**Ostry zwrot**
Nigdy nie żyłam sama. Najpierw z rodzicami, potem wyszłam za mąż, a dwa lata później urodziła się nasza córka, Zosia.
Nawet kiedy mąż odszedł, zostaliśmy we dwie. A teraz? Puste mieszkanie, pustka w sercu. Chodziłam po pokojach, nie wiedząc, po co wstawać rano. Życie rozpadło się na kawałki, a przed sobą widziałam tylko samotną starość i zapomnienie.
Nie rozumiałam, co poszło nie tak. Z Jarosławem nigdy się nie kłóciliśmy na poważnie. Tylko drobiazgi. Nie ograniczałam go, pozwalałam chodzić na piwo z kolegami, dbałam o dom. W lodówce zawsze stał garnek z zupą, a na kuchence czekał obiad.
Po ciąży wróciłam do formy. Nigdy nie miałam krągłości. Biust powiększył się nieco ku uciesze męża, ale po zakończeniu karmienia wrócił do poprzedniego rozmiaru. Ale przecież nie dlatego się rozwodzą! Wszyscy mówili, że pasujemy do siebie.
Oczywiście, nie byłam ślepa. Widziałam, że Jarek się zmienił. Nie spóźniał się, ale nagle zaczął zwracać uwagę na wygląd. Wybierał krawaty do koszul, zrobił modną fryzurę.
— Dlaczego nie nosisz sukienek? — zapytał pewnego dnia.
— Noszę, na święta — zdziwiłam się. Nigdy wcześniej go to nie obchodziło.
— Jakaś taka blada jesteś. Źle się czujesz?
— Zawsze taka jestem. Czepiasz się? — zirytowałam się.
Pewnego dnia jednak pomalowałam się, nałożyłam róż na policzki i tak poszłam do pracy.
— Zmyj to, nie pasuje ci — rzucił wieczorem, gdy mnie zobaczył.
— W pracy wszystkim się podobało — odparłam urażona, ale posłusznie zmyłam makijaż.
— Myślałam, że teraz będziesz przychodzić codziennie taka piękna — powiedziała koleżanka następnego dnia.
— Mężowi się nie spodobało.
— Po prostu zrozumiał, że jak będziesz tak wyglądać każdego dnia, oszaleje z zazdrości.
Nie kłóciłam się.
Pewnego dnia zadzwoniła przyjaciółka, Magda. Umówiłyśmy się na kawę. Była piękna, wyrazista, ale od lat się przyjaźniłyśmy.
— Jak ty to robisz, że bez diet masz taką figurę? Ja muszę się ograniczać, inaczej rozlewam się jak ciasto — westchnęła.
— Nie narzekaj. Facety łamią kark, jak cię widzą — zaśmiałam się.
— Na ciebie też by patrzyli, gdybyś dała im szansę. Masz świetne nogi, szkoda chować je pod spodniami. Powinnaś nosić ołówek. I wreszcie się obetnij, przefarbuj. Myślę, że rudy by ci pasował. Ogarnij się, wyglądasz jak emerytka.
Zrozumiałam, że to nie są zwykłe uwagi.
— Magda, co cię ugryzło? Zawsze mówiłaś…
— Co tam mówiłam — przerwała mi. — Nie patrz tak. — Odwróciła wzrok. — Przepraszam. Widziałam twojego Jarka z młodą laską. Taki niewinny kwiatek, może z dwadzieścia lat. Patrzył na nią jak zaczarowany…
Zamknęłam oczy, potrząsnęłam głową.
— Przestań!
— Nie chciałam cię urazić. Ale ty od lat wyglądasz tak samo. Facet ma oczy. Od twojej nudy bolą zęby.
— To nieprawda! — Wstałam i wyszłam.
W domu długo siedziałam na brzegu wanny, wpatrzona w płytki.
— Mamo, tata przyszedł — zawołała Zosia, pukając do drzwi.
Opłukałam twarz i wyszłam. Zosia poszła do swojego pokoju, a Jarek siedział w kuchni, z rękami złożonymi jak grzeczny uczeń.
— Przepraszam, nie zdążyłam z obiadem. Byłam z Magdą — powiedziałam.
— Nie jestem głodny. Więc wiesz już wszystko.
— Co mam wiedzieć? — spytałam, choć od razu zrozumiałam. „Magda nie kłamała”.
— Kocham inną. Próbowałem walczyć, ale to silniejsze ode mnie. Ona jest o połowę młodsza, ale bez niej nie umiem żyć. Wybacz. Spakuję się i wyjdę.
Nie zatrzymywałam go. Potem zdradziła mnie Zosia. Często chodziła do ojca. Nie broniłam, dopóki nie zaczęła przynosić prezentów. Ta jego Diana obdarowywała ją bluzkami, krótkimi sukienkami, kosmetykami.
— Zobacz, co dostałam od Diany! — chwaliła się. — Ona jest super! Podoba mi się?
— Nie chodź tam i nie przyjmuj prezentów — powiedziałam stanowczo.
— Dlaczego?
— Bo zabrała ci ojca!
— No i co? Ona jest fajna, a ty… Nudna zrzęda. Słusznie, że tata od ciebie odszedł.
Potem było tylko gorzej. Zosia zaczęła używać nowych słów, farbowała włosy na zielono i różowo, malowała się mocno. Nauczyciele pisali uwagi, żeElena spojrzała w przyszłość z ulgą, bo choć wiatr historii mocno powiewał, jej dom znów stał się spokojną przystanią.
