**Dziennik – Wspomnienia o woźnym**
Wczesny wieczór, już ściemniało, gdy Weronika wracała do domu. Latarnie uliczne, jak zwykle, świeciły tylko niektóre, a na podwórku panowała ciemność. Przed klatką zawsze jesienią stała ogromna kałuża, a zaparkowane samochody uniemożliwiały jej obejście. Ale dziś mimo całodziennej mżawki kałuży nie było. Zniknęła.
Weronika otworzyła drzwi wejściowe i rozejrzała się. Światło z klatki padało na mokry, lśniący asfalt. „Nie przywidziało mi się. Cuda, jakich mało…”
Windę zastała na parterze, co też było niecodzienne. Zwykle wieczorami stała na górze. Drzwi rozsunęły się, zapraszając ją do środka. „Fantastyka. Nie, to na pewno cud”, pomyślała Weronika i weszła do środka. Wcisnęła przycisk i rzuciła okiem na swoje odbicie w brudnym lustrze.
Patrzyła na nią zmęczona twarz o smutnych oczach. Odwróciła wzrok i machinalnie poprawiła kosmyk włosów wymykający się spod beretu. Wtedy jednak kabina drgnęła i zatrzymała się, drzwi z chrzęstem otworzyły się, wypuszczając ją na korytarz.
— Jestem w domu — powiedziała głośno i kliknęła wyłącznikiem, rozpraszając zalegającą w mieszkaniu ciemność.
Pół roku temu zmarła jej mama. Od tamtej pory w pustym mieszkaniu czekały na Weronikę samotność, pustka i wspomnienia. Nie spieszyła się do domu, często zostawała w redakcji po godzinach. Wszyscy uciekali punktualnie o szóstej, a ona zostawała. Układała dokumenty, spisywała plany na kolejny dzień. Koledzy nie lubili jej, uważali za pedantyczną i nieustępliwą. A ona po prostu przywykła pracować dokładnie i szybko, tego samego wymagając od innych.
Wcześniej w domu czekała na nią chora mama – nie było czasu na odpoczynek czy litowanie się nad sobą. Zanim zachorowała, pracowała jako nauczycielka, wychowując córkę w surowości. Weronika przywykła robić wszystko na „piątkę”, by nie zawieść mamy, choć nie bez wewnętrznego buntu. Teraz sama stała się równie wymagająca.
Miała tylko jeden poważny związek w życiu. Ale nie doszło do ślubu, bo gdy mama zaczęła chorować, Weronika nie chciała się wyprowadzić. On nie zgadzał się mieszkać w ciasnym lokum z przyszłą teściową.
I tak w wieku trzydziestu dwóch lat została sama. Mężczyźni z redakcji byli albo żonaci, albo latali za każdą spódnicą. A poza pracą nigdzie nie bywała. Wcześniej przez mamę, teraz przez zmęczenie i obojętność wobec własnego życia. Czekał ją samotny wieczór przed telewizorem lub z książką.
W sobotę obudziła się późno, przeciągnęła i spojrzała przez okno. Podwórko pokryte było cienką warstwą śniegu, po którym biegły ciemne ślady. Znaczyło to, że nie było mrozu i śnieg pewnie szybko stopnieje. Nagle zapragnęła przejść się po tym białym całunie, zostawić własne ślady. Poszybowała do łazienki.
Czy potrzeba wiele do szczęścia? Śnieg za oknem i dwa spokojne dni wolnego. Po śniadaniu ubrała się i wyszła.
— Weronka, idziesz do sklepu? Kupiłabyś mi chleb i bułki? — usłyszała za sobą.
To sąsiadka z pierwszego piętra wychyliła się przez uchylone okno.
— Dobrze. Może coś jeszcze? — spytała Weronika.
Staruszka zastanowiła się przez chwilę.
— Nie, tylko chleb i bułki. — Okno zamknęło się.
No cóż, przynajmniej miała teraz cel. Ruszyła więc w stronę sklepu, starając się stąpać obok cudzych śladów.
Oddając zakupy sąsiadce, zapytała, gdzie podziała się kałuża przed klatką.
— Nowy woźny ją wygonił. Złota rączka, co?
— A gdzie stary? — Weronikę tak naprawdę to nie obchodziło, spytała tylko z grzeczności.
— Zmarł tydzień temu. A wchodź, opowiem ci wszystko — zaprosiła sąsiadka.
Nie miała nic lepszego do roboty, więc weszła do przytulnego mieszkania zagraconego starociami.
— Idę sobie kilka dni temu z poczty, a na ławce siedzi facet. Smutny taki, ale nie pijany. Pijaków rozpoznaję, bo mój nieboszczyk pił, niech mu ziemia lekką będzie. Ten nie wyglądał na darmozjada. Co wyjrzę przez okno, on ciągle tam siedzi. A zimno już, listopad przecież. Więc myślę, że nie ma gdzie iść.
Wyszłam do niego, pytam, czego czeka. A oczy ma takie nieszczęśliwe. Chodź, mówię, ogrzejesz się. Jeśli pracy szukasz, mówię, to u nas woźny umarł. Patrz, jakie liście nawiało. Idź, mówię, rano do zarządu, może cię zatrudnią, lepsze to niż siedzieć bez celu.
No i popatrz, jak podwórko wyczyścił. Pracowity, kulturalny, wita się. A mieszka w składziku. Widać, że naprawdę nie ma gdzie pójść. A proszę, o nim mówię, a on tuż — skinęła głową w stronę okna.
Po podwórku szedł wysoki mężczyzna, wyraźnie nie starszy, ale zarost dodawał mu lat.
Następnego dnia Weronika zobaczyła przez okno, jak nowy woźny zamiata chodnik. Szur-szur, szur-szur. Długo obserwowała monotonne ruchy miotły. Nie wyglądał na zwykłego robotnika. Ciekawość rozsadzała Weronikę. I wkrótce los zetknął ją z woźnym. Szła wyrzucić śmieci i potknęła się. Czyjaś silna dłoń uchroniła ją przed upadkiem.
— Dziękuję — powiedziała, rozpoznając w wybawcy nowego woźnego.
Spod nasuniętej na czoło wełnianej czapki, pewnie po poprzedniku, patrzyły na nią inteligentne szare oczy. Zarost dodawał mu niezdrowego wyglądu.
— Pan nowy woźny — odezwała się, przyglądając mu się uważnie.
— No, chyba tak — burknął i odszedł.
„Taki gburowaty” — pomyślała, wyrzucając śmieci.
Pewnego razu, wracając ze sklepu, Weronika natknęła się na woźnego. Wynosił jakieś pudła ze składzikaI tak wciąż trwali w tej niepewnej ciszy, pełnej obietnic, które mogą się spełnić tylko wtedy, gdy oboje zaryzykują i uwierzą, że nawet po zimie przychodzi wiosna.
