Wszystko będzie dobrze, synku…
Henio, synku, to mama – cichy głos zabrzmiał w słuchawce.
Henryka zawsze irytowało, że matka zaczyna rozmowę od słów „to mama”. Jakby nie rozpoznawał jej głosu. Tyle razy tłumaczył, że na ekranie wyświetla się nazwa dzwoniącego, więc wie, że to ona.
Miała stary telefon z przyciskami. Kupił jej nowoczesny, ale odmówiła.
– Za stara jestem na takie nowości. Podaruj go… Weronice. Jej córka takich prezentów nie robi. Będzie szczęśliwa.
Weronika ucieszyła się, szybko opanowała obsługę. Henryk nie bez powodu dał jej telefon – gdyby coś się stało, miała natychmiast do niego zadzwonić. Wpisał swój numer do książki adresowej.
– Mamo, wiem, że to ty – uśmiechnął się. – Wszystko w porządku?
– Synku, jestem w szpitalu.
Dreszcz przebiegł mu po plecach.
– Co się stało? Serce? Ciśnienie? – pytał gorączkowo.
– Jutro mają mnie operować. Przepuklina się zaogniła. Już nie mogę znieść bólu.
– Czemu nie zadzwoniłaś wcześniej? Przyjadę jutro, zabiorę cię do miasta. Tam lepsze szpitale, lepsi chirurdzy. Mamo, błagam, odwołaj operację!
– Synku, nie martw się. Pamiętasz doktora Stanisława? To świetny specjalista…
– Mamo, posłuchaj, przyjadę rano – przerwał. – Do tego czasu odwołaj zabieg! – Krzyczał, bo głos matki stawał się coraz cichszy.
– Nie martw się. Wszystko będzie dobrze, synku. Kocham cię… – W słuchawce rozległy się krótkie sygnały.
Henryk spojrzał na ekran. Ciemne tło, świecące cyfry – dziesięć minut po północy.
Ostatnie słowa matki brzmiały dziwnie, jakby dochodziły z oddali. Nigdy nie dzwoniła tak późno. Coś było nie tak. Próbował oddzwonić – bez skutku. Dzwonił raz za razem – cisza.
Wstał od komputera, spojrzał przez okno. Drugi dzień padał deszcz ze śniegiem. Zwykle do wsi jechało się pięć godzin, teraz będzie sześć. Musiał wyjechać natychmiast.
Wyszedł z mieszkania, ale wrócił po ładowarkę. „Jeśli zapomnisz czegoś i zawrócisz, spójrz w lustro” – przypomniały mu się słowa matki. Jego odbicie było zmęczone, pełne niepokoju. „Mówiła, że wszystko będzie dobrze, a nigdy mnie nie okłamała” – pomyślał i ruszył.
W samochodzie zastanawiał się, czy zadzwonić do Weroniki. Ale wioska spała. Dlaczego ona nie zadzwoniła? Przecież miał być powiadomiony. Nerwy wróciły.
Ile razy namawiał matkę, by zamieszkała z nim? Miał duże mieszkanie. Ale odmawiała: „Synku, jesteś młody, będę ci przeszkadzać. Tu mi dobrze.”
Och, mamo… Dlaczego nie zadzwoniłaś wcześniej? Zawsze bała się być ciężarem.
Dopiero teraz zdał sobie sprawę, co go zaniepokoiło. Jej głos był jakiś… inny. Stłumiony. I te ostatnie słowa ledwo usłyszał. Pewnie myślała, że go obudziła.
Przepuklina dokuczała jej od lat. Ale zawsze było coś ważniejszego – ogród, zbiory, chora Weronika. A on? Miał samochód, ale zawsze brakowało czasu.
Pamiętał ją jako czułą, ale potrafiła być surowa. Kiedyś wrócił nad ranem, pocałunkami rozmarzony. Spojrzała na niego zimno:
– Po co się śpieszysz? A jak przyjdzie czas na małżeństwo? Będziesz wył jak wilk. Idź spać.
Nazajutrz go ignorowała. To było gorsze niż krzyk. Później wyznała:
– Zakochałam się w twoim wieku. A gdy zaszłam w ciążę, ukochany uciekł. Twój ojciec wziął na siebie winę. Ożenił się ze mną. Poroniłam przy kopaniu ziemniaków. A ty urodziłeś się osiem lat później…
Droga była pusta, monotonna. Kilka razy omal nie wypadł z trasy. Włączył radio, śpiewał na cały regulator.
Szpital, stary, ceglany. Świeciły się tylko dwa okna. Trzech lekarzy: internista, chirurg i asystent.
– Chcę widzieć się z matką. Jadwiga Kowalska. Operacja dzisiaj.
Pielęgniarka popatrzyła na niego dziwnie.
– Poczekaj tu.
Po chwili wszedł lekarz. Henryk go rozpoznał – doktor Stanisław.
– Sprawa wygląda tak… – zaczął bez wstępu. – Pani Jadwiga Kowalska zmarła wczoraj.
– Jak? Operacja była na dziś! Dzwoniła do mnie…
– Operowano ją wczoraj rano. Zmarła wieczorem.
– Niemożliwe! Dzwoniła o północy! – Henryk sprawdził telefon. Brak połączeń.
– To nierealne – lekarz skinął na pielęgniarkę. – Przynieś rzeczy pani Kowalskiej.
Zadzwonił telefon. Weronika. Nie chciał rozmawiać.
– Mogę ją zobaczyć?
– Leży w kostnicy. Lepiej zamów trumnę. Pogrzeb w wiosce?
Henryk wyszedł. Niebo szare, ale deszcz ustał. Jechał, próbując zrozumieć, jak matka mogła dzwonić. To niemożliwe. A jednak…
Weronika wybiegła na jego widok, płacząc.
– Henryku, wybacz! Namawiałam, żeby wezwała karetkę. Nie chciała. Tak się męczyła… Odwiózł ją Janek. Mówił, że jęczała całą drogę.
– Dlaczego nie zadzwoniłaś?
– Zabroniła. Bałam się ci powiedzieć…
– Ona do mnie dzwoniła. Ze szpitala.
– Jak? Janek mówił, że zapomniała telefonu w domu.
Henryk otworzył szufladę. Telefon leżał tam, nienaruszony. Żadnych połączeń.
– Zadzwoniła z tamtego świata – szepnęła Weronika.
Zrozumiał wtedy, dlaczego głos był taki dziwny. Przepraszający. Pożegnała się. „Kocham cię” – ostatnie słowa.
Płakał. Weronika klepała go po plecach.
– Idź. Chcę być sam.
Nocą śniła mu się matka. „Wszystko dobrze, synku. Cieszę się, że przyjechałeś.”
Obudził się z krzykiem. Nie mógł zasnąć. Winił siebie.
Rano pojechał do szpitala. Matka leżała w trumnie spokojna.
– Jak żywa – szlochała Weronika.
Wieśniacy przyszli się pożegnać. Na cmentarz pojechało kilku mężczyzn. Kobiety zostały, by przygotować stypę.
Przy stole wspominali, jaka była pomocna. Henryk nawet nie wiedział. Skromna była.
WeronPrzez następne lata, ilekroć telefon dzwonił późną nocą, Henryk sięgał po niego z nadzieją, że znowu usłyszy jej głos, choć wiedział, że to tylko wiatr szeleścił gałęziami o szyby.
