**Dziecięce urazy**
Kinga rozłożyła kaszę po talerzach, a na porcję syna naszkicowała dżemem śmieszną buźkę.
— Mężczyźni! Śniadanie! — zawołała, nalewając do kubków świeżo zaparzoną herbatę.
Kuba usiadł przy stole i niezadowolony spojrzał na talerz.
— Nie lubię kaszy — mruknął.
— Co to za nowość? Owsianka jest zdrowa. Jak chcesz iść na lodowisko, trzeba najpierw porządnie zjeść — wtrącił Łukasz, siadając naprzeciw syna. Nabrał łyżkę i przeżuł z przesadnym zachwytem. — Mmm… Pycha. Nasza mama to czarodziejka. Uwierz, nikt nie robi takiej owsianki jak ona.
Kuba spojrzał na ojca nieufnie, ale i on sięgnął po łyżkę. Gdy skończył, Kinga zabrała pusty talerz i przysunęła mu kubek.
— Coś się stało? — spytała męża. — Ostatnio jesteś zamyślony. Kłopoty w pracy?
— Zjadłem wszystko! Kiedy idziemy na lód? — Kuba podskoczył na krześle.
— Pobaw się chwilę. Muszę z mamą porozmawiać — Łukasz złapał wzrok syna, w którym malował się bunt. — Za niedługo. Idź.
Kinga przez moment miała wrażenie, że czyta w myślach Kuby. Chłopiec wahając się, czy rozpłakać, bo lodowisko przepadnie, czy wyjść i cierpieć w samotności, w końcie zeskoczył z krzesła i wyszedł z kuchni, dumnie nadymając policzki.
— Więc o co chodzi? — Kinga zajęła miejsce syna.
— Sam nie wiem, jak to zacząć. Sam nie rozumiem — Łukasz pokręcił kubkiem po blacie.
— Masz kochankę? Chcesz odejść? — rzuciła wprost.
— Kinga, co ty? Jak ci to przyszło do głowy? — oburzył się.
— A co mam myśleć? Skoro w pracy wszystko gra, co cię tak gnębi? — Kinga traciła cierpliwość. — Wczoraj prosiłam, żebyś wyniósł śmieci. Kiwnąłeś głową, a worki stoją do dziś. Jesteś nieobecny. Mów, tylko nie kłam.
Łukasz wpatrzył się w żonę.
— Przyszła do mnie matka — wykrztusił w końcu.
Kinga widziała, jak ciężko mu to przychodzi.
— We śnie? I co ci powiedziała zza światów, że jesteś taki roztrzęsiony? — zażartowała.
— Nie, nie we śnie. Żywa. — Łukasz odsunął kubek gwałtownie. Herbata wylała się na stół. Kinga zerwała się, chwyciła gąbkę i wytarła plamę.
— Ale ona nie żyje. Czy kłamałeś przez te wszystkie lata? — rzuciła gąbkę do zlewu.
— Nie kłamałem. Nie rozumiesz? Dla mnie umarła — irytował się jej niezrozumieniem.
— Dobrze, po kolei. Umarła, żyje… Wytłumacz. Słucham.
— Miałem dziesięć lat. Ojciec pił. Ciągle się kłócili. Była piękna, a on o nią chorobliwie zazdrosny. Czasem nawet ją bił. Zakrywała siniaki, ale ja je widziałem.
Tamtego dnia ojciec wrócił pijany. Oskarżał matkę, że przez nią pije. Z początku milczała, ale to go wkurzało jeszcze bardziej. Wszedłem do pokoju, słyszałem ich krzyki. Nagle coś ciężkiego runęło na podłogę… Zrobiło się cicho. Wyszedłem. Ojciec leżał na wznak. Z głowy sączyła mu się krew. A ona… Stała nad nim, zakrywając usta dłońmi.
Zauważyła mnie i wypchnęła. Powiedziała, że ojciec tylko się przewrócił, wezwie karetkę. Ale przyjechała policja. Zabrali ją, obiecując, że wróci, nim przyjedzie ciocia Hela, siostra ojca. Czekałem w przedpokoju…
Ciocia Hela szlochała, nazywała matkę morderczynią, mówiła, że jej miejsce w więzieniu. Kazano mi spakować rzeczy. Miałem zamieszkać u niej. Co mogłem zrobić?
Opowiadała mi o niej same złe rzeczy. Krzyczałem, że mama jest dobra, że kocha ojca, że nie miała kochanków. Nikt nie słuchał. Wujek Marek, mąż cioci Heli, kazał mi milczeć. „Niech wszyscy myślą, że rodzice zginęli w wypadku” — mówił. „W szkole będą cię gnębić, gdy się dowiedzą”.
Matka nie przyszła, nie pisała, nie dzwoniła. Przestałem czekać. Ciocia dbała o mnie, ale nie kochała. Czułem, że jestem ciężarem.
Pewnego dnia wyjąłem z jej portfela dziesięć złotych. Nie pamiętam, po co. Dostawałem grosze. Złapała mnie i uderzyła. Powiedziała, że jeśli jeszcze raz ukradnę, wyśle mnie do domu dziecka.
Czekałem, aż dorosnę i ucieknę. Nie wiem, jak nie zostałem chuliganem. Po szkole wyjechałem tutaj, na studia. Poznałem ciebie.
Tak przywykłem do kłamstwa o śmierci rodziców, że i tobie nie powiedziałem prawdy. Bałem się, że przestaniesz mnie kochać, gdy dowiesz się, że jestem synem morderczyni.
— Boże, ileś ty przeszedł… — Kinga przykryła jego dłoń swoją. — Nigdy więcej jej nie widziałeś?
— Nie. Gdy pojawiła się w pracy trzy dni temu, nie poznałem jej. Ale czułem, że to ona. Z początku nie chciałem słuchać. Wściekłość wezbrała we mnie na myśl, że mnie zostawiła, że zabiła ojca, zniszczyła mi życie.
Ale spojrzała na mnie w taki sposób… Poszliśmy do kawiarni. Kinga, boję się to przyznać, ale… cieszę się, że wróciła.
— I co powiedziała? Naprawdę zabiła twojego ojca? — Kinga wpatrywała się w męża.
Łukasz skinął głową.
— To był wypadek. Gdy ojciec zamachnął się na nią, odepchnęła go. Stracił równowagę, uderzył skronią o kant stołu…
— Trafiła do więzienia? — szepnęła.
— Tak. Miał świeże siniaki na klatce. Uznali, że to ona go pobiła, choć na niej nie było śladów. Sąsiedzi i ciocia zeznali przeciwko niej.
Mówiła, że pisała do mnie listy. Żaden nie dotarł. Pewnie ciocia je niszczyła. W jednym prosiła o spotkanie. Pokazała mi odpowiedź, w której ciocia pisała, że o niej zapomniałem, że nie chcę matki-morderczyni. Nic nie wiedziałem. Ale gdy dorosłem… nawet nie próbowałem jej szukać. Tyle lat…
— Dlaczego teraz cię odnalazła? Czemu nie przyszła po wyjściu?
— Zadałem jej to samo. Bała się”Ale teraz, gdy widzę jej łzy i słyszę, jak mówi, że każdy dzień bez mnie był dla niej cierpieniem, wiem, że największą krzywdą byłoby odtrącić ją po raz kolejny — przecież nigdy nie przestała być moją matką.”
