Ostrogi zakręt
Wanda nigdy nie żyła sama. Najpierw z rodzicami, potem wyszła za mąż, a dwa lata później uradziła się ich córeczka, Zosia. Nawet gdy mąż odszedł, mieszkały razem – ona i Zosia. A teraz została zupełnie sama. Chodziła po pustym mieszkaniu i nie wiedziała, po co żyć. Życie się rozpadło, przed oczami majaczyła samotna starość i zapomnienie.
Nie rozumiała, co się stało. Z Marcinem nigdy się nie kłócili – no, może o drobiazgi. Nie ograniczała go, pozwalała spotykać się z kumplami, dbała o porządek i ciepłą zupę w garnku. Nawet po ciąży zachowała figurę – nigdy nie była puszysta, a biust, który urosł w ciąży, wrócił do normy po odstawieniu Zosi od piersi. Ale przecież nie o to chodzi w rozwodach! Wszyscy mówili, że z Marcinem to idealna para.
Oczywiście Wanda nie była ślepa – widziała, że mąż się zmienił. Nie przesiadywał po pracy, ale nagle zaczął dbać o siebie: dopasowywał krawaty, zrobił modną fryzurę.
— Dlaczego nie nosisz sukienek? — spytał kiedyś.
— No jak to? Nosiłam, na święta — odparła zdumiona. Nigdy wcześniej nie interesował się jej strojami.
— Jakaś dziś blada. Źle się czujesz?
— Zawsze taka jestem. Czepiasz się? — Wanda zaczerwieniła się ze złości.
Pewnego dnia jednak się umalowała, róż na policzkach i tak poszła do pracy.
— Zmyj to, nie pasuje ci — rzucił Marcin, gdy wrócił wieczorem.
— A w biurze chwalili — odparła urażona, ale posłusznie zmyła makijaż.
— Myślałam, że teraz będziesz przychodzić do pracy taka piękna codziennie — powiedziała koleżanka następnego dnia.
— Mężowi się nie podobało.
— Bo gdybyś tak wyglądała na co dzień, oszalałby z zazdrości — zaśmiała się koleżanka. Wanda nie odpowiedziała.
Pewnego dnia zadzwoniła przyjaciółka, Kasia, i zaprosiła ją na kawę po pracy. Kasia była piękna i pełna życia, ale to nie przeszkadzało w ich przyjaźni – znały się od liceum.
— Jak ty to robisz, że jesz, co chcesz, a i tak jesteś szczupła? Ja muszę się katować dietami, bo inaczej wyglądam jak drożdżówka — westchnęła Kasia.
— Przestań. Facety łamią kark, jak za tobą patrzą — zaśmiała się Wanda.
— Na ciebie też by patrzyli, gdybyś dała im szansę. Masz ładne nogi, grzech chować je w spodniach. Sukienka ołówkiem byłaby idealna. I włosy trzeba obciąć, przefarbować. Może na rudo? Weź się w końcu za siebie, wyglądasz jak emerytka.
Wanda wiedziała, że Kasia nie zaczyna tak bez powodu.
— Kas, co ja ci zrobiłam? Zawsze mówiłaś…
— Co tam zawsze! — przerwała Kasia. — No nie patrz tak. — Spuściła wzrok. — Wybacz. Widziałam twojego Marcina z młodą laską. Taka niewinna kwiatuszka, może dwadzieścia lat. Patrzył na nią jak zaczarowany…
Wanda zamknęła oczy i zakręciła głową.
— Przestań!
— Wan, nie chciałam cię urazić. Ale ty od lat jesteś w tym samym wizerunku, nie zmieniasz się. Facet ma oczy. Od twojej nudy aż zęby bolą.
— To nieprawda! — Wanda wstała i ruszyła do wyjścia.
W domu siedziała długo na brzegu wanny, wpatrzona w płytki.
— Mamo, tata przyszedł — zawołała Zosia, pukając do drzwi.
Wanda opłukała twarz i wyszła. Zosia poszła do swojego pokoju, a Marcin siedział w kuchni z rękami złożonymi jak wzorowy uczeń.
— Przepraszam, nie zdążyłam z obiadem. Byłam z Kasią na kawie — powiedziała przepraszająco.
— Nie jestem głodny. Więc już wiesz — rzekł Marcin.
— Co mam wiedzieć? — spytała, choć od razu zrozumiała. „Więc Kasia nie kłamała” — pomyślała.
— Kocham inną kobietę. Próbowałem walczyć, ale to silniejsze ode mnie. Wiem, że jest dwa razy młodsza, ale nie mogę bez niej żyć. Wybacz. Spakuję się i wyjdę.
Wanda nie zatrzymywała męża. Potem zdradziła ją też Zosia. Często chodziła do ojca. Wanda nie protestowała, dopóki córka nie zaczęła przynosić prezentów. Nowa kobieta Marcina obdarowywała jego córkę bluzkami, krótkimi sukienkami z brokatem, kosmetykami i resztkami perfum.
— Zobacz, co dostałam od Dominiki! — chwaliła się Zosia. — Jest super! Pasuje mi?
— Nie powinnaś tam chodzić i brać prezentów — wyrecytowała Wanda.
— Dlaczego?
— Bo ona zabrała ci ojca!
— No i co? Ona jest młoda i fajna, a ty… Nudna zrzęda. Słusznie, że tata odszedł — powiedziała Zosia ze łzami w głosie.
Sprawy potoczyły się szybko. Zosia wróciła z nowymi zwrotami, pomalowanymi na zielono i różowo pasemkami we włosach, ciężkim makijażem. Nauczyciele skarżyli się, że opuszcza lekcje i się wymądrza.
Ale łatwiej zatrzymać pociąg niż dogadać się z córką. Każdą uwagę Wanda kwitowała: „A Dominika mówi…”, „Dominika uważa…”
Wandę trzęsło na samo imię nowej żony byłego męża. Próbowała zabronić córce wizyt u ojca, ale Zosia zagroziła, że w ogóle się wyprowadzi.
— Więc jestem złą matką? Dominika lepsza? Dobrze, idź do nich. Tylko jak urodzi, wyrzucą cię za drzwi.
— Poważnie? Mogę mieszkać z tatą? — spytała zimno Zosia.
— Tak. Niech tylko zadzwoni i powie, że cię bierze.
Marcin zadzwonił następnego dnia.
— Zosia mówi, że chcesz, żeby zamieszkała ze mną — zaczął.
— Zosia mówi? Ona zmusiła mnie do tego. Nie radzę sobie. Opuszcza lekcje, ubiera się dziwnie, a to wszystko dzięki twojej Dominice.
— Są zaprzyjaźnione. A ty po prostu jesteś wściekła… Zgadzam się, by Zosia zamieszkała z nami — rzucił i się rozłączył.
Tak córka odeszła. Wanda właziła na ścianę z bezsilności i żalu. Niemal nie jadła, schudła jeszcze bardziej. Zosia dzwoniła głównie po to, by wsypać sól na ranę: „Byłam z Dominiką na koncercie…” Wandę rozpierała nienawiśćWanda uśmiechnęła się do siebie, patrząc przez okno na bawiącego się w piaskownicy Rostka, i pomyślała, że życie potrafi zaskakiwać – czasem boleśnie, czasem zabawnie, ale zawsze niespodziewanie.
