodach, po czym powoli podeszła do drzwi i przekręciła klucz.
Krzysztof wpadł do mieszkania jak huragan, od razu objął matkę i zaczął ją oglądać.
– Mamo, schudłaś! I jakaś blada! Co się stało? Zachorowałaś?
– Nie choruję – Halina Stanisławowa uwolniła się z jego objęć i przeszła do kuchni. – Herbatę zrobisz?
– Zrobię – Krzysztof usiadł przy stole i wpatrywał się w matkę. – Mów, co się dzieje. Czemu od tygodnia siedzisz w domu? Czemu nikogo nie wpuszczasz?
Halina Stanisławowa postawiła czajnik na kuchence i odwróciła się do syna.
– A po co mam drzwi otworzyć? Czego dobrego można się spodziewać?
– Mamo, co ma piernik do wiatraka? Przecież nie możesz wiecznie siedzieć zamknięta. Trzeba do sklepu, do lekarza…
– Do sklepu chodzi sąsiadka Jadzia. Listę zostawiam, pieniądze daję. A do lekarza nie pójdę.
– Czemu nie?
Halina Stanisławowa nalała wrzątek do kubków, wsypała cukier.
– Bo ostatnio nasłuchałam się tam rzeczy, których lepiej byłoby nie słyszeć.
Krzysztof zmarszczył brwi.
– Co usłyszałaś?
– Twoją żonę. Rozmawiała przez telefon z koleżanką. Myślała, że mnie nie ma w pobliżu.
– I co mówiła?
Halina Stanisławowa usiadła naprzeciw syna i długo patrzyła mu w oczy. Takie znajome, dokładnie jak u jej nieżyjącego męża. Dobre, uczciwe. Czy ten człowiek jest zdolny do czegoś takiego?
– Mówiła, jak sprzedadzą moje mieszkanie. Jak wsadzą mnie do domu opieki. Jak wydadzą pieniądze.
Krzysztof zbladł.
– Mamo, chyba coś źle zrozumiałaś. Kinga nigdy…
– Wszystko dobrze zrozumiałam – przerwała mu Halina Stanisławowa. – Słowo w słowo zapamiętałam. Mówiła tak: „Krzysztof już się zgodził. Mówi, że matka sama nie da rady, w jej wieku to niebezpieczne. Umieścimy ją w dobrym domu opieki, a mieszkanie sprzedamy. Pieniądze starczą nam na wkład własny”.
– Mamo, ja nigdy…
– Nie przerywaj! – podniosła głos Halina Stanisławowa. – Jeszcze mówiła: „Dobrze, że teściowa taka ufna, nigdyPo chwili milczenia Krzysztof wyprostował się, spojrzał matce prosto w oczy i powiedział cicho: “Nie sprzedamy twojego mieszkania, mamo, bo dom to nie tylko ściany, ale wszystko, co w nim zostawiłeś – i ja zostawię tu swoją miłość”.
