Wszystko się zdarza
Zofia obudziła się kilka minut przed dzwonkiem budzika. Poleżała chwilę, nastawiając się na nowy dzień — taki sam jak wczoraj, tydzień, miesiąc, rok temu. W jej życiu wszystko płynęło równo, według ustalonego porządku, bez niespodzianek.
A może jednak? Kilka lat temu ich syn wraz z mężem sprawili jej niespodziankę. Dostał się na studia i oznajmił, że chce żyć na własną rękę. Jakże się martwiła, jak przekonywała go, by został. Groził jednak, że rzuci uczelnię i pójdzie do wojska. Co było robić? Pogodzili się, nawet opłacali mu mieszkanie. Po ukończeniu studiów syn znalazł pracę i odciął się od rodzicielskiej pomocy.
Zofia ostrożnie wstała, by nie zbudzić męża, i udała się do kuchni. Wkrótce po mieszkaniu rozniósł się zapach świeżo zaparzonej kawy, prawdziwej, a nie rozpuszczalnego ersatzu.
Gdy na kuchnię wszedł mąż, pachnąc żelem pod prysznic, na stole czekała już na niego filiżanka parującej kawy i talerz z kanapkami. Omletów i owsianek nie uznawał. Zjadł w milczeniu i równie cicho wyszedł.
— Zatrzymam się dziś dłużej, mamy posiedzenie rady wydziału — rzucił już z przedpokoju.
Zofia podeszła do niego, poprawiła krawat i kołnierzyk koszuli, strzepnęła niewidzialny pyłek z ramienia, jakby nanosiła ostatni, najważniejszy pędzel na obraz. Był to swoisty rytuał, z tą różnicą, że zimą poprawiała mu szalik, a latem krawat. I zawsze strzepywała ów niewidzialny pyłek z marynarki, płaszcza lub kożucha, zależnie od pory roku.
Po jego wyjściu Zofia doprowadziła się do porządku, wypiła herbatę z cytryną i usiadła do laptopa. Pracowała w domu, tłumacząc artykuły i książki z angielskiego i francuskiego.
Praca szła jej gładko, książka wciągała. Co chwila zaglądała do słowników, dobierając właściwe znaczenia słów. Przerwał jej dzwonek telefonu.
— Zofio Stanisławo, dzień dobry. Tu Weronika Kazimierzówna z wydziału — przedstawiła się w słuchawce.
Usłyszawszy bezbarwny głos wykładowczyni z katedry męża, Zofia natychmiast wyobraziła sobie wysoką, płaską w biuście, brzydką kobietę pod pięćdziesiątkę.
— Dzień dobry. Co się stało? Z Janem Zbigniewem? — zaniepokoiła się.
— Nie, z nim jest wszystko w porządku. — Kobieta zrobiła pauzę. — Muszę z panią porozmawiać. Akurat jestem w pobliżu. Za pięć minut mogłabym wpaść. To dobry moment?
— Tak, oczywiście — odparła Zofia, zastanawiając się, co wykładowczyni robi w ich okolicy w środku dnia akademickiego.
Dokładnie pięć minut później zadzwonił dzwonek. Zofia otworzyła i wpuściła gościa.
— Herbata, kawa? — zaproponowała.
— Nie, dziękuję. Mam mało czasu. Wykład się skończył wcześniej, więc…
Przeszły do pokoju i usiadły na kanapie.
— Słucham — powiedziała Zofia.
— Nieprzyjemnie mi to mówić, ale nie mogę milczeć. Pański mąż spotyka się ze studentką, miłą dziewczyną około dwudziestki. Mieszka z matką niepełnosprawną — zaczęła Weronika.
— Oszczędź mi szczegółów.
— Dobrze. Przypadkiem usłyszałam jego rozmowę telefoniczną. W skrócie — ta studentka jest w ciąży. A pański mąż powiedział jej, że jej nie opuści, że pomoże…
Zofia milczała. Po chwili, widząc, że gospodyni nie zadaje pytań, kobieta ciągnęła dalej.
— Miewał już romanse. Z Wandą Albinówną, naszą wykładowczynią, z Niną z katedry socjologii… Przepraszam, ale nie mogłam dłużej milczeć. A teraz ta dwudziestoletnia studentka.
Pamięta pani, trzy miesiące temu miał lecieć do Niemiec na konferencję? Wcale nie leciał. Wynajął domek na działce pod miastem i spędził z nią trzy dni.
— A skąd pani o tym wie? — Zofia nie wierzyła ani słowu. Zemsta starej panny.
— Nie wierzy mi pani. Myśli pani, że stara panna zazdrości i chce zrujnować pani życie — powiedziała Weronika, jakby czytając w jej myślach. — Przyzna pani, że to nieładne. A jeśli dowie się o tym cały wydział? Jest od niej starszy o trzydzieści lat, nie na ojca, ale na dziadka by mu było. To śmieszne.
Zofia ocknęła się.
— Dziękuję, zrozumiałam. Jeśli to wszystko…
— Tak, tak, już idę — zerwała się z kanapy Weronika.
Zofia odprowadziła gościa i długo siedziała, wpatrując się w jeden punkt. Nie mogła już pracować. Zbyt długo trwał spokój w ich życiu. Czegoś takiego się spodziewała. Wykładowczynie — niech będzie, ale studentka… Jak on mógł?
Kiedyś ojciec przyprowadził do nich niezdarnego, chudego studenta w okropnych okularach. Był promotorem jego pracy dyplomowej. Długo coś omawiali w gabinecie ojca, a potem razem zjedli obiad.
— To samorodek. Talent. Zobaczycie, będzie z niego ktoś — zachwycał się ojciec.
Talent jadł, nie odrywając wzroku od talerza, jakby mówiono o kimś innym, i zerkał ukradkiem na Zofię. Ona wtedy była na trzecim roku filologii romańskiej. Nazywał się Jan. Przyjechał na studia z małego śląskiego miasteczka. Ojciec wziął go pod swoje skrzydła. Po studiach załatwił mu aspiranturę, pomógł z doktoratem. Wkrótce Jan stał się niemal członkiem rodziny.
Pewnego dnia, gdy Zofia już pracowała jako tłumaczka, przyszedł do nich.
— A Adam Bronisławowicz wyjechał na sympozjum do Krakowa. Będzie go cały tydzień. Dziwne, że pan o tym nie wiedział — zdziwiła się.
— Nie do niego przyszedłem, ale do pani — zaczerwienił się Jan i poprawił okulary.
— Doprawdy? I czym mogę pomóc? Coś przetłumaczyć? — Zofia otwarcie się z niego naśmiewała.
— Chciałem zaprosić panią na wystawę. Monet, Malczewski…
Sama chciała pójść, ale nie z kim — nikt z jej znajomych nie interesował się malarstwem. I Zofia się zgodziła.
Okazał się niezwykle interesujący. Jan nie tylko trafnie komentował obrazy, ale i opowiadał mnóstwo ciekawych rzeczy, już po wyjściu, gdy szli pieszo do domu. SłuchałaWtedy Zofia zrozumiała, że życie – jak jej dawny ogród – zawsze znajdzie sposób, by na nowo zakwitnąć w najmniej spodziewanych miejscach.
