„Ty na serio?” – głos Władka zadrżał, ale nie ze zdumienia, a z wysiłku, by nie powiedzieć czegoś, czego później by żałował. Siedział na skraju kanapy, wpatrzony w opakowanie sushi, którego z Kasią nawet nie zaczęli jeść. „Naprawdę kupiłaś sobie Porsche?”
„Nie Porsche, tylko Taycan. Elektryczne. Przynajmniej nauczyłbyś się nazwy, jeśli już masz zamiar mi wypominać” – odparła Kasia, nawet nie odrywając wzroku od telefonu. W feedzie „Instagrama” jej koleżanka wrzuciła zdjęcie z konferencji w Zurychu. Wszyscy w garniturach, ale piją szampana. Jak zwykle.
W mieszkaniu unosił się zapach wasabi, irytacji i świeżo umytej łazienki – Kasia odruchowo przetarła płytki przed przyjściem Władka. Choć wiedziała, że to i tak nic nie da.
„Po prostu nie rozumiem, po co ci taki samochód?” – Władek zerwał się i zaczął chodzić po kuchni. „Nie jesteś kierowcą rajdowym. Nie jesteś miliarderką. Myślisz, że ludzie będą cię bardziej szanować, jeśli będziesz jeździć tym… kosmicznym statkiem?”
„Tak. Dokładnie. A do tego będę mogła parkować nie gdzieś na końcu świata, tylko na normalnych miejscach z ładowarką. I wyobraź sobie – nie będę stać w korkach, bo Taycan ma adaptacyjny tempomat. To nie jest o pokazówce, Władek. To o wygodzie, bezpieczeństwie i – o zgrozo! – moich pieniądzach.”
„Słyszałaś, co powiedział ojciec?” – wypalił Władek, jakby powtarzał formułkę, którą kuł całą noc.
„Tak, niestety słuch mi jeszcze służy” – Kasia w końcu odłożyła telefon. „Powiedział, że kobiecie nie wypada mieć takiego samochodu, bo to wzbudza «niezdrowe emocje w męskim towarzystwie». Cytuję, nawiasem mówiąc.”
„Po prostu się martwi. Jest starej daty.”
„Jest datowany, Władek. I ty też, jeśli teraz nie powiesz czegoś, co choć trochę przypomina wsparcie.”
Władek otworzył usta, jakby chciał coś rzec, ale zamknął je z powrotem. Jakby w środku miał telewizor z PRL-u – dźwięk jest, ale obrazu brak.
„A dlaczego nie mogłaś ze mną tego omówić? Przecież jesteśmy rodziną. Mógłbym…”
„Co? Poradzić wziąć KIA Ceed, jak twoja mama? Albo w ogóle zrezygnować i kupić ci «dziadkową» skodę kombi?”
Uśmiechnął się, ale bez radości:
„Aha, dziękuję za zaufanie.”
Kasia westchnęła i spojrzała na niego tak, jak patrzy się na krzesło z pękniętą nogą: jeszcze się trzyma, ale siadać już trochę strasznie.
„Władek, miałeś kiedyś wrażenie, że możesz robić to, co chcesz? Nie oglądając się na czyjeś opinie, oczekiwania, kaprysy?”
„Nie mam takiego poziomu dochodów jak ty, jeśli o to chodzi.”
„Nie o pieniądze, tylko o wolność wewnętrzną.”
Wzruszył ramionami, jakby te słowa wywoływały u niego alergię.
„Wiedziałaś, że moi rodzice tacy nie są. Wiedziałaś, na co się piszesz.”
„Miałam nadzieję, że przynajmniej mnie zaczną szanować. Albo ty.”
Cisza w pokoju stała się gęstsza niż wczorajszy kebs ze stacji benzynowej. Władek znów usiadł, spuścił wzrok.
„Po prostu uważają, że powinnaś być… no, bardziej kobieca.”
„Aha. I najlepiej bez prawa jazdy, bez zdania i z wieczną wdzięcznością za obrączkę?” – Kasia gorzko się uśmiechnęła. „Przepraszam, ale nie jestem dodatkiem do bigosu. Jestem samodzielną osobą, tak przy okazji.”
Odwrócił się. I wtedy, jak w teatrze absurdu, do drzwi zapukano. Zbyt stanowczo jak na kuriera. Zbyt cicho jak na sąsiadkę.
„To mama” – wyszeptał Władek, wstając. „Chciała wpaść, zobaczyć, jak żyjemy.”
„«Przypadkiem» była w okolicy? Czy teraz ma tracker na mój samochód?” – Kasia uniosła brew i poprawiła bluzkę.
„Po prostu… bądź łagodniejsza, dobrze?”
„Już jestem jak żel pod prysznic. A tobie pora przestać być gąbką.”
Drzwi się otworzyły. Anna Stanisławowa weszła z siatką z „Piotra i Pawła”, z miną osoby, która przyszła nie w gości, a na inspekcję.
„No, witajcie, gołąbeczki. Przyniosłam zdrową sałatkę, bez chemii, przyda wam się trochę witamin.” – Rzuciła okiem na Kasię, ślizgając się wzrokiem po jej szpilkach. „A ty czemu taka odświętna? Na bal idziesz?”
„Ja zawsze taka jestem. Nie stać mnie na wyglądanie jak emerytka na urlopie macierzyńskim” – spokojnie odparła Kasia.
„O kim ty w tej chwili mówisz?” – Anna Stanisławowa zmarszczyła brwi.
„O abstrakcyjny wzór, niech pani nie przyjmuje do siebie. Chyba że pasuje – to wtedy proszę bardzo.”
„Władziu, a ty jej pozwalasz tak mówić?” – odwróciła się teściowa do syna, ignorując Kasię jak drukarkę w weekend.
„On nie jest moim dozorcą. Ani tłumaczem z polskiego na rodzinny” – Kasia przeszła obok, zabierając sushi z kuchni. „Chce pani herbaty? Czy od razu przejdziemy do rozmowy o moim niegodnym samochodzie?”
„Widzę, że sama wszystko rozumiesz, brawo.” – Anna Stanisławowa uśmiechnęła się słodko. „Nam z Henrykiem taki samochód byłby potrzebniejszy. Dojazdy na działkę, do rodziny na wieś. A tobie po co – dla pokazówki?”
„Tak. I jeszcze dla zemsty. Na pani.” – Kasia powiedziała to cicho, spokojnie. Jak chirurg informujący, że wyrostek właśnie przebił się do otrzewnej.
Zapadła cisza. Nawet Władek chyba zrozumiał, że stało się coś poważnego. Kasia odłożyła sushi z powrotem.
„Przepraszam, ale nie mam już siły udawać, że to wszystko jest normalne.”
„Co – «to wszystko»?” – skrzywiła się teściowa.
„No właśnie to. Że przychodzicie panowie jak na dyżur. Że Władek milczy jak pomnik własnego dzieciństwa. Że każecie mi, jak mam żyć, wyglądać, wydawać własne pieniądze. Kończę.”
Zdj”Ale gdy Kasia zamknęła drzwi, poczuła coś, czego nie doświadczyła od dawna – lekkość, jakby cały ten ciężar, który dźwigała przez te wszystkie miesiące, nagle od niej odpadł.”
