Samotność w małżeństwie. Mąż odszedł do innej.
Z Janem żyliśmy razem 20 lat. Bywało różnie – i dobrze, i źle. Ale nigdy nie żałowałam ani jednego dnia spędzonego z nim.
Zawsze starałam się być dobrą żoną, we wszystkim mu dogadzać i nie sprzeciwiać się.
Jak inaczej? Kobieta powinna być mądra. Bo inaczej szybko można zostać samą, a przecież tyle rozwiedzionych kobiet kręci się wokół niego. Kilka razy wybaczyłam mu zdrady. Pewnego dnia Janek nawet chciał odejść od rodziny. Ale powiedziałam mu wprost – bez niego nie przetrwam. Przestraszył się i został.
Mój mąż lubił wypić, ale kto nie lubi? Przynajmniej pracował i choć trochę, ale zarabiał. Nam wystarczało. Ja też harowałam na dwóch etatach. Tak toczyło się nasze życie.
Gdy urodziła się córka i byłam na macierzyńskim, mąż zaczął się gorzej zachowywać. Wyrzucał mi każdy dodatkowy wydatek, kazał oszczędzać. Ale później wróciłam do pracy i mogłam sama kupować wszystko – sobie i córce.
Pewnego razu wrócił nad ranem, niezupełnie trzeźwy. Gdy spytałam, gdzie był, wpadł w szał i zamachnął się na mnie. Milczałam, bo żona powinna rozumieć, że mężczyzna czasem musi odpocząć nawet od rodziny.
A potem nie ograniczał się już tylko do zamachnięcia. Chodziłam w ciemnych okularach, zasłaniając siniaki, ale wszystkim mówiłam, że uderzyłam się w drzwi szafy.
I wydarzyło się to znów. I jeszcze raz. W końcu stało się to rutyną. Lekarze, którzy nastawiali mi złamany nos i żebra, mówili, że powinnam zgłosić to na policję. Ale nie mogłam. W końcu Janek był moim ukochanym człowiekiem.
Poza tym, gdybym to zrobiła, obraziłby się i odszedł.
A przecież mieliśmy dziecko, które potrzebowało ojca.
Choć prawda była taka, że mało interesował się córką. Marzył o synu. Ale drugie dziecko nam się nie udało, choć bardzo tego chciałam.
Gdy córka podrosła, zaczęła domagać się rozwodu. Tak, wiem – rzadkość, bo dzieci zwykle kochają rodziców bez względu na wszystko. Ale Kasia bała się ojca, bo i ona dostawała od niego w kość. Janek był dla nas autorytetem, słuchałyśmy go, choć nie zawsze udawało się uniknąć kary.
Mijały lata, przekroczyłam czterdziestkę. Kasia wyprowadziła się do swojego chłopaka.
Mąż też się uspokoił, prawie ze mną nie rozmawiał, nie zwracał uwagi. Przywykłam do tego, kochałam go w milczeniu, nie patrzyłam na innych mężczyzn. Robiłam wszystko, by był zadowolony.
Pewnego dnia wrócił wcześniej z pracy, jakiś dziwny i zamyślony. Chodził po mieszkaniu w milczeniu, jakby chciał coś powiedzieć, ale nie miał odwagi.
— Janek, coś się stało? — postanowiłam pierwsza przerwać ciszę.
Zawahał się.
— Tak, mam dość. Odejdę!
Ziemia zatrzęsła mi się pod nogami. Złapałam się za oparcie krzesła.
— Jak to? Dokąd? A ja? A nasza rodzina?
— Jaka rodzina? — wrzasnął. — Spójrz na siebie! Całe życie znosiłem cię, męczyłem się. Wreszcie mogę żyć dla siebie, z kobietą, która mnie docenia!
— Masz inną? — łzy polały mi się po twarzy.
— A ty myślałaś, że nie? Na ciebie bez płaczu nie spojrzysz, wyglądasz jak starucha. A ja przecież jeszcze przystojny jestem. Każda się we mnie zakocha. A ciebie nie chcę widzieć, zmęczyłaś mnie swoją miłością.
Janek zerwał się, szybko się ubrał i złapał torbę.
— Resztę rzeczy jutro odbiorę! — rzucił już w drzwiach.
Tak skończyło się nasze 20 lat małżeństwa.
Później dowiedziałam się, że od trzech lat miał kochankę. I właśnie do niej odszedł.
Dziś skończyłam 45 lat. Od rozwodu minęło pięć lat, ale wciąż nie doszłam do siebie.
Były mąż przy podziale majątku liczył każdą łyżkę, zabrał, co tylko mógł. Zostawił mi tylko mieszkanie, które dostałam po matce. Wszystko działo się jak we śnie, nie mogłam uwierzyć, że to dzieje się naprawdę.
Jak to możliwe? Przecież wszystko dla niego robiłam!
Dziś, po latach, wiem już, co się stało. Nie można żyć życiem drugiego człowieka. Nie powinno się wybaczać krzywd, jeśli druga strona nie żałuje. Nie wolno stawiać się niżej od partnera i ciągle mu schlebiać. Nie można znosić upokorzeń i przemocy. A ja jeszcze córkę postawiłam na drugim miejscu! Teraz prawie ze mną nie rozmawia, ma żal o zmarnowane dzieciństwo.
Żałuję, że zrozumiałam to tak późno! Ile sił i energii poszło na marne…
Zegar w pokoju głośno tykał. Te urodziny też spędziłam sama. Ale najważniejsze, że wiem już, iż chcę przeżyć resztę życia w spokoju i radości, bez uzależniania się od kaprysów innych.
Rozległ się dzwonek do drzwi. Otworzyłam i zobaczyłam byłego męża.
— Cześć, wróciłem na dobre. Zrozumiałem, że to ty jesteś najlepsza i najpiękniejsza. Wpuścisz mnie? — uśmiechał się, jakby nigdy nic, i podawał skromny bukiet stokrotek.
— Nie. Idź sobie i nie wracaj.
Zamknęłam drzwi i poczułam, że właśnie teraz przegoniłam samotność. Jestem gotowa na nowe życie – bez ludzi z przeszłości.
*Historia prawdziwa, usłyszana od przyjaciółki.*
