Dziś przychodzi mi do głowy pewna historia – na pozór zwyczajna, lecz w gruncie rzeczy pouczająca. Dotyczy pary po pięćdziesiątce, która niedawno obchodziła srebrne wesele. Mieli dwoje dorosłych, samodzielnych dzieci. Ich wspólne życie toczyło się spokojnie, bez fajerwerków emocji, ale też bez awantur i krzyków. Jedynym wyjątkiem był wiecznie naburmuszony mąż – Bogdan. Jego surowa twarz dodawała mu lat, choć w dowodzie widniało zaledwie 56.
Zmiany w Bogdanie nastąpiły szybko i niespodziewanie, a wszystko przez nową koleżankę z pracy. Nie była szczególnie młoda, ale i tak o dobrych 20 lat młodsza od niego. Na jego twarzy nagle zaczęły pojawiać się emocje, i to te pozytywne. Wkrótce cały dział wiedział już o romansie Bogdana i Kasi.
Z niektórymi współpracownikami zaczął nawet dzielić się swoimi radościami i troskami, wspominając mimochodem, że dziewczyna naciska na rozwód. W końcu z plotek stał się faktem. Bogdan zostawił rodzinę i wynajął mieszkanie, do którego wprowadził się z Kasią. Po latach małżeństwa pozostał w nim szacunek do byłej żony, więc cały majątek zostawił jej i dzieciom, postanawiając zaczynać od zera.
Z czasem młoda żona zapragnęła dziecka, a on również marzył o powiększeniu rodziny. Ze względu na niepłodność Kasi musieli wydać fortunę na matkę zastępczą, ale gdy ta nosiła już ich dzieci, Kasia stwierdziła, że macierzyństwo nie jest dla niej.
Historia skończyła się dla Bogdana kolejnym rozstaniem. Został sam w obcym mieszkaniu z dwójką maluchów. Za chęć odzyskania młodości i nowych emocji, które obiecywała młoda żona, zapłacił całym swoim dorobkiem i stabilnym życiem. Ona jednak tego nigdy nie doceniła.
