— No i co to ma niby być?! — wykrzyknęła Agata, stojąc na środku salonu, nie kryjąc irytacji.
Jej głos drżał z oburzenia. Rozejrzała się po pokoju, jakby szukając odpowiedzi na swoje pytanie wśród mebli lub ścian.
— Znowu?! Trzeci raz w tym miesiącu! Ile można?!
Na kanapie, wygodnie rozparty na poduszkach, siedział Marek. W jednej ręce telefon, w drugiej — pilot od telewizora. Spojrzał na żonę powoli, ale jego wzrok pozostał obojętny, jak zawsze, gdy chodziło o jego matkę.
— Co “znowu”? — zapytał, mrużąc oczy. — Nie zaczynaj od razu histerii. Dopiero co wróciłem do domu, chcę odpocząć.
— Histerii? — Agata zrobiła krok do przodu, jej głos stał się wyższy. — Ty to nazywasz histerią? Dwa tysiące złotych! Tak po prostu! Bez wyjaśnień, bez pytań! Nawet nie zapytałeś, na co ich potrzebuje! Po prostu przelewasz!
Marek odłożył telefon, cicho wzdychając. Na jego twarzy malowało się raczej zmęczenie niż zdziwienie.
— No i co z tego? To moja mama. Potrzebuje pieniędzy — pomogłem. W czym problem?
Agata podeszła bliżej, jej policzki płonęły.
— Problem w tym, że oszczędzamy na dom letniskowy! Przecież się umawialiśmy! Każda złotówka — na nasz wspólny projekt! A ty co miesiąc wyrzucasz pieniądze w błoto! Raz leki, potem remont, a teraz te “nieprzewidziane wydatki”! Może potrzebowała nowego smartfona?
Marek znów westchnął, pocierając nasadę nosa.
— Jest starsza, Agatko. Trudno jej sama dać radę. Czasem łatwiej pomóc niż tłumaczyć.
— Starsza? Ma dopiero sześćdziesiąt pięć! Biega więcej niż ty! Teatry, kluby, wycieczki! A my? Mamy rezygnować z własnych planów przez jej zachcianki?
— Agata! — głos Marka po raz pierwszy zabrzmiał stanowczo. — Tak nie mów o mojej mamie. Ona nas wychowała.
— Ona wychowała CIEBIE, Marku, nie mnie. I tak, jestem jej wdzięczna. Ale to nie znaczy, że może ciągle żądać pieniędzy! Żyjemy z jednej pensji. Moje zlecenia są nieregularne. Przecież wiesz!
I rzeczywiście wiedział. Po tym, jak zamknięto agencję reklamową, gdzie Agata pracowała jako dyrektor kreatywny, przeszła na freelancera. Praca była, ale dochody — jak polska pogoda. Ich budżet był kruchy jak porcelana. Każda niepotrzebna złotówka — jak uderzenie młotkiem.
Marzyli o domku nad jeziorem. Ta myśl tkwiła w nich od trzech lat — drewniana chata, taras opleciony bluszczem, grill z przyjaciółmi, wieczory przy ognisku. Ale za każdym razem, gdy oszczędności zbliżały się do wymarzonej sumy, działo się coś: remont u teściowej, wizyta u dentysty, nowe tapety, sprzęt AGD… I znowu cofali się na start.
— Po prostu jestem zmęczona — cicho powiedziała Agata, podchodząc do okna. — Zmęczona byciem na drugim planie. Zmęczona tym, że oszczędzamy na wszystkim, a twoja mama żyje jak u Pana Boga za piecem.
Marek podszedł od tyłu, ale nie przytulił jej.
— Jest chora, Agatko. Potrzebuje pomocy.
— Na co niby chora? Na brak nowych butów albo wycieczki do Włoch? Sprawdziłeś kiedykolwiek, na co idą te pieniądze? Lata na wakacje, kupuje ciuchy, chodzi do restauracji, a my nawet nie byliśmy na urlopie od dziesięciu lat!
— Przestań — twardo rzekł Marek, choć znów brzmiał jak automat. — Nie chcemy tego teraz omawiać.
— Oczywiście, że nie chcesz! — Agata odwróciła się gwałtownie. — Nigdy nie chcesz rozmawiać, gdy chodzi o twoją mamę. Dla ciebie to świętość, a ja — wredna synowa, która jej życzy źle. Ale ja nie życzę jej źle! Chcę tylko sprawiedliwości! I naszego domku!
Marek zamilkł. Jego ramiona się zwiesiły, wzrok utkwił w podłodze. Agata znała ten wyraz twarzy. Nie zamierzał dyskutować. Po prostu będzie milczał, jak zwykle. Za parę godzin wyjdzie, jakby nic się nie stało.
— Dobra… — mruknął. — Idę spać.
I wyszedł, zostawiając ją samą w pustym pokoju.
Agata została przy oknie, patrząc w ciemne niebo. Gwiazdy migotały chłodno i obojętnie. Wiedziała jedno: dopóki Marek sam nie podejmie decyzji, nic się nie zmieni. Zbyt przywykł do bycia synem, by być mężem. I zbyt kochał swoją matkę, by usłyszeć żonę.
***
Poranek przyniósł nie tylko kawę i poranny jogging, ale też ciężką mgłę zmęczenia. Agata wybiegła na ulicę, mając nadzieję, że ruch oczyści jej głowę. Czasem biegała, by zapomnieć. Dziś — by zrozumieć.
Gdy wróciła, Marek już szykował się do pracy. Jego twarz była trochę złagodzona, ale nie do końca.
— Słuchaj, Agatko — zaczął, poprawiając krawat — pogadam z mamą. Obiecuję.
Agata zatrzymała się, wpatrując się w niego.
— O czym konkretnie zamierzasz z nią pogadać? Żeby mniej wydawała NASZYCH pieniędzy? Wiesz przecież, że to bez sensu. Ona umie się tłumaczyć lepiej niż polityk przed wyborami.
— Spróbuję — wciąż unikał jej wzroku. — Może tym razem naprawdę coś ważnego. Po prostu nie spytałem.
— Oczywiście. Zawsze coś ważnego. Zwłaszcza jeśli chodzi o jej zachcianki — Agata westchnęła, czując narastające zmęczenie.
— Dobra, muszę lecieć. Pogadamy wieczorem — szybko pocałował ją w czoło i wyszedł.
Agata została sama. W mieszkaniu zawisła cisza, gęsta i duszna.
***
Poznali się na imprezie u wspólnego znajomego. Wtedy wszystko było inne. Marek był czuły, pewny siebie, trochę romantyczny. Agata — pełna energii, pomysłów i wiary w miłość. Uzupełniali się jak pierogi i śmietana.
Z Heleną Stanisławową poznała się jeszcze przed ślubem. Kobieta okazała się surowa, ale bystra, z przenikliwym spojrzeniem i głosem, który potrafił przycisnąć samą intonacją.
— Mam nadzieję, że uczynisz mojego syna szczęśliwym — powiedziała wtedy, uważnie oglądając Agatę. — On u mnie wyjątkowy.
Wtedy Agata pomyślała, że to zwykła troskliwość matki. Teraz rozumia— A jednak — pomyślała Agata, patrząc na zachodzące słońce nad ich nowym domkiem — czasem warto walczyć o swoje, nawet jeśli droga do celu wiedzie przez pole minowe rodzinnych konfliktów.
