Powrót
“Anka! Gdzie jesteś? Anka!” – Kasia wpadła do domu, rozejrzała się po pustym pokoju i wybiegła na ganek, stukając obcasami i trzaskając drzwiami. “Gdzie się podziała?” – Z desperacji i zniecierpliwienia tupnęła nogą.
Zza rogu domu wyłoniła się niewysoka dziewczyna z plastikową miską w rękach.
“No wreszcie! Krzyczę, krzyczę…” – Kasia zbiegła z ganku do przyjaciółki.
“Prasowałam ubrania w ogrodzie. Co się stało?” – Ania postawiła miskę na ganku.
“Stało się” – Kasia błysnęła piwnymi oczami spod gęstej, czarnej grzywki.
Chciała trochę pomęczyć przyjaciółkę, nie wyjawiać od razu nowiny, ale nie wytrzymała i wygoniła jednym tchem:
“Wojtek wrócił.”
“Serio?” – W oczach Ani niedowierzanie zmieniło się w radość, potem w zamieszanie, by w końcu znówienie zamienić w podejrzliwość.
“Nie kłamię. Widziałam go na własne oczy. Matka pewnie go nie puści, też za nim tęskniła.”
“Ch”Chodźmy!” – roześmiała się Ania i pierwsza ruszyła przez podwórko, bo świat nagle wydał się jej piękniejszy niż kiedykolwiek, a serce waliło jak oszalałe na myśl o tym, że Wojtek znów jest blisko.
