— Olu, nie trzeba tego wszystkiego. Jestem żonaty i kocham swoją żonę — powiedział swoją wyuczoną frazę.
Marcin i Kinga byli razem od dwudziestu dwóch lat. Namiętności nieco przygasły, relacje stały się stabilne i spokojne, bardziej przypominające przywiązanie. Córka studiowała na drugim roku medycyny. Poszła w ślady rodziców. Jak mogłoby być inaczej, skoro od dziecka słyszała tylko o chorobach, lekach i skargach pacjentów? Już jako mała dziewczynka uwielbiała przeglądać atlasy anatomiczne.
Marcin i Kinga zwrócili na siebie uwagę podczas praktyk w szpitalu. On pomógł jej po raz pierwszy zbadać pacjenta — młodego mężczyznę, który bezczelnie się do niej przymilał. Dwa lata później, tuż przed egzaminami państwowymi, wzięli ślub.
Po studiach zaczęli pracę w tym samym szpitalu. Kinga w kardiologii, Marcin został chirurgiem ortopedą. Tego dnia, rzadkość, skończyli zmianę o tej samej porze i wracali razem do domu.
— Wstąpimy do sklepu? W domu nie ma warzyw na sałatkę.
— Może odpuścimy? Jeden dzień bez sałatki się obejdzie. Jestem zmęczony. Operacja była trudna — odparł Marcin, prowadząc samochód przez zatłoczone ulice Warszawy.
— Można, ale jutro i tak trzeba będzie iść. Wysadź mnie przed sklepem, jedź do domu — zaproponowała Kinga.
— A potem będziesz taszczyć ciężkie torby, a ja będę się czuł winny. Chodźmy razem — machnął ręką i skręcił na parking.
Marcin pchał wózek między półkami, a Kinga wkładała do niego zakupy.
— Miałem rację — mruknął, patrząc na przepełniony wózek przy kasie.
— Ale przynajmniej na tydzień nie trzeba będzie tu wracać — Kinga posłała mu figlarne spojrzenie. — Ojej, zapomniałam chleba! — krzyknęła i ruszyła między regały.
Marcin westchnął i zaczał wykładać produkty na taśmę. Przestrzeń była ograniczona, a pudełko z makaronem spadło na kupę zakupów poprzedniej klientki.
Kobieta przed nim rzuciła mu pełne wyrzutu spojrzenie. Marcin przeprosił, podniósł makaron i niepewnie trzymał go w rękach.
Wtedy kobieta odwróciła się i wpatrywała się w niego bez mrugnięcia. Niemal jego wzrostu, z piwnymi oczami i smutno opadającymi kącikami ust. Rozjaśnione włosy z odrostami były niedbale spięte gumką. Brązowy płaszcz zwisał na jej wąskich ramionach.
Marcin uśmiechnął się przepraszająco i odwrócił, wypatrując Kingi. *Gdzie ona się podziała? Pewnie jeszcze coś dorzuci, oprócz chleba.* Spojrzał znowu na kobietę. *Dlaczego tak na mnie patrzy? Moja pacjentka? Nie pamiętam.*
— Marcin, to ty? — nagle zapytała, a w jej oczach błysnęła radość.
— Znamy się? Byłaś u mnie na konsultacji? Przepraszam, nie pamiętam… — bąknął.
— Więc jednak zostałeś lekarzem, tak jak marzyłeś? — spytała. — Jestem Ola. Olga Kowalska. — Jej oczy, przed chwilą rozbłysłe— Tak, zostałem lekarzem, ale teraz to tylko przeszłość, tak jak my — odpowiedział spokojnie, odwracając się ku żonie, która wracała właśnie z bochenkiem chleba, i zrozumiał, że prawdziwe szczęście nie polega na pościgu za dawnymi marzeniami, lecz na docenianiu tego, co już się ma.
