“Zadzwoń po karetkę” – odezwał się czyjś głos w głowie, a Krzysztof rozejrzał się wokół.
Opowiedział mi to pewien znajomy.
Często się zdarza, że słyszymy o cudach, które ktoś przeżył, a my nie wierzymy. Słuchamy, przytakujemy, ale w myślach myślimy – to niemożliwe. Zmyślił, ubarwił, przyśniło mu się, pobożne życzenia wziął za rzeczywistość. Jakie cuda? Jacy aniołowie? Jaki Bóg? Stare babskie bajania, w które szkoda wiary.
W tym szalonym, pełnym informacji świecie skąd niby mają się brać cuda? I dlaczego akurat jakiemuś dziwakowi się przydarzyły, a innym nie? Jak mnie coś takiego spotka, to może uwierzę.
Tak właśnie myślał dwudziestoośmioletni Krzysztof. Mieszkał z matką, Zofią Tichoniówną. Ojciec zmarł, gdy Krzysiek miał dziesięć lat. Ślub nie śpieszył mu się. Spotykał się z skromną dziewczyną, Małgorzatą. Najpierw chciał kupić mieszkanie, żeby wprowadzić tam młodą żonę. Nie wypada przecież, żeby dwie kobiety tłoczyły się w jednej kuchni. Wynajmować? Po co się spieszyć? I matki nie chciał zostawić samej.
Taki już był – staroświecki, jak na dzisiejsze czasy. Pracował w IT, mówiąc krótko – był informatykiem. Pewnego dnia w środku dnia pracy zadzwoniła do niego matka. Nigdy nie przeszkadzała mu bez powodu. Jeśli dzwoniła, znaczyło to, że coś ważnego się stało. Krzysztof natychmiast odebrał.
“Synku” – głos matki był słaby, łzawy. – “Złamałam nogę. Tak boli…” – zaczęła łkać – “Nie mogę się ruszyć.”
“Gdzie jesteś?” – Krzysztof podskoczył z krzesła, serce mu waliło.
“Leżę koło naszego Biedronki. Już wezwałam karetkę. Zadzwoniłam, żeby ci powiedzieć… bo różnie może być…”
“Mamo, jadę!” – i Krzysztof rzucił się na pomoc.
Następny telefon zastał go już w samochodzie. Matka powiedziała, że wiezie ją do szpitala wojewódzkiego. Krzysztof zawrócił i pojechał w przeciwną stronę. Gdy dotarł, matkę już zabrano na salę operacyjną. Przesiedział kilka godzin na korytarzu, czekając na koniec zabiegu.
“Przyjdzie pan jutro, kiedy przeniosą ją z reanimacji na oddział” – powiedział chirurg, który wyszedł do niego.
Słońce chyliło się ku zachodowi, gdy Krzysztof opuszczał szpital. Po drodze wstąpił do sklepu, by kupić matce sok i owoce. Wyszedł z siatką w ręku i zauważył kobietę, która przeszła obok, zataczając się. Zdziwił się – elegancka, w średnim wieku, a wyraźnie pijana. Doszedł do samochodu, ale znów spojrzał za nią.
Kobieta zatrzymała się, wyciągnęła rękę, jakby szukała podparcia, ale nic nie znalazła. Zachwiała się i runęła na asfalt. Krzysztof nie myśląc długo, podbiegł.
Postawił siatkę na ziemi, przykucnął, zawołał. Kobieta nie reagowała. Nachylił się – żadnego zapachu alkoholu. Co robić? Nie miał pojęcia o medycynie. Nigdy nie chorował poważnie. Wokół pustka.
“Słyszy mnie pani? Źle się pani czuje?” – poklepał ją po policzkach, próbując ocucić.
“To nic nie da. Zadzwoń po k”Nie pomoże, dzwoń po karetkę” – głos w jego głowie zabrzmiał tak wyraźnie, że Krzysztof sięgnął po telefon, a kiedy karetka odjechała z kobietą, zrozumiał, że czasem cuda zdarzają się naprawdę.
