„Więc na ślub mnie nie zaprosisz, córko? Wstydzisz się mnie?”
Ewa zakochała się w swoim koleże z klasy, Jacku, w ostatniej klasie liceum. Był zwykłym, niepozornym chłopakiem. Ale po wakacjach nagle wyrósł, rozwinął się w ramionach. Pewnego dnia na wuefie skręciła nogę. Jacek zaniósł ją na rękach do gabinetu pielęgniarki. Przytuliła się do niego, nagle uświadamiając sobie, jaki jest silny i przystojny.
Od tamtej pory już się nie rozstawali. Wiosną Ewa zorientowała się, że jest w ciąży. Po maturach wzięli ślub. Jacek nie poszedł na studia, zaczął pracować na budowie. Tuż przed Nowym Rokiem Ewa urodziła dziewczynkę, Kingę. Jacek pomagał młodej żonie – zabierał córeczkę na spacery, gdy Ewa prała, gotowała lub po prostu odsypiała. Wiosną poszedł do wojska.
A potem nowy cios – ojciec nagle odszedł od matki Ewy do innej kobiety. Matka nie wytrzymała. Zaczęła gasnąć, straciła chęć do życia. Zdiagnozowano u niej agresywną odmianę raka, po dwóch miesiącach zmarła. Ewa została z malutką Kingą sama. Teściowa czasem wpadała, wyrzucała Ewie, że zaniedbała się, w mieszkaniu bałagan, dziecko nie zadbane. Ale pomocy nie oferowała.
Starsza sąsiadka ulitowała się nad Ewą. Poprosiła ją, by sprzątała jej mieszkanie i robiła zakupy za niewielką zapłatę. Przy okazji doglądała Kingę.
Ewa przetrwała, jak umiała. W końcu Jacek wrócił z wojska. Przyszedł jednak tylko po to, by powiedzieć, że ich ślub był błędem, że dziecięca miłość minęła, że przez głupotę młodości narobili głupot. Oskarżył ją, że ciążą związała mu ręce, a on chce się kształcić dalej.
Ewa została sama z małą Kingą. I nikogo w pobliżu, komu mogłaby się poskarżyć, poprosić o pomoc, wypłakać. Wysilała się ponad siły, samotnie wychowując córkę. Kinga wyrosła na prawdziwą piękność, prymuskę. Chłopcy ustawiali się w kolejce. Ale Kinga odrzucała zaloty każdego z nich.
– Żaden się nie podoba? – pytała Ewa.
– Dlaczego? Podoba mi się Kuba. Mateusz też jest niczego sobie. Ale to tacy sami jak my z tobą. Ich rodzice żyją od pierwszego do pierwszego. Nie chcę tak. Nie chcę spędzić życia w biedzie. Jestem ładna, a uroda ma swoją cenę.
– Uroda szybko mija, córeczko. Ja też kiedyś byłam ładna, a zobacz, co się ze mną stało. Jak urodziłam ciebie, wszystko przepadło…
– Dlaczego porównujesz mnie do siebie, mamo? Nie zamierzam rodzić, przynajmniej nie teraz. Najpierw muszę dobrze wyjść za mąż, znaleźć bogatego i spełnionego męża – przerwała jej Kinga.
– Gdzie ty go znajdziesz, bogatego? W naszym małym mieście bogaczy można policzyć na palcach jednej ręki. Poza tym nie w pieniądzach szczęście. Bogaci szukają równych sobie, na takie jak ty nawet nie spojrzą – tłumaczyła Ewa.
– A ja wcale nie zamierzam tu zostać. Skończę szkołę, pojadę studiować do Warszawy. Tam są możliwości. A właśnie, mamo, potrzebuję nowej sukienki. I butów. I płaszcz zobaczyłam w sklepie, modny. Nie mogę przecież jechać w takim obdartym czymś. – Kinga wskazała na piękną suknię, na którą Ewa zbierała przez kilka miesięcy.
I wzięła dodatkową pracę. Wracała do domu wykończona. Od razu kładła się spać. Wszystkiego sobie odmawiała, tylko żeby Kinga miała wszystko, jak inni. Sąsiedzi chwalili Ewę, jaką mądrą i piękną córkę sama wychowała, bez męża. Ewa była dumna, choć nie mówiła, ile ją to kosztowało. Coraz bardziej oddalały się od siebie, przestały się rozumieć, choć mieszkały pod jednym dachem.
Po maturze Kinga wyjechała do Warszawy, zabierając matce ostatnie oszczędności. Dostała się na uniwersytet. Dzwoniła rzadko, a na telefony Ewy odpowiadała krótko, że wszystko w porządku, że nie ma czasu, że jest zajęta studiami, prosiła o pieniądze. Przez cały okres studiów nie było nawet dwóch tygodni, które Kinga spędziłaby w domu. Na ostatnim roku nagle przyjechała w środku semestru.
– Mamo, wychodzę za mąż. Ojciec Kacpra jest biznesmenem. Mają ogromny dom. Zdałam już prawo jazdy. Po ślubie Kacper kupi mi samochód… – Kinga opowiadała w podnieceniu.
Ewa cieszyła się, widząc, że córce naprawdę się powodzi.
– Cieszę się tak bardzo, córeczko. A kiedy przedstawisz mi narzeczonego? Nie mam nawet się w co ubrać na ślub. Nic nie szkodzi, poproszę Magdę z piątego piętra, żeby mi uszyła suknię. Pracuje w atelier. A kiedy ślub? Żeby zdążyć z suknią… – Ewa zaczęła się nerwowo krzątać.
Kinga spuściła wzrok, zawahała się.
– Mamo, powiedziałam rodzicom Kacpra, że mieszkasz za granicą i nie możesz przyjechać. – Kinga mówiła ostrożnie, ale widząc szeroko otwarte ze zdumienia oczy matki, podniosła głos. – Nie mogłam przecież powiedzieć, że jesteś zwykłą sprzątaczką, że jesteśmy biedne. Rodzice Kacpra by tego nie zrozumieli, o żadnym ślubie nie byłoby mowy, jak ty tego nie rozumiesz?
– Więc na ślub mnie nie zaprosisz? Wstydzisz się mnie? – Ewa spytała wprost, z bólem w głosie. – Jak to możliwe? To nieładnie. Co ja ludziom powiem?
– Mam gdzieś, co ludzie powiedzą lub pomyślą. Co powiedzieli, kiedy tatuś zostawił cię samą z dzieckiem? Czy ktokolwiek wtedy pomógł? Jeśli nie chcesz, żebym tak jak ty żyła w biedzie, harując na trzech etatach, zaakceptujesz moje warunki i nie przyjedziesz na ślub. Kim ty jesteś, a kim oni? Spójrz na siebie. Zębów brak, ubrana jak babcia ze wsi…
Słowa Kingi przeszyły Ewę bólem.
– Nie spodziewałam się tego po tobie, córko. Wszystko dla ciebie robiłam, wszystkiego sobie odmawiałam, a ty… Prędzej czy później twój narzeczony i jego rodzice dowiedzą się o twoim kłamstwie, co wtedy zrobisz?
– Nie dowiedzą się, jeśli ty nie powiesz.
Ewa popłakała, ale się zgodziła. Ból słuchać takich słów od córki, ale nie będzie jej– Dobrze, nie przyjdę na twój ślub, ale proszę, pamiętaj, że zawsze będę cię kochać – powiedziała Ewa, a w jej głosie zabrzmiała rezygnacja i cichy smutek.
