**Dziennik osobisty**
Myślała, że to tylko biedny, kulawy żebrak! Codziennie dzieliła się z nim swoim skromnym jedzeniem… Aż pewnego ranka wszystko się zmieniło.
To historia biednej dziewczyny o imieniu Zosia i kulawego żebraka, z którego wszyscy się śmiali. Zosia miała zaledwie 24 lata. Sprzedawała jedzenie w małym drewnianym straganie przy drodze w Lublinie. Jej budka była zbudowana ze starych desek i blachy, stała pod rozłożystym drzewem, gdzie ludzie często zatrzymywali się na posiłek.
Zosi nie było dużo. Jej buty były wytarte, a sukienka połatana. Mimo to zawsze się uśmiechała. Nawet gdy była zmęczona, witała ludzi z uprzejmością. „Dzień dobry, proszę pana. Dziękuję” – mówiła do każdego klienta.
Wstawała wcześnie rano, by ugotować kaszę, ziemniaki i kluski. Jej ręce pracowały szybko, ale serce biło wolno od smutku. Zosia nie miała rodziny.
Rodzice zmarli, gdy była mała. Mieszkała w małym pokoiku niedaleko straganu, bez prądu i bieżącej wody.
Była tylko ona i jej marzenia. Pewnego popołudnia, gdy Zosia sprzątała ławkę, przechodziła jej przyjaciółka, Ciocia Marysia. „Zosia – powiedziała – dlaczego ciągle się uśmiechasz, skoro masz takie samo życie jak my?”. Zosia znów się uśmiechnęła. „Bo płacz nie napełni mojego garnka”.
Ciocia Marysia roześmiała się i odeszła, ale jej słowa utkwiły Zosi w sercu. Miała rację. Nie miała nic.
Mimo to karmiła innych, nawet gdy nie mogli zapłacić. Nie wiedziała, że jej życie miało się diametralnie zmienić. Każdego wieczoru przy straganie Zosi pojawiało się coś niezwykłego.
Na skraju drogi ukazywał się kulawy żebrak. Przychodził powoli, popychając starą wózek inwalidzki. Koła skrzypiały na kamieniach.
Skrzyp, skrzyp, skrzyp. Przechodnie śmiali się lub zakrywali nosy. „Patrzcie, znów ten brudas” – powiedział jeden z chłopaków.
Nogi mężczyzny były owinięte brudnymi bandażami. Spodnie były podarte na kolanach. Jego twarz pokrywał kurz.
Miał zmęczone oczy. Niektórzy mówili, że śmierdzi. Inni, że jest niespełna rozumu.
Ale Zosia nie odwracała wzroku. W duchu nazywała go Dziadkiem Stasiem. Pewnego upalnego popołudnia Dziadek Staś zatrzymał się przy jej straganie. Zosia spojrzała na niego i rzekła cicho: „Znowu tu jesteś. Wczoraj nie przyszedłeś”.
Dziadek Staś spuścił wzrok. „Byłem za słaby” – szepnął. „Nie jadłem od dwóch dni”.
Zosia spojrzała na swój stół. Została tylko jedna miska ziemniaków z kapustą. To miało być jej jedzenie. Zawahała się. W końcu wzięła miskę i postawiła przed nim.
„Jedz” – powiedziała. Dziadek Staś spojrzał na jedzenie, potem na nią. „Znowu dajesz mi swoją ostatnią porcję?”. Zosia skinęła głową.
„Ugotuję sobie coś nowego, gdy wrócę do domu”. Jego dłonie drżały, gdy brał łyżkę. Miał wilgotne oczy.
Ale nie płakał. Skulił się i zaczął jeść wolno. Przechodnie gapili się na nich.
„Zosia, dlaczego ciągle karmisz tego żebraka?” – spytała jedna z kobiet. Zosia uśmiechnęła się. „Gdybym ja siedziała na wózku, też bym chciała, żeby ktoś mi pomógł”.
Dziadek Staś przychodził co dzień, ale nigdy nie prosił głośno o jedzenie. Nie wołał ludzi. Nie wyciągał ręki. Nie błagał.
Zawsze siedział cicho przy straganie Zosi, z głową spuszczoną i rękami na kolanach. Jego wózek wyglądał, jakby zaraz się rozpadnie – jedno koło nawet było przekrzywione.
Gdy inni go ignorowali, Zosia zawsze przynosiła mu ciepły posiłek. Czasem kaszę, czasem ziemniaki. Podawała je z szerokim uśmiechem.
Pewnego gorącego popołudnia, gdy Zosia właśnie nakarmiła dwoje uczniów, spojrzała i ponownie zobaczyła Dziadka Stasia – siedział jak zawsze w swoim miejscu. Jego nogi nadziel były owinięte starymi bandażami, a koszula miała jeszcze więcej dziur. Ale on tylko siedział tam, milcząc.
Zosia uśmiechnęła się i nałożyła gorącą kaszę na talerz. Dodała dwa kawałki mięsa i podeszła do niego. „Dziadek Staś” – powiedziała łagodnie. „Twoje jedzenie jest gotowe”.
Podniósł wzrok powoli. Miał zmęczone oczy, ale na widok Zosi zmiękły. „Zawsze o mnie pamiętasz” – rzekł. Zosia uklękła i ostrożnie postawiła jedzenie na stołeczku obok niego.
„Nawet jeśli cały świat cię zapomni, ja nie zapomnę”.
W tej chwili przed jej straganem zatrzymał się wielki czarny samochód. Drzwi otworzyły się powoli i wyszedł mężczyzna.
Miał białą koszulę i ciemne spodnie. Jego buty lśniły, jakby dopiero co je wypolerowano. Był wysoki, silny, o głębokich oczach.
Zosia szybko wstała i wytarła ręce w fartuchu. „Dzień dobry, panie”. „Dzień dobry” – odparł.
Ale nie patrzył na nią. Wzrok miał utkwiony w Dziadku Stasiu. Przez długą chwilę się nie odzywał, tylko wpatrywał się w niego.
Dziadek Staś jadł, ale Zosia zauważyła coś dziwnego – przestał przeżuwać. Mężczyzna postąpił krok do przodu i przechylił głowę, jakby próbował coś sobie przypomnieć.
Obrócił się do Zosi i powiedział: „Proszę o talerz kaszy z mięsem”. Zosia szybko podała mu jedzenie, ale on znów spojrzał na Dziadka Stasia. Tym razem jego twarz wyrażała niepewność. Wsiadł do auta bez słowa i odjechał.
Następnego ranka Zosia obudziła się wcześnie. Zamiotła przed straganem i wytrze”Następnego dnia wrócił ten sam elegancki mężczyzna, ale tym razem z uśmiechem wręczył Zosi klucze do nowego lokalu w samym centrum Warszawy, a jej łzy szczęścia były najpiękniejszym podziękowaniem za jej bezinteresowną dobroć.”
