Moja krew
Agnieszka uwielbiała swojego syna, była z niego niezmiernie dumna. Czasem sama się dziwiła, że ten przystojny mężczyzna po dwudziestce to jej własne dziecko. Jak szybko ten czas minął – jeszcze niedawno był małym chłopcem, a teraz dorosły, z dziewczyną, pewnie niedługo się ożeni, założy własną rodzinę… Myślała, że jest na to gotowa, że zaakceptuje każdy jego wybór, byle tylko był szczęśliwy.
I jak bardzo jest do niej podobny…
* * *
Wyszła za mąż jeszcze na studiach, z wielkiej miłości. Mama odradzała.
– Po co się tak śpieszycie? Będziecie żyć za stypendium? Nie możecie poczekać choć roku? Najpierw skończcie studia. A co, jeśli dzieci? Agnieszko, zastanów się, miłość nie ucieknie. A twój Krzysiek to jeszcze taki niesforny chłopak…
Agnieszka nie słuchała i denerwowała się na matkę. Jak ona może nie rozumieć, że bez ukochanego nie da się żyć? Oczywiście postawiła na swoim – wzięli ślub. Koleżanka z pracy mamy zaoferowała im małe mieszkanie po swojej zmarłej rok wcześniej matce. Nie brała pieniędzy, wystarczyło, że pokrywali rachunki. Jakie studenci mają pieniądze?
Mieszkanie było stare, latami nie remontowane. Ale prawie za darmo. Agnieszka uważała to za szczęście. Wymyła podłogi, powiesiła czyste firanki od mamy, przykryła zniszczoną kanapę swoim kocem. Dało się mieszkać.
Tylko rozczarowanie małżeństwem i mężem przyszło zbyt szybko. I jak trudno było przyznać, że mama, jak zwykle, miała rację. Po trzech miesiącach Agnieszka zastanawiała się, jak mogła się tak pomylić w swoim Krzysiu? Czy była ślepa?
Pieniądze w jego rękach nie zagrzewały miejsca. Od razu wydawał je na ubrania czy nowe buty. Wracał z kolegami późno, a rano nie mógł wstać na zajęcia. Nie obchodziło go, co będą jeść? Skąd wezmą na zakupy?
Agnieszka znosiła to, nie mówiąc mamie nic. Ale ta i tak czuła i widziała. Próbowała pomóc córce, dawała pieniądze, przynosiła jedzenie.
Ostatnio Krzyś coraz częściej zapraszał do siebie przyjaciół. W końcu miał własne mieszkanie! Wiecznie głodni studenci opróżniali lodówkę, zjadali wszystko, co przyniosła mama.
Pewnego ranka Krzyś otworzył lodówkę i zdziwił się, że jest pusta.
– Gdzie wszystko?
– Twoi koledzy wczoraj zjedli, nie pamiętasz? – odpowiedziała cierpko Agnieszka.
– Nawet placki ziemniaczane? – doprecyzował mąż.
Tego przecież raczej nie pochłonęli pod wódkę.
– I placki, i pierogi, i makaron, nawet ketchup i cytryna. Wszystko. – Agnieszka rozłożyła ręce.
Mąż zamknął lodówkę. Zjadł śniadanie – herbatę z zeschniętą kromką chleba, która przypadkiem została w chlebaku.
Agnieszka nie wytrzymała i wygarnęła mu wszystko, co myślała. Jeśli już nie dba o nią, swoją żonę, która ciągle zmywa góry naczyń i myje podłogi, to niech chociaż szanuje mamę. Ona im kupuje jedzenie, gotuje, a on karmi tym kolegów. Czy choć jeden z nich dał grosza? Przyniósł bochenek chleba? Większość ma przecież wsparcie od rodziców – pieniądze, ziemniaki, przetwory…
Mąż przepraszał, obiecywał, że to się nie powtórzy. Ale mijał tydzień, nadchodził piątek, i znowu zjawiali się koledzy Krzysia, opróżniając lodówkę jak stado żarłocznej szarańczy.
– Mam dość, koniec z tym, nie mogę więcej – powiedziała Agnieszka, zdając sobie sprawę, że stawia krzyżyk na swoim małżeństwie.
Koledzy przestali przychodzić. Ale teraz Krzysztof gdzieś znikał razem z nimi. A w końcu coraz częściej nie wracał na noc. Po kolejnej kłótni, gdy usłyszała, że jest nudna i męczy go ciągłym narzekaniem, spakowała rzeczy i wróciła do mamy.
– Jak to się stało? Gdzie podziała się miłość? – płakała na ramieniu mamy.
– Po prostu pospieszyliście, twój Krzyś jeszcze nie wyhasał się – mówiła mama, głaszcząc córkę.
Po powrocie do domu Agnieszka dowiedziała się, że jest w ciąży. W wirze kłótni i stresu zapominała o tabletkach antykoncepcyjnych. Mama namawiała ją na aborcję, póki czas. Mówiła, że samotne wychowanie dziecka to ogromny wysiłek.
Ale Agnieszka znów jej nie posłuchała. Mężowi nie powiedziała. Rozwód był szybki. Adam urodził się już po studiach. Długo się wahała, ale w końcu, pod naciskiem mamy, zrobiła test na ojcostwo i wniosła o alimenty. Krzysztof się nie sprzeciwił, płacił, choć nigdy nie widział syna i nie interesował się nim.
A Agnieszka kochała Adasia ponad życie, poświęcała mu całą siebie, całą niewyrażoną miłość. O innych mężczyznach nie chciała nawet słyszeć. Własny ojciec nie chciał znać syna – czy obcy pokochałby go lepiej? Mama pomagała, ale coraz częściej kłóciły się o niechęć Agnieszki do urządzenia sobie życia. Było im ciasno we trójkę.
Niespodziewanie trafił się szczęśliwy zbieg okoliczności. Przed śmiercią matka Krzysia przepisała mieszkanie na Agnieszkę i wnuka. Może sumienie ją gryzło za syna. Agnieszka chciała odmówić, ale Krzysztof sam nalegał, by się tam przeprowadziła. Powiedział, że i tak wyjeżdża, nie wie, kiedy wróci.
Agnieszka wyprowadziła się od mamy i kłótnie ustały.
Jeszcze taka młoda, a już ma dorosłego syna, który skończył studia, pracuje. Dziś młodzi szybciej idą w świat, ale Adaś nie spieszy się, nie ma ochoty wyprowadzać…
* * *
Tak się zamyśliła, pogrążona we wspomnieniach, że nie usłyszała, gdy syn wrócił z pracy.
– Mamo, jestem – zawołał głębokim głosem z przedpokoju.
Wstała szybko, zaczęła nakrywać do stołu, postawiła czajnik.
Potem siedziała, opierając głowę na dłoni, i patrzyła na niego.
– Mamo, muszę ci coś powiedzieć – przerwał jej rozmyślania Adaś, odsuwając pusty talerz.
– Coś się stało? – spytała, prostując się.
– Nie… to znaczy tak. Żenię się.
– Czemu mnie straszysz? Już myślałam, że coś złego. Cieszę się, synAle gdy zobaczyła, jak jej syn rozpromieniony opowiada o miłości do tej nowej dziewczyny, zrozumiała, że jedyne, co może zrobić, to przyjąć jego wybór i cieszyć się jego szczęściem, nawet jeśli jej serce jeszcze drży na myśl o tym, jak szybko dorosł.
