– Zupełnie się zbabiałeś. Przytyłaś. Nie chcę szukać innej i nikogo nie mam na boku, przysięgam.
– Ale tak dalej być nie może. Chcę podziwiać swoją ukochaną kobietę. A tobą, niestety, nie mogę.
Jesteś nudna – oświadczył mąż.
Kinga szybko zamrugała, próbując powstrzymać łzy. Tak się odwdzięczył za prawie piętnaście lat wspólnego życia!
– I co proponujesz? – zapytała. – Rozwód?
– To chyba najlepsze rozwiązanie…
– A dzieci?
– Będę im pomagał. Zabierać na weekendy.
– Tak po prostu! – warknęła Kinga, ocierając łzy. – Znudziła ci się żona, więc gotów jesteś porzucić dzieci! Zostać niedzielnym tatusiem! Nie masz ani wstydu, ani sumienia…
* * *
Kinga i Arek poznali się na weselu. Kuzynka trzeciego stopnia Kingi wychodziła za mąż, a wśród gości ze strony pana młodego był Arek. Mimo dziesięcioletniej różnicy wieku Kinga od razu poczuła, że to jej przeznaczenie. Inteligentny, galanteryjny i wykształcony – przypominał księcia z bajek.
– Ech, gdzie tobie do takiego zamążpójścia, Kinga! – mawiała matka. – Jesteś głupiutka i wyglądasz przeciętnie. A Arek to przystojniak.
Kinga wtedy dąsała się i odwracała, by uniknąć spojrzenia matki. Dopiero później, gdy dorosła, zrozumiała, że właśnie przez takie słowa i podejście wiele rzeczy poszło nie tak. Od dziecka łamano jej poczucie własnej wartości…
Ale jako młoda dziewczyna Kinga nie myślała o tym. Motyle w brzuchu czuła na samą myśl o Arku. Poznali się zaledwie pół roku i wzięli ślub. Kinga miała wtedy ledwie dwadzieścia lat.
– Rzuci cię, nie miej złudzeń! – powtarzała matka. – Szkoda twojego czasu. To ptak wysokiego lotu, a ty ledwo skończyłaś technikum krawieckie. To nawet nie prawdziwy zawód!
– Dziękuję, mamo, za ciepłe słowa – odpowiedziała Kinga sarkastycznie. – Ale jestem zamężna i sama decyduję o swoim życiu.
Pierwsze lata mijali jak na wakacjach – często jeździli na wypady, w weekendy wybierali się za miasto lub do teatru. Dla relaksu Kinga szyła proste sukienki, nie na sprzedaż – Arek dobrze zarabiał, więc nie brakowało im pieniędzy. Potem urodziła się Dominika, a Kinga całkowicie oddała się macierzyństwu. Lubiła być mamą – z radością poświęciła się córce. Najpierw zajęcia rozwojowe, potem łyżwy. Nie chciała oddawać córki do przedszkola, sama ją wychowywała. Znajdowała jednak czas na bieganie i sport, by zachować formę.
– Masz fart, Arek! – mówili jego krewni na rodzinnych imprezach. – Jaką ślicznotkę złapałeś! Dom jak spod igły. Powinniście pomyśleć o drugim dziecku.
– Na pewno się postaramy! – uśmiechał się Arek, czule spoglądając na żonę.
Lecz “postaranie się” okazało się trudniejsze, niż się spodziewali.
– Jaka z ciebie żona! – złośliwie komentowała matka, dzwoniąc do Kingi. – Nawet syna nie potrafisz urodzić.
– Dzięki za wsparcie! I tak już prawie codziennie płaczę.
Próbowali przez dwa lata, w końcu pogodzili się z losem – widocznie mieli mieć tylko Dominikę. Dziewczynka szybko zaczęła osiągać sukcesy w łyżwiarstwie, a Kinga znalazła w tym ukojenie. Przygotowywała ją do zawodów, jeździła na konkursy, sama szyła kostiumy. Cieszyła się z jej wygranych bardziej niż ze swoich. Zanim Dominika skończyła dziewięć lat, trener przepowiadał jej wielką karierę.
Arek też uwielbiał córkę. Piękna żona i utalentowane dziecko były jego dumą. Kinga z roku na rok wyglądała lepiej, bo nauczyła się podkreślać swoje atuty, a pieniądze męża pozwalały na zabiegi pielęgnacyjne. Oczywiście po zapewnieniu potrzeb domu i Dominiki.
Wszystko się zmieniło, gdy Kinga dowiedziała się, że jest w ciąży. Szczęściu nie było końca – tak długo się nie udawało, a tu nagle samo się stało. Była w siódmym niebie, podobnie jak Arek.
Niestety, ciąża była trudna – Kinga źle się czuła, były zagrożenia, a ostatnie miesiące spędziła na zwolnieniu lekarskim. Poród też był ciężki. Tak bardzo, że Kinga niemal pożegnała się z życiem. Na szczęście wszystko się udało. Synek – upragniony, ukochany! – Kacperek urodził się zdrowy. Lecz Kinga długo dochodziła do siebie. Arek początkowo krzątał się przy żonie, ale szybko przestał – musiał zająć się Dominiką i synkiem, bo Kinga szybko się męczyła. Proponował nawet pomoc teściowej, ale Kinga odmówiła.
– Co ty! Przez całe życie nie powiedziała mi dobrego słowa. Nie pozwolę, by wciskała Dominice jakieś głupoty do głowy.
W końcu Kinga potrzebowała prawie dwóch lat, by odzyskać zdrowie. Samopoczucie wróciło, ale o dawnej figurze mogła zapomnieć. Jakkolwiek się starała, waga nie spadała. W wieku trzydziestu kilku lat czuła się jak emerytka. A w głowie słyszała słowa matki: „Teraz mąż na pewno przestanie na ciebie patrzeć”.
Ku jej zdziwieniu, mijały miesiące, a Arek nadal traktował ją dobrze i nazywał najpiękniejszą kobietą, jaką zna. Kinga jeszcze bardziej oddała się dzieciom – Kacperka zapisała na pływanie i robotykę, a Dominikę woziła na zawody, gdzie zdobywała medale.
Dominika stawała się lokalną gwiazdą, więc trzeba było inwestować więcej czasu i pieniędzy w jej karierę. Kinga dźwigała to wszystko na swoich barkach. Nic dziwnego, że nie miała czasu na siebie. Stopniowo przytyła, przestała dbać o styl i kosmetyki. Ale jej wysiłek przynosił efekty – Dominika coraz częściej zdobywała złoto. Kinga była dumna i sama szyła jej stroje. Marzyła nawet, by kiedyś uszyć coś tak dobrego, że córka wystąpi w tym na zawodach – choć trener pewnie by się nie zgodził.
Pewnego dnia Arek, przyglądając się żonie, oświadczył:
– Coś się zaniedbałaś. Chyba z piętnaście kilo za dużo.
– A może dwadzieścia! – prychnęła Kinga. – Nic dziwnego, młodość już minęła… I czasu nie ma, sam widzisz.
– To zacznij. Chcę widzieć przed sobą piękną żonę.
– Ty też nie jesteś już tym młodzikiem – Kinga wskazała na łysinę męża. Stracił włosy i zyskał brzuch. Lata odcisKinga odłożyła igłę, uśmiechnęła się do zdjęcia Dominiki na półfinale mistrzostw Europy i pomyślała, że choć życie nie potoczyło się tak, jak planowała, to jest szczęśliwa – bo odnalazła siebie i dała dzieciom coś ważniejszego niż idealną rodzinę: siłę, by nigdy się nie poddawać.
