Goście odeszli, ale uraza została
— Mamo, co ty wygadujesz?! — Kinga cisnęła brudny talerz do zlewu tak, że zabrzęczał o brzeg. — Jak to ja jestem niewdzięczna? Za co mam ci być wdzięczna, mogę spytać?
— Za to, że całe życie się dla ciebie poświęcałam! Za to, że twojego ojca znosiłam dla dzieci! Za to, że sobie we wszystkim odmawiałam, żebyście się uczyli i przyzwoicie wyglądali! — Wanda Stanisławowa stała pośrodku kuchni, czerwona ze wzburzenia, mocno ściskając w dłoniach kuchenną ścierkę.
— Mamo, przestań! Goście dopiero co wyszli, a ty od razu na mnie się rzucasz! Co niby takiego zrobiłam? Źle przyjęłam twoje koleżanki? Nie nakryłam do stołu? Nie upiekłam tortu?
— Nie zrobiłaś! Właśnie że nie zrobiłaś! — Wanda Stanisławowa odwróciła się i zaczęła z furią zmywać filiżanki. — Siedziałaś jak obca, gdy Genowefa opowiadała o wnukach. Milczałaś, gdy Bronisława pytała, jak się ma Kuba. Nawet „dziękuję” nie powiedziałaś, gdy cię chwaliły!
Kinga potarła skronie. Głowa ją rozsadzała po trzech godzinach siedzenia przy stole w towarzystwie mamusiowych przyjaciółek. Te wieczne wypytywania, porównania, rady, jak żyć „porządnie”. Wieczne niezadowolenie ze wszystkiego i wszystkich.
— Mamo, mam trzydzieści pięć lat. Jestem dorosłą kobietą. I nie muszę się uśmiechać i kiwać co chwilę.
— Dorosła! — prychnęła matka. — Dorosła kobieta mieszka osobno, nawiasem mówiąc. A nie siedzi na karku w czterdziestce.
— Mam trzydzieści pięć, nie czterdzieści! I nie siedzę na karku! Płacę rachunki, kupuję jedzenie, sprzątam, gotuję!
— Gotujesz! — Wanda Stanisławowa odwróciła się, a w jej oczach buzowała złość. — Co ty gotujesz? Makaron z parówkami? A kto dziś ugotował żurek? Kto zrobił kotlety? Kto sprzątał cały dzień przed przyjściem gości?
Kinga opadła na krzesło. Odeszły ją siły. Te niekończące się pretensje, wyrzuty, próby udowodnienia swojej racji męczyły bardziej niż jakakolwiek praca.
— Dobrze, mamo. Jestem złą córką. Co jeszcze chciałaś usłyszeć?
— Chciałam usłyszeć „dziękuję”! — Wanda Stanisławowa uderzyła dłonią w stół. — Zwykłe „dziękuję, mamo, że przyjęłaś mnie pod swój dach, że nie wyrzuciłaś, gdy mąż odszedł”. „Dziękuję, że pomagasz z Kubą, zabierasz do lekarza, odbierasz ze szkoły”. Ale nie! Ty uważasz, że mi się to należy!
Kinga poczuła, jak do gardła podchodzi jej ściskanie. Tak, mama pomaga z synem. Tak, mieszka w jej mieszkaniu już trzeci rok, od rozwodu. Ale czy sama się nie stara odwdzięczyć? Czy nie pracuje na dwóch etatach, żeby choć trochę dokładać się do budżetu?
— Mamo, dziękuję ci każdego dnia. Może nie słowami, ale czynami. Nie proszę cię o pieniądze, sama zarabiam. Pomagam w domu.
— Pomagasz! — Matka usiadła naprzeciw córki, wciąż ściskając ścierkę. — A wiesz, co dziś powiedziała Genowefa? Że jej Marysia znalazła nowego męża. Porządny człowiek, z zabezpieczeniem. I od razu zaproponował, żeby z dziećmi się do niego wprowadziła. A ty co? Trzeci rok sama, z pracy do domu, jak pendel. Żadnego życia osobistego.
— A co to ma do rzeczy? — Kinga poderwała się. — Nie zamówię sobie faceta w sklepie! Spotkam godnego człowieka — wyjdę za mąż. Nie spotkam — będę sama.
— Sama! — Wanda Stanisławowa wstała i zaczęła chodzić po kuchni. — A ja co, nieśmiertelna jestem? Mam już siedemdziesiąt dwa lata. Ile jeszcze pociągnę? A ty zostaniesz zupełnie sama, z dzieckiem na rękach.
— Kuba nie malutki, ma już trzynaście lat.
— Trzynaście! Najtrudniejszy wiek! Potrzebuje ojca, męskiej ręki. A co widzi? Matkę, która od świtu do nocy pracuje, i babcię, która go wychowuje.
Kinga wstała od stołu. Rozmowa przybierała znajomy obrót. Za chwilę matka zacznie wyliczać wszystkie jej błędy, porażki, potknięcia. Opowie, jak trzeba było postąpić, z kim nie warto było zadawać, jaką pracę znaleźć.
— Mamo, idę do siebie. Jutro wcześnie wstawać.
— Oczywiście, idź! — krzyknęła za nią Wanda Stanisławowa. — Jak zwykle, gdy rozmowa staje się poważna! Uciekasz i chowasz się!
Kinga zatrzymała się w drzwiach. Coś w słowach matki zabolało. Może dlatego, że była w nich cząstka prawdy.
— Nie uciekam, mamo. Po prostu zmęczyły mnie te rozmowy. Ty zawsze jesteś niezadowolona. Cokolwiek zrobię, wszystko nie tak.
— Nie tak! — Wanda Stanisławowa podeszła bliżej. — A jak powinno być? Może mi wyjaśnisz? Może powiesz, dlaczego w trzydziestym piątym roku życia mieszkasz z matką? Dlaczego nie masz swojego domu, swojej rodziny? Dlaczego mój wnuk rośnie bez ojca?
— Bo tak życie potoczyło się! — wyrwało się Kindze. — Bo nie wszyscy rodzą się z srebrną łyżką w ustach! Bo trzeba było najpierw dziecko postawić na nogi, pracować, a nie za facetami biegać!
— Za facetami! — Matka aż się zachłysnęła. — Tak nazywasz próby urządzenia sobie życia?
— Mamo, dosyć! — Kinga odwróciła się i szybkim krokiem poszła do swojego pokoju. Za plecami jeszcze długo słychać było oburzony głos matki, ale słów już nie dało się rozróżnić.
Kinga zamknęła drzwi i oparła się o nie plecami. W pokoju było cicho. Kuba odrabiał lekcje przy biurku pod oknem. Usłyszawszy kroki matki, odwrócił się.
— Mamo, znowu się kłóciłaś z babcią?
— Nie kłóciłam się, synku. Tylko rozmawiałyśmy.
Kuba spojrzał na matkę sceptycznie. W swoich trzynastu latach już całkiem nieźle rozumiał relacje dorosłych.
— Słyszałem, jak krzyczała. I ty też krzyczałaś.
Kinga podeszła do syna, pogłaskała go po głowie. Ciemne włosy, takie same jak jej. Szare oczy — po ojcu. Chudy, wysoki jak na swój wiek. Mądry, spostrzegawczy. Za bardzo dojrzały jak na trzynaście lat.
— Dorośli czasem nie potrafią się dogadać. Ale— Zawsze tymi rozmowami się kończy — westchnął Kuba, odwracając się do zeszytów, a Kinga pomyślała, że może któregoś dnia znajdą sposób, by zrozumieć się nawzajem bez tych gorzkich słów.
