— Jak śmiesz, Kasiu?! Jak śmiesz przymierzać moją suknię ślubną?! — głos Weroniki Stanisławowej drżał z oburzenia. Stała w progu sypialni, kurczowo trzymając się futryny białymi z wysiłku palcami.
Kasia odwróciła się, nie zdążywszy zapiąć całego zamka na plecach. Biała atłasowa suknia opływała jej smukłą sylwetkę, podkreślając talię i opadając w eleganckich fałdach aż do podłogi.
— Weroniko Stanisławo, ja… tylko chciałam zobaczyć, czy będzie mi pasować… — wyjąkała, czerwieniąc się po uszy. — Tomek mówił, że mogę…
— Tomek mówił?! — teściowa weszła do pokoju, zaciskając pięści. — Mój syn nie ma prawa pozwalać ci dotykać moich rzeczy! To dla mnie świętość! Rozumiesz?! Świętość!
Kasia pośpiesznie próbowała zdjąć suknię, ale zamek się zaciął. Im bardziej szarpała, tym bardziej się klinował.
— Weroniko Stanisławo, proszę, pomóżcie mi, nie mogę jej zdjąć…
— Nie waż się drzeć! — pisnęła kobieta. — Jeśli ją zniszczysz, nigdy ci tego nie wybaczę! Stój spokojnie!
Palce teściowej drżały, gdy ostrożnie manipulowała przy zamku. Kasia czuła napięcie bijące od tej szczupłej kobiety z włosami ściągniętymi w surowy kok.
— W ogóle rozumiesz, co to jest? — szeptała Weronika Stanisławowa, delikatnie ściągając suknię z ramion synowej. — To nie zwykła szmata! W tej sukni wyszłam za ojca Tomka… Niech spoczywa w pokoju…
Kasia w milczeniu wciągała swój skromny sweter. W lustrze widziała, jak teściowa starannie prostuje każdą fałdkę, sprawdzając, czy materiał nie pogniotł się.
— Przepraszam — szepnęła. — Nie chciałam was zdenerwować. Po prostu ślub za miesiąc, a ja nie mam pieniędzy na swoją suknię…
Weronika Stanisławowa odwróciła się gwałtownie.
— A kto ci każe wychodzić za mąż, jeśli nie stać cię na suknię? Myślisz, że mój syn cię utrzyma? Sam jeszcze dzieciak!
— Kochamy się — odparła cicho Kasia.
— Miłość! — prychnęła teściowa. — Miłością mieszkania nie wynajmiesz i dzieci nie nakarmisz! Mnie też się kiedyś wydawało, że kocham, a potem całe życie w biedzie wegetowałam!
W korytarzu rozległy się kroki, i do pokoju wszedł Tomek. Wysoki, jasnowłosy, od razu wyczuł atmosferę.
— Co się stało? Mamo, dlaczego taka czerwona?
— Zapytaj lepiej swojej narzeczonej, co tu wyprawiała! — Weronika Stanisławowa zawiesiła suknię w szafie i zatrzasnęła drzwi.
Tomek spojrzał na Kasię, potem na matkę.
— Kasia, przymierzałaś suknię?
— Mówiłam ci, że chcę zobaczyć… Powiedziałeś, że mama się nie obrazi…
— Myślałem, że będzie w pracy — wydukał zakłopotany.
— A tak! — Weronika Stanisławowa załamała ręce. — Więc spiskowaliście za moimi plecami! W moim domu, z moimi rzeczami!
— Mamo, no co ty się tak unos— Mamo, może w końcu pozwolisz tej sukni przestać być tylko wspomnieniem i stać się nowym początkiem?
