Kinga spieszyła się do domu. Była już dziesiąta wieczorem, chciała jak najszybciej dotrzeć na miejsce, zjeść kolację i położyć się spać. Była wykończona po całym dniu. Mąż już był w domu, kolacja gotowa, a synek nakarmiony.
Kinga pracowała w małym salonie fryzjerskim i tego dnia miała dyżur. Sprzątała po pracy, włączyła alarm, zamknęła drzwi – stąd tak późno wracała.
Droga do domu prowadziła przez mały skwer. Zwykle było tu cicho i spokojnie. W dzień na ławkach siedziały starsze panie, a wieczorem nikogo nie było, a ponieważ światło się paliło, nie było strasznie.
Ale tego dnia jedna z ławek nie była pusta. Przytuleni do siebie siedzieli na niej dzieci – chłopiec około 9-10 lat i dziewczynka licząca może pięć lat. Kinga zwolniła kroku i podeszła do nich.
— Co tu robicie? Jest już późno! Chodźcie do domu!
Chłopiec spojrzał na nią uważnie, pogłaskał dziewczynkę po głowie i mocniej przytulił ją do siebie.
— Nie mamy dokąd iść. Ojczym nas wyrzucił.
— A gdzie jest wasza mama?
— Z nim. Pijana.
Kinga nie zastanawiała się długo.
— Wstawajcie, pójdziecie ze mną. Jutro się tym zajmiemy.
Dzieci niepewnie wstały. Kinga wzięła dziewczynkę za rękę, drugą podała chłopcu.
Tak zaprowadziła ich do siebie. Wszystko wyjaśniła mężowi i dwunastoletniemu synowi. Wiedząc, że ma dobre serce, nie protestowali, tylko pokazali dzieciom, gdzie się umyć, i posadzili przy stole. Głodne, choć nieśmiało, zjadły wszystko, co im podano.
Później Kinga wyszła do sąsiadki, której córka chodziła do pierwszej klasy, i poprosiła o ubrania dla dziewczynki. Ubrań dostała sporo, bo w każdej rodzinie po dorosłych dzieciach zostaje mnóstwo rzeczy.
Kinga wykąpała Anię – tak miała na imię dziewczynka – i ubrała ją w czyste ubranie. Chłopiec, Piotrek, umył się sam i też dostał czyste ubrania, które pozostały po synu Kingi.
Położyła ich razem w salonie na kanapie, bo dziewczynka ani na chwilę nie odstępowała brata, a on co chwilę ją przytulał.
Zmęczone i najedzone dzieci szybko zasnęły na czystej pościeli. Kinga odprawiła syna do łóżka, a sama z mężem długo szeptem rozważali, co dalej robić.
Rano wstała wcześnie. Odprowadziła męża do pracy. Ona sama miała zmianę popołudniową.
Dzieci się obudziły. Nakarmiła je śniadaniem i postanowiła odprowadzić je do domu. Ich wyprane i wysuszone ubrania spakowała do torby i dała im ze sobą.
Dzieci zaprowadziły ją pod blok, który stał niedaleko. Mieszkanie na trzecim piętrze było otwarte. Weszli i zatrzymali się w progu. Kinga stanęła obok. Chciała spojrzeć tej kobiecie w oczy i zapytać, o czym myślała całą noc, gdy dzieci nie było w domu.
Z pokoju wyszła jeszcze młoda, ale zaniedbana kobieta z dużym siniakiem pod okiem. Obojętnie spojrzała na dzieci i powiedziała:
— A… Wróciliście… A to kto?
— To ciocia Kinga. U niej spaliśmy.
— A… Dobrze.
I wróciła do pokoju. Kinga była w szoku. To miała być matka?!
Ale nagle kobieta wróciła i powiedziała:
— Chodź do kuchni.
Kinga poszła. Ku jej zdziwieniu, było tu bardzo skromnie, ale czysto. Nigdzie nie leżały śmieci, naczynia były umyte, podłoga też nie była brudna. A sama kobieta miała na sobie czysty, choć stary szlafrok z oderwanymi guzikami.
— Siadaj.
Kinga usiadła. Kobieta usiadła naprzeciw, popatrzyła na nią podbitym okiem i zapytała:
— Macie dzieci?
— Tak, syn, ma dwanaście lat.
— Słuchaj, jeśli coś mi się stanie, nie zostawiaj moich dzieci, zajmij się nimi. Są dobre.
— A ty? Chcesz je porzucić?
— Już nie potrafię przestać. Próbowałam wiele razy. A on i tak nie pozwoli.
Skinęła głową w stronę pokoju, skąd dobiegało chrapanie.
— Idź na policję!
— Byłam. Posiedzi 15 dni, wróci i będzie jeszcze gorzej. Ja też sama nie umiem przestać. Piję codziennie. A on wyrzuca dzieci z domu. Nie jest ich ojcem.
— A gdzie ojciec?
— Utonął, gdy Ania skończyła rok. Od tamtej pory piję.
— Pracujesz?
— Myłam podłogi w sklepie. W zeszłym tygodniu mnie wyrzucili za nieobecności.
— A on?
— Dorabia. Jakoś się kręcimy.
Spojrzała uważnie na Kingę i powtórzyła:
— Jeśli coś się stanie, nie zostawiaj ich, proszę. Widzę, że masz dobre serce. Chociaż odwiedzaj ich w domu dziecka.
Kinga wstała i podeszła do drzwi. Jej głowa nie potrafiła ogarnąć tej sytuacji. Była wstrząśnięta tą prośbą.
Dzieci wyszły ją odprowadzić. Oboje podeszli i przytulili się do niej. Kinga rozpłakała się. Szybko otarła łzy i powiedziała Piotrkowi, że wie, gdzie jej szukać. Odeszła, a gdy znalazła się na ulicy, dała upust łzom. Płakała tak mocno, że ludzie się oglądali.
Wieczorem opowiedziała wszystko mężowi. Ten ją wsparł, mówiąc, że jeśli coś się stanie, nie zostawią dzieci. Syn, który słyszał rozmowę, podszedł do rodziców. Wszyscy troje przytulili się i w milczeniu posiedzieli w kuchni.
Piotrek przybiegł trzy dni później. Powiedział, że mama zniknęła, a ojczyma zabrała policja. Ania była u sąsiadki, ale tego dnia mieli ich zabrać do domu dziecka. Szybko przekazał wiadomość i wrócił do siostry.
Ich matkę znaleziono następnego dnia w rzece ze śladami pobicia. Pewnie przeczuwała, co się wydarzy, dlatego poprosiła Kingę o pomoc.
Kinga z mężem zaczęli biegać po urzędach, aby uzyskać opiekę nad dziećmi. Ponieważ nie mieli rodziny, pozwolono im zabrać Piotrka i Anię. Na komisji Kinga opowiedziała o rozmowie z ich matką. Tak dzieci trafiły do ich domu.
Kinga musiała zrezygnować z pracy. Ania była przestraszona, ufała tylko bratu i ciąZ czasem dziewczynka zaczęła ufać całej rodzinie, a kiedy pewnego dnia Piotrek i nowy brat pobiegli do szkoły, a Kinga z mężem stali w drzwiach z uśmiechem, Ania zrozumiała, że wreszcie znalazła prawdziwy dom.
