**Dzien 15 listopada 2023**
Czy robisz to dla syna? Nie trzeba. Będę mieć nadzieję, a ty nie dasz rady mnie pokochać.
Wychodząc ze szpitala, Kinga zderzyła się w drzwiach z mężczyzną.
— Przepraszam — powiedział, zatrzymując na niej wzrok.
W następnej chwili jego spojrzenie stało się pogardliwie pobłażliwe. Odwrócił się od Kingi i, jak się zdawało, natychmiast o niej zapomniał.
Ile takich spojrzeń już złapała. Na szczupłe, długonogie dziewczyny patrzono zupełnie inaczej. Oczy mężczyzn na ich widok stawały się nie puste i obojętne, ale lepkie i chciwe. Od takiej niesprawiedliwości Kinga czuła się nie do zniesienia pokrzywdzona. Czy to jej wina, że taka się urodziła?
Kiedy była mała, wszyscy zachwycali się jej pulchnymi policzkami, krągłymi nóżkami i zaokrągloną pupą. W szkole, na wf-ie, gdy ustawiano je w szeregu, zawsze stawała jako pierwsza. Przezywali ją grubą, tłustą, Świnką Peppą z bajki, dynią. To jeszcze było znośne. Najboleśniejszych przezwisk nawet nie chciała pamiętać. Dzieci, jak wiadomo, potrafią być okrutne. Nauczyciele widzieli, jak klasa znęca się nad Kingą, ale nic z tym nie robili.
Próbowała różnych diet, ale głód był nie do zniesienia, więc rezygnowała. Kilogramy wracały szybciej, niż znikały. Była dość ładna, ale tusza psuła całe wrażenie.
Marzyła, by zostać nauczycielką, ale porzuciła ten plan — bała się, że dzieci i tak będą ją przezywać za plecami. Po szkole poszła do medycznego. Kiedy ludziom jest źle, nie obchodzi ich, jak wygląda ten, kto im pomaga, byle ulżył w cierpieniu.
W grupie nie było chłopaków, a dziewczyny były zajęte sobą, zakochiwały się, wychodziły za mąż. Kinga zawsze była sama. Na zajęciach prosiły, by siadała w pierwszym rzędzie. Chowając się za jej szerokimi plecami, unikały wzroku wykładowcy.
Z tęsknotą patrzyła na piękne sukienki w witrynach sklepów. Nigdy nie będzie mogła ich nosić. Ubierała się w luźne bluzki i szerokie spódnice, by ukryć krągłości. Uczyła się dobrze, zastrzyki robiła sprawnie i bezboleśnie. Starsze pacjentki ją za to uwielbiały.
Pewnego razu poszła z koleżankami na lodowisko. Nastolatki rzucali w jej stronę nieprzyjemne uwagi.
— Patrz, tłusta leci prosto do masarni! — śmiali się chłopcy.
Od ich rechotu za plecami Kinga miała ochotę rozpłakać się.
Mama próbowała zapoznać córkę z synami swoich przyjaciółek. Kilka razy nawet poszła na randki. Jeden chłopak, zobaczywszy ją, udawał, że na nikogo nie czeka, i demonstratywnie się odwrócił. Drugi, zanim się przedstawił, zaczął ją obmacywać. Kinga odepchnęła go, a on wpadł plecami w kałużę.
— Czego się wybrzydzasz? To ja cię wyróżniam! Kogo ty sobie wyobrażasz, taka jak ty? — wrzeszczał za nią.
Łzy dusiły Kingę. Więcej na randki nie chodziła. Lepiej już żyć samej.
W sieci na zdjęciu profilowym wstawiła Fionę z „Shreka”. Kiedy jakiś chłopak zapytał w komentarzu, jak wygląda naprawdę, Kinga odpowiedziała, że właśnie tak, tylko nie jest zielona. Potraktował to jako żart.
— Pewnie masz dosyć nachalnych adoratorów, więc odstraszasz ich takim avatarom — napisał i zaproponował spotkanie. Kinga natychmiast przerwała rozmowę.
Pewnego razu w korytarzu szpitala wpadł na nią sześcioletni chłopiec.
— Dokąd tak pędzisz? Tu leżą chorzy, nie wolno hałasować — powiedziała, łapiąc go za rękę.
— Chciałem się poślizgać na linoleum — przyznał szczerze.
— Z kim przyszedłeś?
— Z tatą, do babci. A gdzie tu jest toaleta? — spytał.
— Chodź — Kinga zaprowadziła go na koniec korytarza. — Dasz radę sam?
Chłopiec rzucił jej pobłażliwe spojrzenie. Na tego małego mężczyznę nie obraziła się. Niedługo potem rozległ się szum spłukiwanej wody, a chłopiec wrócił.
— Teraz pokaż, w której sali leży twoja babcia — rzekła.
Westchnął i powlókł się obok. Stanął przy jednych drzwiach, zrobił poważną minę i przyłożył palec do ust. Kinga obserwowała go, powstrzymując uśmiech.
— Chyba ta — wskazał na drzwi z czwórką.
— Chyba? Więc wybiegłeś i nie zapamiętałeś numeru? A może nie znasz cyfr? — wątpiła, bo to była męska sala.
— Znam! Wszystko znam! Nawet litery! Tamta, prawdziwa! — pokazał na piątkę.
— Ach ty, urwisie — Kinga udawała, że jest zła.
Chłopiec zaśmiał się beztrosko.
— Jak masz na imię?
— Tomek — zdążył odpowiedzieć, gdy drzwi piątej sali się otwarły i na progu stanął wysoki, przystojny mężczyzna.
Spojrzał na chłopca surowo.
— Tomek, co tak długo? — Wtedy zauważył Kingę.
Jednym szybkim spojrzeniem ocenił jej wygląd i momentalnie stracił zainteresowanie.
— Rozrabiał? — spytał.
Ileż takich obojętnych, pogardliwych męskich spojrzeń już widziała.
— Nie rozrabiał. Nie krzycz na niego — powiedziała z wyrzutem i odeszła.
— Chodź, pożegnaj się z babcią, czas na nas — usłyszała za sobą.
Następnego dnia Tomek z tatą znów przyszli do babci. Mężczyzna minął Kingę, nawet na nią nie spojrzawszy. Pokazała mu język za plecami. Wtedy chłopiec się odwrócił, roześmiał i uniósł kciuk w górę. Kinga uśmiechnęła się i pomachała mu.
Po ciszy poobiedniej zajrzała do piątej sali.
— Dziś pani lepiej wygląda, Ireno Stanisławo. Był wnuczek? — spytała.
— Widziała go? Prawda, że cudowny chłopiec? Tak chciałabym doczekać, by zobaczyć, kim zostanie.
— Jeszcze pani wnuki będzie niańczyła — dodała Kinga pogodnie.
— Daj Boże. Tylko serce się kraje, że bez mamy rośnie.
— Jego mama…
— Nie, nie umarła. Uciekła, zostawiła nam syna.
— Powiedziała pani „swojego”… — zdziwiła się Kinga.
— TChociaż Kinga początkowo wątpiła, czy Marcin może zobaczyć w niej coś więcej niż tylko pielęgniarkę, kiedy pewnego wieczoru wyznał, że podoba mu się jej szczery uśmiech i ciepło, które roztacza, zrozumiała, że w miłości prawdziwe piękno nie ma rozmiaru ani wagi, tylko serce.
