Pewnego wieczoru, zmęczony po długim dniu pracy, wróciłem do mojego mieszkania w Warszawie. Ledwo przekroczyłem próg, gdy usłyszałem niski męski głos dobiegający z sypialni:
— Oho, a ty kto? — zapytał ktoś, gdy otworzyłem drzwi.
— To raczej moje pytanie — odparłem stanowczo. — Co pan tu robi?
W progu stanęła blondynka w jedwabnym szlafroku, z wyrazem wyższości na twarzy.
— A, to ty musisz być Krzysiek! Mirek tyle o tobie opowiadał — powiedziała, przeciągając słowa. — Jestem Ania, jego siostra.
Po całym dniu w biurze marzyłem tylko o gorącej kąpieli, a tu taka niespodzianka.
— Mirek to mój narzeczony, nie mąż — poprawiłem. — I nie przypominam sobie, byśmy umawiali się na twoją wizytę.
Zza pleców Ani wyłonił się zmieszany chłopak.
— Przyjechaliśmy z Darkiem na wakacje — wtrąciła Ania. — Brat powiedział, że możemy u was zostać na tydzień.
W kuchni zastałem kompletny chaos: brudne naczynia, puste opakowania po jedzeniu.
— Ciekawe, kiedy Mirek zdążył ci to powiedzieć. Rano nie wspomniał ani słowem o gościach.
— Boże, jaki ty poważny! — Ania wyjęła z lodówki wino. — Mirek dał mi klucze jeszcze miesiąc temu. Myślałam, że już o tym rozmawialiście. A jak nie, to i tak nieważne.
— Nie, nie rozmawialiśmy. I dlaczego jesteście w naszej sypialni, a nie w pokoju gościnnym?
Ania wzruszyła ramionami: — Pokój gościnny jest taki mały, a w waszej sypialni jest łóżko królewskie. Mirek mówił, że wy na kilka dni się przeniesiecie na rozkładaną sofę.
Przypomniałem sobie tamten wieczór, gdy poznałem rodzinę Mirka. Jego matka i siostra od razu dali mi odczuć, że mnie nie akceptują.
— Przykro mi, ale to moje mieszkanie, moja sypialnia i moje łóżko — powiedziałem twardo. — Mirek mieszka tu na moje zaproszenie.
— Aha, więc plotki są prawdziwe — zaśmiała się Ania. — Mama mówiła, że trzymasz Mirka krótko.
— Słuchaj, jestem zmęczony. Możecie zostać na jedną noc w pokoju gościnnym, ale z sypialni wynosicie się natychmiast.
— Poczekamy na Mirka. Na pewno wytłumaczy ci, jak niegrzecznie jest mi dyktować warunki — prychnęła.
Gdy Mirek wrócił, siostra od razu rzuciła mu się na szyję:
— Mireczku! Twój narzeczony chce nas wyrzucić z waszej sypialni!
— Krysiu, o co chodzi? — zapytał zdezorientowany.
— Dlaczego dałeś siostrze klucze do mojego mieszkania? — spytałem spokojnie.
— *Naszego* mieszkania — poprawił. — Ja też tu mieszkam, pamiętasz?
— Pamiętam. Na moje zaproszenie. Ale to nie daje ci prawa rozdawać kluczy bez mojej zgody.
Na balkonie Mirek zaczął mnie pouczać:
— Co się z tobą dzieje? To moja siostra! Obiecałem, że mogą u nas zostać.
— I dlatego zajęli naszą sypialnię?
— Jaka to różnica? Łóżko jest większe. My możemy się przemieścić na kilka dni.
— Problem w tym, że dałeś klucze obcym ludziom bez mojej wiedzy.
— Darek to nie obcy! To chłopak Ani.
— Widzę go pierwszy raz w życiu! I kogoś takiego wpuszczasz do *mego* domu?
— Więc od razu znienawidziłeś moją rodzinę?
Z mieszkania dobiegał głos Ani, która przez telefon skarżyła się matce: — *Ten przybłęda próbuje nas wyrzucić! Mirek już mu tłumaczy, jak się powinno zachowywać.*
— Krysiu, bądźmy rozsądni — powiedział Mirek. — To tylko tydzień. Jeśli mamy być razem, musisz się nauczyć dogadywać z moimi bliskimi.
Wrócił do mieszkania, ignorując mnie zupełnie. Widziałem, jak przytula siostrę i coś do niej mówi, śmiejąc się.
Wtedy coś we mnie pękło. Dwa lata relacji, wsparcia, kompromisów — wszystko stanęło mi przed oczami.
— Wynocha z mojego mieszkania! — powiedziałem cicho, ale wyraźnie.
Wszyscy trzej gapili się na mnie.
— Co?! — Mirek osłupiał.
— Powiedziałem — wynocha. Wszyscy.
— Mirek, ogarnij swojego wariata — zaśmiała się Ania.
Ale ja już szedłem do sypialni. Chwyciłem walizkę Ani i ciągnąłem ją do drzwi, rzucając po drodze jej sukienki, buty, kosmetyki.
— Co ty wyprawiasz?! — wrzeszczała.
Otworzyłem drzwi i wystawiłem walizkę na klatkę schodową.
— Oszalałeś?! — Mirek zerwał się z kanapy. — Natychmiast przestań!
— Nie, to ty oszalałeś, jeśli myślisz, że możesz pozwalać swojej siostrze, żeby mnie poniżała w moim własnym domu. A teraz twoja kolej.
— Krysiu, uspokójmy się — zaczął błagalnie.
— Nie ma o czym rozmawiać. Wszystko zrozumiałem. Dla ciebie moje zdanie nic nie znaczy.
Poszedłem do sypialni i zacząłem pakować jego rzeczy. Koszule, spodnie, zegarek — wszystko wylądowało na klatce.
— Jesteś psycholem! — Ania zbierała swoje rozrzucone rzeczy.
— Nie możesz mnie tak po prostu wyrzucić — Mirek wciąż nie mógł uwierzyć. — Mieliśmy się pobrać.
— Dzięki Bogu, że nie zdążyliśmy. Zasługuję na człowieka, nie na bydlaka. A ty… możesz mieszkać ze swoją siostrą.
Zatrzasnąłem drzwi przed ich nosami.
Po pół godzinie, kiedy w końcu ucichły ich krzyki, zamówiłem kolację z ulubionej restauracji. Gdy otworzyłem drzwi kurierowi, zobaczyłem, że Mirek i Ania wciąż stoją na klatce, patrząc na mnie z nienawiścią. Spokojnie odebrałem jedzenie, podziękowałem i zamknąłem drzwi, nie patrząc nawet w ich stronę.
Stół nakryty, film włączony. Pierwszy łyk wina i wtedy zrozumiałem — nie czuję smutku. Czuję wolność.
— Jak to dziwnie — pomyślałem — stracić związek i odnaleźć siebie tego samego dnia.
Uniosłem kieliszek w stronę odbicia w oknie: — Za mnie.
„W miłości najważniejszy jest szacunek. Bez niego nawet najgorętsze uczucie to tylko przelotna fascynacja.” — pisał kiedyś pewien mądry człowiek. I miał rację.— A teraz wiem, że czasami trzeba zamknąć jedne drzwi, by otworzyć te właściwe.
