“Zawołajcie Ludmiłę, proszę…”
Od rana towarzyszyło Halinie dziwne przeczucie, że coś się wydarzy. Ale przecież wszystko, co miało się stać, już się stało. Była miłość, rodzina, a teraz została sama. Mąż, z którym przeżyła trzydzieści sześć lat, odszedł dwa lata temu. Syn założył własną rodzinę, miał dwoje dzieci — wszyscy żyli zdrowo. Więc może to tylko przeczucie święta? Jutro przecież Dzień Kobiet.
I nagle przypomniał jej się mąż. Nikt już nie przyniesie mimoz czy tulipanów. Ale zaraz, co za myśl? Przecież Synek na pewno wpadnie i ją odwiedzi.
Kiedyś mieli działkę. Niewielki domek na paru hektarach, kupiony po kryzysach minionych lat. Dopóki pracowała, przyjeżdżała tam tylko na urlop i w weekendy. Gdy poszła na emeryturę, spędzała tam niemal całe lato, wracając do miasta tylko po zakupy i żeby się wykąpać.
Tamtego roku lato było suche i upalne. Każdego dnia musiała podlewać grządki. Mąż, jak zawsze, przyjechał w piątek po pracy. Halina od razu zauważyła jego bladość.
“Wszystko w porządku, tylko duszno” — machnął ręką na jej pytanie.
“Odpocznij, ja skończę. Usiądź w cieniu” — powiedziała.
Usiadł, oparł się plecami o nagrzaną słońcem ścianę domu, patrząc, jak podlewa ogródek wężem. Gdy skończyła i podeszła do niego, od razu zrozumiała, że coś jest nie tak. Wydawał się drzemać. Ale kiedy dotknęła jego ramienia, przewrócił się na bok. Zasnął na ławce i już się nie obudził.
Jesienią sprzedała działkę. Nie mogła tam wracać. Wciąż widziała go, jak siedzi na tej ławce. Syn ją zrozumiał.
“Od dawna powinnaś się jej pozbyć. Po co się męczyć, skoro wszystko można kupić w sklepie?”
On sam jeździł z rodziną nad morze. Pieniądze z działki Halina oddała synowi. Miał dwójkę dzieci — jemu były potrzebniejsze. A jej emerytura wystarczała. Chciała wrócić do pracy, ale syn odwiódł ją.
“Zarobisz grosze, a nerwów stracisz za trzy złote” — powiedział.
Tak zawsze mawiał jej mąż.
“Żeby dziś uczyć w szkole, trzeba mieć nerwy ze stali. Jeśli tęsknisz za lekcjami, zajmij się wnukami. Masz mnie — pomogę, jeśli coś będzie trzeba.”
I tak żyła sama. Oczywiście, brakowało męskiej ręki. Ale syn zawsze zorganizował fachowca, gdy coś się zepsuło.
W ostatnich latach z mężem żyli w zgodzie. Ale za młodu bywało różnie. Kłócili się tak, że niemal doszło do rozwodu. Mąż wydawał się ostrożny w swoich “wyjściach”, ale kobiety zawsze wyczuwają takie rzeczy. Pewnego dnia straciła cierpliwość — powiedziała mu wszystko i wskazała drzwi. Jeszcze by jakąś chorobę przyniósł.
MMąż spakował walizkę, usiadł na kanapie, gdy nagle wrócił z szkoły trzynastoletni wówczas Synek, zobaczył ojca z bagażem i bez słowa wszedł do swojego pokoju, trzasnąwszy drzwiami, a gdy mąż zapytał go, czy będzie go nienawidzić, Synek odpowiedział krótko: “Będę”.
