**Dziennik osobisty**
Obudziłam się o wpół do siódmej, jak zawsze. Za oknem jeszcze ciemno, ale mój wewnętrzny zegar działa nieomylnie od czterdziestu lat. Wstałam, narzuciłam szlafrok i powłóczyłam się do kuchni, by nastawić czajnik.
Na lodówce bielił się karteczek przykuty magnesem w kształcie biedronki. Dziwne – wczoraj wieczorem go tam nie było.
Zerwałam notatkę i zapaliłam światło. Pismo było obce, koślawe, jakby pisane niewprawną ręką.
*„Droga Pani Irenko! Przepraszam za kłopot. Jestem Pani sąsiadką z naprzeciwka, z mieszkania czterdziestego siódmego. Nazywam się Wanda. Strasznie mi głupio, ale nie mam do kogo się zwrócić. Czy mogłaby mi Pani pożyczyć trochę cukru? Oddam na pewno. Dziękuję serdecznie. Wanda Nowak.”*
Zmarszczyłam brwi. Sąsiadka z czterdziestki siódmej? Przecież tam mieszkają Kowalscy z dwójką dzieci. Znałam przecież wszystkich w klatce na pamięć – w końcu od dziesięciu lat byłam przewodniczącą wspólnoty.
Czajnik zagwizdał. Odłożyłam kartkę i zabrałam się za śniadanie. W sercu zrobiło się niespokojnie. Skąd ta Wanda wzięła się w tym mieszkaniu? Dlaczego nie słyszałam, że Kowalscy się wyprowadzili?
Po śniadaniu ubrałam się i wyszłam na klatkę. Stanęłam pod drzwiami czterdziestki siódmej, nasłuchując. Cisza. Żadnych dziecięcych głosów, żadnego gwaru. Tylko ciche mruczenie telewizora.
Niepewnie nacisnęłam dzwonek.
— Kto tam? — odezwał się ochrypły kobiecy głos.
— Irena Kowalczyk z czterdziestego ósmego. To pani zostawiła kartkę o cukier?
Zamek zaskoczył, drzwi uchyliły się na łańcuchu. W szparze ukazał się kawałek pomarszczonej twarzy i jedno czujne oko.
— To pani Irena? — spytała nieufnie obca kobieta.
— Ja. A pani Wanda Nowak?
— Tak, tak. Proszę wejść.
Łańcuszek odpadł, drzwi otworzyły się szerzej. Weszłam do środka i zdumiałam się. Wnętrze było zupełnie inne. Żadnych zabawek, jaskrawych tapet ani rodzinnych zdjęć. Wszystko skromne, schludne, ale staroświeckie.
— Niech pani siada — wskazała mi kanapę. — Herbaty?
— Dziękuję, chętnie.
Przyglądałam się gospodyni. Wanda wyglądała na siedemdziesiątkę, może trochę więcej. Siwe włosy starannie ułożone, na twarzy głębokie zmarszczki, ale oczy bystre, uważne.
— Przepraszam za kłopot — zaczęła Wanda, krzątając się przy herbacie. — Cukier mi się skończył, a do sklepu boję się iść. Nogi już nie te.
— Nic się nie stało. Ale powiedzcie, gdzie są Kowalscy? Wyprowadzili się?
Wanda zastygła z filiżanką w ręce.
— Kowalscy? Nie znam żadnych Kowalskich. Mieszkam tu od dawna.
— Od jak dawna?
— No, ze piętnaście lat pewnie. A może i dłużej.
Poczułam lekkie zawroty głowy. Piętnaście lat? Niemożliwe. Przecież widziałam Kowalskich dosłownie tydzień temu. Matka woziła młodszą córkę w wózku, a starszy syn biegał obok.
— Wando, a jak pani przyczepiła kartkę na moją lodówkę? Przecież drzwi zamykam na klucz.
Starsza kobieta zmrużyła zdezorientowane oczy.
— Jaką kartkę?
— No tę, którą rano zostawiła. O cukier.
— Ja żadnej kartki nie zostawiałam. O czym pani mówi?
Wyjęłam z kieszeni niefortunny świstek i pokazałam sąsiadce.
— Proszę, tu jest pani nazwisko.
Wanda wzięła kartkę, długo przyglądała się pismu, wodząc palcem po literach.
— Nie wiem — w końcu powiedziała. — To nie moje. Ja tak nie pisałam.
— Ale tu jest napisane – Wanda Nowak.
— Tak, Nowak to moje nazwisko. Ale kartki nie pisałam. Może ktoś żartuje?
Czułam, że gubię się w tej historii. Sąsiadka wydawała się szczera, ale kto w takim razie napisał tę wiadomość? I jak ją przyczepił do lodówki?
— Wie pani co — powiedziałam, wstając — przyniosę pani cukier. A kartkę niech pani zatrzyma, może coś sobie przypomni.
— Dziękuję bardzo. Jest pani bardzo dobra.
Wróciłam do mieszkania z jeszcze większą listą pytań. Nasypałam cukru do słoika i zaniosłam sąsiadce.
— Wando, mogę o coś spytać?
— Oczywiście.
— Pamięta pani rodzinę Kowalskich? Mąż, żona, dwoje dzieci. Mieszkali w tym mieszkaniu.
Kobieta zamyśliła się i pokręciła głową.
— Nie, nie pamiętam. Chociaż… Czekajcie. Chyba ktoś tu kiedyś mieszkał. Ale już nie pamiętam dobrze. Głowa nie ta.
— A z kimś z sąsiadów pani rozmawia?
— Prawie z nikim. Wszyscy młodzi, pracują, nie mają czasu dla staruszki. Tylko wujek Jan z parteru czasem zagląda, przynosi zakupy.
Znałam wujka Jana. Jan Wiśniewski mieszkał w tym bloku od samego początku – mógłby wszystko wyjaśnić.
— Dziękuję za cukier — powiedziała Wanda. — Na pewno oddam.
— Nie trzeba. Drobiazg.
Zeszłam na parter i zapukałam do drzwi Jana. Staruszek otworzył szybko – widocznie był w domu.
— O, Irenka! Wchodź, wchodź. Herbaty?
— Dziękuję, nie trzeba. Wujku, powiedz, kto mieszka w czterdziestce siódmej?
— Jak to kto? Wanda mieszka. Dobra kobieta, tylko bardzo chora.
— A Kowalscy gdzie?
— Jacy Kowalscy?
— No ci, co tam wcześniej mieszkali. Rodzina z dziećmi.
Jan przyjrzał mi się uważnie.
— Irenko, dobrze się czujesz? Żadnych Kowalskich w naszym bloku nie było. Wanda w czterdziestce siódmej żyje już ze dwadzieścia lat, jeśli nie dłużej.
— Ale ja ich widziałam! Niedawno!
— Może kogoś pomyliłaś? Wiek, wiesz, nie żarty. Pamięć płata figle.
Poczułam, jak uginają mi się nogi. Czyżby wujek Jan miał rację? Czyżbym wszystko wymyśliła?
— Wujku, a co z Wandą? Mówił pan, że chora.
— Biedaczka. Ma sklerozę. Ciągle zapomina. To nie pamiętaSpojrzałam w górę na zamknięte drzwi mieszkania czterdziestki siódmej, gdzie teraz panowała tylko cisza, i postanowiłam, że czas przestać szukać odpowiedzi, które prawdopodobnie nigdy nie nadejdą.
