“Mama, przestań już się wykłócać. Z Markiem planowaliśmy dziecko może przez trzy lata… Minimum trzy! Mamy teraz masę projektów, planów, no i Egipt, na litość. Jaki znowu dziecko, mamo?! – W głosie córki było tyle irytacji, że Katarzyna Szymonówna pośpiesznie zakończyła rozmowę.
Młodzi, piękni, ambity, z planami podbicia świata. A tu nagle – nieplanowana ciąża.
– Córeczko, tylko nic nie rób, proszę, dopóki nie pojedziemy do Zalesia… – cicho poprosiła mama.
***
Odkąd Dagna pamięta, zawsze obchodzili urodziny mamy w Zalesiu, choć dziewczyna nigdy nie pałała entuzjazmem do tych wyjazdów: cicha rodzinna kolacja przy świecach, a rano wizyta w klasztorze.
– Tato, dlaczego na urodziny mamy zawsze jeździmy do tej wsi? Tam jest straszna nuda!
– Bez Zalesia nie byłoby ani ciebie, ani mamy… ani pewnie i mnie. Jasne?
– Jasne – burknęła córka, choć kompletnie nic nie zrozumiała.
A tego roku taty nie stało – zawał. Widząc, jak mama całymi dniami płacze, nie wychodząc z pokoju, Dagna sama zaproponowała wyjazd do Zalesia na weekend.
– Dagnusiu, myślałam, że nie cierpisz Zalesia.
– Kocham cię, mamo… Tylko pojedźmy wejść, Marka nie zwolnią z pracy.
***
Upał wreszcie zelżał, a w powietrzu rozlało się coś magicznego. Katarzyna wyszła na werandę, wdychając pełną piersią oszałamiający zapach świeżo skoszonej trawy i poziomek.
– Szkoda, że Wiesiek tego nie widzi…
– Mamo, pamiętasz, jak z tatą piekliśmy ci tort na urodziny? Mąka była wsządzie: w kuchni, na ganku, w altance, nawet w łazience… A ty się nie gniewałaś – tylko się roześmiałaś i powiedziałaś, że trafiłaś do zimowej baśni – Dagna uśmiechnęła się i narzuciła mamie koc na ramiona.
– Córeczko, chciałam z tobą porozmawiać o twojej ciąży.
– Za.bić czy zo.stawić… – Dagna ciężko westchnęła i przewróciła oczami. – Mamo, nie zaczynaj, z Markiem już wszystko postanowiliśmy. Nasz wybór to wolność!
– Córeczko, tylko mnie nie przerywaj… – Katarzyna Szymonówna poczuła, jak gardło ściska jej gulą, a oczy zachodzą mgłą. – Wiesz przecież, że jesteś późnym dzieckiem. Lekarze kategorycznie zabraniali mi rodzić. Powinnam była umrzeć przy porodzie, na sto procent.
– Mamusiu… – Dagna mocno przytuliła matkę, czując, jak ta drży.
– Nie przerywaj… Gdy Wiesiek dowiedział się, że jestem w ciąży, męczył się okropnie, nawet znowu zaczął palić. Bezgranicznie chciał dzieci, a mnie kochał bardziej niż życie. Od razu oświadczył, że beze mnie nie da rady żyć. Wtedy moja przyjaciółka, Honorata, zaprosiła nas do Zalesia. Jechałam się pożegnać. I męża przygotować. Od razu podjęłam decyzję – ty będziesz żyć na tej ziemi zamiast mnie.
– Ty dla mnie… – Dagna łapała powietrze, walcząc z płaczem.
– Decyzję podjęłam, ale jak powiedzieć Wiesiowi? Zaczęłam chodzić do klasztoru, prosić Matkę Boską o pomoc, o radę.
Pewnego dnia wracam, a u sąsiadów stodoła w ogniu. Widzę, suka wpada do płonącej stodoły, wyskakuje, rzuca na ziemię kłębek, znów się rzuca w ogień. Belki zaczynają się walić. Nagle suka wypada z szczeniakiem w zębach. Cała oparzona, oczy w pęcherzach. Podczołgała się do szczeniąt, szturcha nosem, sprawdza, czy żyją. Zrozumiała, że nie wszystkie uratowała, i znów skoczyła w płomienie. Wypełzła po pięciu minutach, położyła trzeciego szczeniaka u moich stóp, trąciła nosem moją mokrą policzkę, zlizała słoną łzę i… zamilkła na zawsze.
Wiesiek podbiegł, a ja ryczę jak bóbr, przyciskam szczeniaki do piersi. Więcej mnie o nic nie pytał. Zrozumiał, że urodzę. Tylko oczy miał ciągle zaczerwienione, aż do dnia twoich narodzin.
Urodziłaś się w terminie, zdrowiutka. Lekarze tylko rozkładali ręce i powtarzali, że cuda się jeszcze zdarzają – oczy mamy zalśniły, a zmartwiona twarz wygładziła się.
– Mamo, dlaczego nigdy mi o tym nie opowiedzieliście?
– Nie wiem… Może czas nie był odpowiedni.
***
A dokładnie rok później Dagna z Markiem podarują Katarzynie Szymonównie mały dom w Zalesiu. Córka będzie siedzieć na werandzie, delikatnie przytulając do piersi malutkiego synka.
– Mamo, to nasz z Markiem najlepszy projekt, nasze szczęście. Boję się pomyśleć, że mogłam stracić to, co najcenniejsze, w zamian za jakąś mityczną wolność.
Katarzyna Szymonówna uśmiechnie się tajemniczo i cicho szepnie do kogoś niewidzialnego:
– Nie na darmo przeżyliśmy na tej ziemi…
