Dziś rano było jak zwykle. „Wolisz parówki czy jajecznicę?” — zapytała Kasia. Marek siedział przy stole, przewijając w telefonie wiadomości.
„Parówki. Tylko bez twoich eksperymentów” — mruknął.
Kasia westchnęła. Na rękach pochrapywała mała Zosia, a gotowanie w takich warunkach nie było łatwe.
„Może weźmiesz Zosię?” — zapytała ostrożnie.
„Za chwilę, tylko skończę czytać” — odparł, machając ręką.
Zosia zaczęła marudzić. Kasia próbowała ją uspokoić, jednocześnie przewracając parówki na patelni. Jedna się przypaliła.
„Znowu przypalone?” — skrzywił się Marek. — „Może warto być bardziej uważną?”
„A może warto pomóc?” — odwróciła się gwałtownie.
„No i zaczyna się… A propos, to ja pracuję i utrzymuję rodzinę.”
„A ja? Ja też pracuję — dwadzieścia cztery godziny na dobę. Bez urlopu.”
Kasia milcząc postawiła przed nim talerz. Kiedyś byli prawdziwą rodziną, robili wszystko razem. Teraz czuła się, jakby ciągnęła ten wóz sama.
Dni płynęły monotonnie. Pewnego wieczoru Kasia postanowiła porozmawiać poważnie:
„Marek, musimy pogadać. Ty cały czas jesteś zajęty — pracą, grami, telefonem. A ja? A Zosia?”
„Kasia, znowu swoje? Przecież wszystko dla was robię.”
„Ale to nie wszystko! Rodzina to nie tylko pieniądze. To troska, uwaga, pomoc.”
„To twoja rola” — wzruszył ramionami.
„Chcę, żebyś był częścią tej rodziny. Jestem zmęczona, że wszystko spada na mnie.”
„Ja też się męczę w pracy. Potrzebuję czasu dla siebie.”
„A ja?” — łzy napłynęły do oczu.
W tej chwili z pokoju dziecięcego dobiegł płacz Zosi. Marek nawet się nie poruszył.
Po urlopie macierzyńskim Kasia wróciła do pracy. Teraz każdy dzień zaczynał się o piątej. Marek wciąż nie angażował się w domowe sprawy. Pewnego wieczoru Kasia wróciła później. Drzwi otworzyła o dziewiątej. W mieszkaniu panował półmrok, a w kuchni stała sterta brudnych naczyń. Marek leżał na kanapie.
„Zrobisz kolację?” — zapytał zamiast powitania.
„Poważnie? Spóźniłam się, a ty nawet nie umyłeś naczyń?”
„Jestem zmęczony.”
„Gdzie Zosia?”
„Śpi. Zamówiłem jej pizzę.”
Kasia w milczeniu poszła do kuchni. Dłonie jej drżały. Pewnego dnia, sprawdzając konto, zobaczyła, że Marek bez pytania wypłacił 1500 zł z jej oszczędności na nowy laptop.
„Co znaczy twoje pieniądze? Budżet jest wspólny.”
„Wspólny? A kiedy proszę o pomoc, zawsze przypominasz sobie o swoim wkładzie?”
Ostatnią kroplą były urodziny córki. Kasia przygotowywała się cały tydzień. Marek obiecał wrócić wcześniej.
„Przepraszam, zostaję w pracy. Dasz radę sama” — napisał godzinę przed imprezą.
Kasia patrzyła na wiadomość. Coś w niej pękło. Wieczorem, układając córkę do snu, podjęła decyzję.
Gdy Marek wrócił później niż zwykle, krzyknął:
„Kasia, wyprasuj mi koszulę na jutro. I dlaczego nie ma kolacji?”
Powoli się odwróciła.
„Gotuj sobie sam, sprzątaj i zarabiaj! Nie jestem twoją służącą.”
Poszła do sypialni po wcześniej spakowaną torbę.
„Gdzie ty idziesz?” — stanął w drzwiach.
„Nie. Właśnie doszłam do siebie. Nie mogę tak dalej.”
„Co ci nie pasuje? Żyjemy jak wszyscy!”
„Jak wszyscy? Samotnie we dwoje? Ty już dawno nie jesteś ze mną, Marku. Żyjesz swoim życiem, a ja… jestem tylko obsługą.”
Weszła do pokoju Zosi i delikatnie wzięła śpiącą córkę.
„Stój!” — zastąpił jej drogę. — „Mamy rodzinę, dziecko!”
„Rodzinę? Już dawno nią nie jesteśmy.”
„Nie rób tego. Podjęłam decyzję.”
Małe wynajęte mieszkanie przywitało je ciszą. Telefon rozbrzmiewał od połączeń. Marek raz groził, raz błagał o powrót.
„Wszystko naprawię” — mówił.
„Nie, Marku. Nie naprawisz. Bo nawet nie wiesz, co trzeba naprawić.”
Dni zmieniły się w tygodnie. Kasia powoli urządzała nowe życie. Po raz pierwszy od dawna uśmiechała się rano, nie czuła ciągłego zmęczenia.
Marek dzwonił coraz rzadziej. Pewnego dnia przyszedł do niej z kwiatami.
„Spróbujmy jeszcze raz. Zrozumiałem.”
„Za późno” — pokręciła głową. — „Nie wierzę już obietnicom.”
Zaczęła zauważać, jak wiele czasu i energii odzyskała. Zapisała się na kurs, częściej spotykała z przyjaciółkami. Najważniejsze — nauczyła się słuchać siebie. Teraz, zasypiając w małym wynajętym mieszkaniu, nie czuła się już samotna. Wreszcie była sobą. Ta wolność była warta wszystkich lęków i wątpliwości.
