A po co się obejrzał? Poszedłby sobie dalej…
Gdy podejmujemy decyzję, przekonujemy siebie, że postępujemy słusznie, szukamy usprawiedliwień. Na początku dręczą nas wątpliwości, boimy się, że los odda nam pięknym za nadobne. Ale gdy nic się nie dzieje, uspokajamy się, utwierdzamy w przekonaniu, że zrobiliśmy dobrze, i żyjemy dalej, starając się nie wracać do tego myślami.
Aż pewnego dnia ten “boomerang” wraca. Albo przychodzi spóźnione poczucie winy…
Poznali się na początku lat dwutysięcznych. Władysław podszedł do przystanku i czekał na autobus. Nieopodal stała dziewczyna – zwykła, jakich wiele. Ale serce nagle mocno uderzyło go w klatkę piersiową. „Zaraz przyjedzie autobus, ona wsiądzie i już jej nigdy nie zobaczę”. Obejrzał się. Jakiś autobus rzeczywiście stał na światłach. Serce zabiło jeszcze mocniej, jakby go poganiało. Więc podszedł do niej.
– Hej. Na który autobus czekasz?
Dziewczyna spojrzała na niego, próbując przypomnieć sobie, czy go zna, a on patrzył w jej oczy i wiedział już, że nigdy ich nie zapomni i nigdy nie zaśnie spokojnie.
– Jestem Władysław. Nie czekasz na dwieście czwarty?
– Nie – w końcu się uśmiechnęła. – Na trzydziesty.
Włodek z ulgą odetchnął. Nie widział nadjeżdżającego autobusu, więc jeszcze mieli czas.
– Mieszkasz na Wschodniej? – znów zapytał.
– Nie, jadę do babci.
– Spieszysz się? – zapytał, już niemal rezygnując.
– Nie bardzo, a co? – Dziewczyna patrzyła na niego z ciekawością.
Włodek usłyszał swój własny, nagle rozradowany głos:
– Może pójdziemy pieszo do następnego przystanku?
Dziewczyna zawahała się przez chwilę, potem się uśmiechnęła i skinęła głową.
Serce waliło mu jak oszalałe. Szli razem do następnego przystanku, potem jeszcze dalej… Tak doszli do osiedla, gdzie mieszkała babcia Bożenki, nie czując zmęczenia i nie zauważając upływającego czasu.
Gdy Bożena zatrzymała się przed domem babci, oboje już wiele o sobie wiedzieli, jakby znali się od lat. Przed rozstaniem wymienili się adresami i numerami telefonów. Żadne z nich nie miało wątpliwości – spotkali swoją drugą połówkę.
Cały rok żyli od spotkania do spotkania, aż wzięli ślub. Najpierw mieszkali u babci Bożeny, a gdy skończyli studia, dostali dyplomy i zaczęli pracować, wzięli kredyt hipoteczny i kupili mieszkanie. Od razu dwupokojowe – z myślą o przyszłości.
Gdy Bożena powiedziała, że będzie dziecko, serce Włodka znów mocno uderzyło w klatkę, jak w dniu, kiedy się poznali, jakby mówiło: „No, rusz się, tato!”. I Włodek rozpłynął się w szczęśliwym uśmiechu. Zostanie ojcem! Nieoczekiwanie, niesamowicie, odpowiedzialnie.
Życie zmieniło się diametralnie i nabrało tempa. Teraz tylko planowali i dyskutowali, jakie będzie ich dziecko, jak ma na imię, gdzie postawić łóżeczko, jaki wózek wybrać… Włodek nawet zatrzymywał mamy z wózkami na ulicy i wypytywał o opinie. One chętnie doradzały, od żywienia po ząbkowanie.
Znajomi, którzy już mieli dzieci, na wyścigi oferowali ubranka i pieluszki, z których ich pociechy już wyrosły.
Młodzi nie mogli się doczekać, aż zobaczą swoje pierwsze dziecko. Wreszcie przyszedł na świat śliczny, niebieskooki chłopczyk. Gdy Bożena wróciła ze szpitala, w pokoju stała nowa kołyska z miękkimi bokami. W szafie leżały równo ułożone śpioszki, czapeczki, body i kilka paczek pieluch. W przedpokoju czekał nowoczesny wózek, gotowy na długie spacery z maluchem…
Wreszcie nadszedł dzień, gdy Włodek, pełen miłości i nadziei, wniósł do mieszkania mały zawiniak. Dom ożył od krzyku dziecka, zamieszania i zachwytów rodziny.
Gdy na pierwszej wizycie w przychodni Bożena zobaczyła napiętą twarz pediatry, zapytała drżącym głosem:
– Coś nie tak?
Lekarka nie odpowiedziała, zleciła dodatkowe badania. A potem padła straszna diagnoza. Bożena płakała, a Włodek zaciskał szczękę i próbował ją uspokoić. Nie od razu uwierzyli, mieli nadzieję, że lekarze się pomylili. Jak to możliwe? Przecież są młodzi, zdrowi!
– Ciężki, przedłużający się poród, uraz… – wyjaśnił zmęczony lekarz.
Zaczęły się dni rozpaczy i akceptowania nowej rzeczywistości. Matka Włodka zaproponowała, by oddać chłopca do szpitala lub domu opieki. „Mogą mieć jeszcze zdrowe dzieci, po co się obciążać na całe życie?”.
Włodek nie mógł spojrzeć w załzawione oczy Bożeny, ale stanowczo powiedział, że Wojtka nigdzie nie oddadzą.
Chłopiec rósł, rozpoznawał ich, uśmiechał się i wyglądał na zupełnie normalne dziecko. Mieli nadzieję, że lekarze się pomylili, że nie jest tak źle. Dopiero gdy Wojtek powinien zacząć chodzić, okazało się, że nie stoi pewnie na słabych nóżkach.
Żaden lekarz nie dawał gwarancji, że kiedykolwiek będzie chodził. Wózek i wózek inwalidzki – oto jego przyszłość. „Cieszcie się, że mózg nie został uszkodzony”.
Zaczęła się walka o rozwój dziecka: masaże, ćwiczenia, rehabilitacja… Bożena nie wróciła do pracy po urlopie macierzyńskim, zajmowała się Wojtkiem. Wszystkie pieniądze zarobione przez Włodka szły na leczenie syna i spłatę kredytu. Rodzice pomagali, jak mogli.
Pewnego dnia w weekend Bożena poprosiła Włodka, by zabrał Wojtka na spacer do parku, a ona posprząta. On odmówił.
– Bożenka, ja posprzątam, a ty idź z Wojtkiem. Rozumiesz, wszystkie dzieci biegają, chodzą za rękę z mamami, bawią się. Ludzie patrzą na Wojtka w wózku. On jest już za duży. Nie mogę tego ciągle widzieć.
To był pierwszy dzwonek. Potem było ich więcej.
Kiedyś Bożena zaproponowała sprzedaż mieszkania i kupno domu.
– Urządzimy podjazdy, żeby Wojtek mógł sam wychodzić. Będzie miał ogród. To będzie lepsze dla wszystkich, zwłaszcza dla niego. On już wszystko rozumie, wstydzi się, przeżywa.
– Tak, to dobry pomysł – ost”W dzisiejszym dniu, stojąc w pustym mieszkaniu z psem u nóg, Włodek po raz pierwszy zrozumiał, że prawdziwe życie nie uciekło mu między palcami – to on sam od niego uciekł, a teraz zostały mu tylko wspomnienia i cichy szelest przekręcanych kartek w kalendarzu.”
