— Kim ty w ogóle jesteś, żeby mi rozkazywać? — Kazik nagle odwrócił się od lodówki, trzymając w ręku puszkę piwa. — Ty w tym domu jesteś nikim! Jasne?
Irenka stała przy kuchence, mieszała rosół, i czuła, jak drżą jej dłonie. Warząchew stuknęła o brzeg garnka.
— Nikim? — powtórzyła cicho. — Czy ja nie jestem twoją żoną?
— Żoną! — Kazik prychnął i otworzył puszkę. — Jaka tam żona. Sprzątaczka, oto kim jesteś. I to kiepska.
Irenka wyłączyła gaz i odwróciła się do męża. Czterdzieści trzy lata wspólnego życia. Czterdzieści trzy lata gotowała mu obiady, prała koszule, prasowała spodnie. Wychowywała dzieci, kiedy on robił karierę.
— Sprzątaczka, mówisz? — Jej głos stał się twardszy. — A kto ci pierze te koszule? Kto gotuje, sprząta, opiekuje się twoją matką?
— To twój obowiązek! — Kazik walnął puszką w stół. — Ja zarabiam pieniądze, płacę rachunki, a ty co? Zupę gotujesz? To każda baba potrafi.
— Każda baba — powtórzyła Irenka. Coś w niej pękło. — Rozumiem.
Zdjęła fartuch i powiesiła na haczyku. Kazik dopijał piwo, stojąc do niej plecami.
— Więc każda baba — mruknęła pod nosem. — Zobaczymy.
Przeszła do sypialni i wyciągnęła z szafy starą walizkę. Kazik usłyszał szelest i zajrzał do pokoju.
— Co ty robisz?
— Pakuję się — spokojnie odparła Irenka, składając do walizki swoje rzeczy. — Skoro tu jestem nikim, to znaczy, że nie mam tu miejsca.
— Gdzie się pakujesz? — Kazik zmarszczył brwi.
— Do Jadzi. Odwiedzę ją na trochę.
Jadzia była młodszą siostrą Irenki. Mieszkała sama w dwupokojowym mieszkaniu, pracowała w przychodni jako pielęgniarka.
— No bez jaj — Kazik machnął ręką. — Nie wygłupiaj się. Kto będzie gotował?
— A to ważne? — Irenka zapięła walizkę. — Sam powiedziałeś, że każda baba to potrafi. Znajdź sobie jakąś.
Kazik bezradnie patrzył, jak żona ubiera się w płaszcz.
— Irenka, nie kapryś. Nie chciałem cię urazić.
— Oczywiście, że nie — włożyła rękawiczki. — Po prostu powiedziałeś prawdę. Jestem nikim w tym domu.
— No przestań już! — Głos męża stał się głośniejszy. — Kto ci pozwolił wychodzić?
Irenka zatrzymała się w drzwiach i spojrzała na Kazika.
— Nikt. Sama sobie pozwoliłam. Czy i na to nie mam prawa?
Wyszła z mieszkania, zostawiając męża z otwartymi ustami.
Na dworze było chłodno, październik już rozgościł się na dobre. Irenka wsiadła do autobusu i pojechała do siostry. Po drodze telefon dzwonił, ale nie odbierała.
Jadzia otworzyła drzwi w szlafroku i kapciach.
— Irenka! Co się stało? — Zobaczyła walizkę w ręku siostry.
— Mogę u ciebie przenocować? — spytała Irenka.
— Oczywiście, wchodź. Co się wydarzyło?
Usiadły w kuchni, Jadzia zaparzyła herbatę. Irenka opowiedziała o kłótni z mężem.
— On się w ogóle ośmielił? — oburzyła się Jadzia. — Nikim w domu! Po tylu latach!
— Wyobraź sobie — Irenka otarła oczy chusteczką. — Całe życie dla niego, dla dzieci. A on mówi, że każda baba to umie.
— Niech znajdzie tę każdą babę — prychnęła Jadzia. — Zobaczymy, jak bez ciebie przeżyje.
Telefon znowu zadzwonił. Irenka spojrzała na wyświetlacz — Kazik.
— Nie odbieraj — poradziła Jadzia. — Niech pomyśli.
Irenka położyła telefon na stole i nie odebrała.
Rano obudziła się na kanapie w salonie. Jadzia już szykowała się do pracy.
— Zostań, ile potrzebujesz — powiedziała siostra. — Mam zapasowe klucze.
Irenka została sama w obcym mieszkaniu. Niefamiliarnie było nic nie robić. W domu o tej porze zwykle przygotowywała Kazikowi śniadanie, pakowała mu drugie śniadanie do pracy, planowała dzień.
Telefon milczał. Widocznie mąż uznał, że wróci sama, jak ochłonie.
Irenka zrobiła sobie śniadanie i usiadła z kubkiem kawy przy oknie. W sercu było dziwnie — smutno, ale i jakoś lżej. Od ilu lat nie jadła śniadania w ciszy, nie myśląc o tym, co ugotować mężowi na obiad?
W południe zadzwoniła starsza córka Monika.
— Mamo, tata dzwonił. Mówi, że się pokłóciliście?
— Pokłóciliśmy — potwierdziła Irenka.
— O co?
— Powiedział, że jestem nikim w domu. Że jestem sprzątaczką, i to słabą.
— Mamo! — Monika była oburzona. — Jak on mógł coś takiego powiedzieć?
— Bardzo prosto. Widocznie tak myśli.
— Ale to nieprawda! Ty całe życie dla rodziny!
— Tak myślałam. A okazuje się, że jestem tylko sprzątaczką.
Monika zamilkła.
— Mamo, a gdzie teraz jesteś?
— U cioci Jadzi.
— Długo tam zostaniesz?
— Nie wiem. Może znajdę pracę. Skoro jestem sprzątaczką, to mam doświadczenie.
— Mamo, nie mów głupot! — Monika wyraźnie się denerwowała. — Jesteście dorośli, znajdźcie kompromis.
— Kompromis? — Irenka uśmiechnęła się gorzko. — W czym? On powiedział prawdę. Naprawdę jestem nikim w tym domu.
— Mamo, no przestań! Tata po prostu się zdenerwował. Zmęczony pewnie.
— Zmęczony — powtórzyła Irenka. — A ja, znaczy się, nie jestem. Czterdzieści trzy lata nie jestem.
Monika westchnęła.
— Dobrze, z nim pogadam. A ty pomyśl, czy warto niszczyć rodzinę przez jedno zdanie.
— Przez jedno zdanie? — Irenka pokręciła głową. — Moniko, to nie jest jedno zdanie. To po prostu pierwszy raz powiedział na głos to, co myśli.
Wieczorem Jadzia wróciła zmęczona z pracy.
— Jak tam? — spytała, zdejmując fartuch.
— Normalnie. Monika dzwoniła.
— I co mówi?
— Prosi, żebym pogodziła się z ojcem.
Jadzia usiadła obok siostry na kanapie.
— A ty co myślisz?
— Nie wiem — szczerze odpowiedziała Irenka. — Może ma racPo miesiącu pracy u nowych pracodawców, którzy traktowali ją jak rodzinę, Irenka w końcu poczuła, że jest kimś ważnym — a kiedy pewnego dnia Kazik pojawił się w drzwiach z bukietem kwiatów i przeprosinami, uśmiechnęła się tylko i powiedziała: “Chyba jednak jesteś spóźniony o kilka epok, Kaziu”.
